2020, het jaar dat...

2021, we zijn begonnen. Een nieuw jaar, een nieuwe start, een nieuwe kans.

Aan het einde van een jaar blik ik altijd even terug en al meerdere keren heb ik mijn gedachten gedeeld in een blog. En ook dit jaar kijk ik over mijn schouder, zie wat achter me ligt, probeer ik te begrijpen wat er is gebeurd en, als het goed voelt, deel ik dit alles met jullie.

Al een aantal weken spoken de beelden van het afgelopen jaar door mijn hoofd. Het is druk in mijn bovenkamer en het wegtikken helpt mij om de rust te laten wederkeren. 

Maar wat moet ik tikken? Want de drukte is chaotisch, gedachten spreken elkaar tegen. Rusteloosheid lijkt het te gaan winnen van mijn vermogen om het van me af te schrijven.

Uiteindelijk weet ik dat de oplossing voor mij begint bij een wit scherm en een toetsenbord. Gaan zitten en mijn vingers op de toetsen te laten spelen. Maar al twee weken staar ik regelmatig naar het scherm en komt er niks.

Nu is het net anderhalf uur in het nieuwe jaar en doe ik nog een poging. Bedenk ik nogmaals wat ik heb ervaren in 2020 en kom tot de conclusie dat we het ergens zijn kwijtgeraakt. We gingen van “normaal” naar het “nieuwe normaal” waar niks normaal meer was. Gewoon bestaat nu even niet. Niet gewoon op vakantie, niet gewoon naar een evenement of stadion.  Gewoon even niet.

Ik zag saamhorigheid ontstaan waar we ondanks alles elkaar konden vinden en helpen. Saamhorigheid die deels weer opging in de rook toen de zomer begon. En uit die rook kwam de onenigheid. Want is dit wel allemaal nodig? Is de kuur niet erger dan de kwaal? Kan je zeggen dat de maatregelen niet de oplossing zijn wanneer de zorg overbelast raakt? Waar de ene ziekte in de wacht moet worden gezet vanwege een andere? En wie kan en mag bepalen welke van de ziektes voorrang hoort te krijgen?

Door het jaar heen blijkt dat deze vragen op meerdere manieren beantwoord worden. Verschillende meningen die verschillende oplossingen met zich meebrengen. Meningen en oplossingen die stuk voor stuk onderbouwd worden door medische studies, reacties van huisartsen en wetenschappers die ook iets hebben onderzocht of uit ervaring weten te vertellen. 

Ik denk dat de oplossing het dragen van een feesthoedje is terwijl ik mijn voeten week in kokosolie van 27,8 graden celcius en tegelijkertijd een operanummer fluit. En er zal vast wel ergens een studie te vinden zijn op internet die deze absurde theorie onderbouwd.

En wanneer iemand zijn of haar waarheid heeft gevonden, dan delen we dit massaal op de socials. En daar reageren we dan ook even fel wanneer die waarheid niet overeenkomt met je eigen.

Op zoek naar de waarheid zijn we elkaar kwijtgeraakt!

Ik zie hoe het eigen gelijk de overhand heeft gekregen. Rekening houden met is ondergeschikt geworden. Op mijn werk is het dragen van een mondkapje verplicht. En ondanks dat het, in mijn ogen, een kleine moeite is. Of je het er mee eens bent of niet, zijn er altijd mensen die het weigeren om te doen. Wanneer ik slechts vraag of ze een kapje wel of niet kunnen verdragen krijg ik een preek. “Ik” verplicht ze niks, maar ik moet wel aanhoren wat ze ervan vinden, dat het allemaal onzin is en dat de wet niet klopt of wat dan ook. 

Ik weet niet wat de oplossing is. Ik weet wel waar ik me het prettigste bij voel en ik zit niet te wachten op elke mening van een ander. Ik heb genoeg, ongevraagde, theorien gehoord die ergens op een internetsite onderbouwd zijn. 

“Patch Adams” is een van de beste films die ik ken. Richting het slot van de film staat Patch terecht voor het uitvoeren van zorg zonder licentie. Eén zin die hij in dat pleidooi gebruikt is als volgt:

If we’re gonna fight a disease, let’s fight one of the most terrible diseases of all: indifference!

Onverschilligheid. De waarheid verloren. Uit elkaar gegroeid. Onbegrip. 

Zomaar een paar woorden die onderdeel zijn van 2020. 

Ik weet dat dit wel een erg donker beeld geeft van mijn gedachten. Gelukkig zie ik ook de mensen die nog steeds voor een ander klaar staan. Zie ik de vriendschappen die juist dit jaar zijn ontstaan en voel ik de liefde en warmte die vele harten uitstralen en, gelukkig, aanstekelijk werken. Ook dat is 2020 maar sneeuwt onder in de lawine van het nieuws en het geschreeuw op de socials.

Ik sluit een jaar af, laat hem achter en leer mijn lessen. 

Ik kijk voorruit naar het komende jaar waarin ik hoop dat we elkaar weer vinden. Waar we begrip hebben voor elkaars mening. Waar we beseffen dat we vrijheid van meningsuiting hebben. Maar ook weten dat die mening wordt gevormd door naar iedereen te luisteren en niet door te schreeuwen.

Mijn vrouw vroeg net na middernacht aan Bram (8jr) wat hij wenste voor het nieuwe jaar. Zijn antwoord was heel simpel maar misschien wel de enige juiste wens.

HET BESTE

En dat wens ik jullie dan ook voor het komende jaar.

Op naar een beter 2021.  

Heimwee naar de toekomst

Ik verlang naar het verleden. Toen normaal niet nieuw was maar gewoon.

Die tijd dat ik het verstand even op nul kon zetten. Alle gedachten kon laten varen om even aan niks te denken.

Waar onbelangrijke dingen in het leven nog heel belangrijk leken.

Maar die dagen liggen alweer even achter ons. 

Want al ben ik nog gezond, er zit een virus in mijn hoofd. Soms bewust vaak onbewust. Bij alles wat ik doe of zie is het aanwezig. Ik zou zo graag gewoon mijn werk doen. Niet steeds over mijn schouder willen kijken of ook een ander zich aan de regels houdt. Het gaat nu even niet, het kan nu even niet, het mag nog even niet. 

En het virus zit niet alleen in mijn hoofd. Je merkt dat bijna iedereen eraan denkt. Het virus zit ook op TV. In vele programma’s komt het naar voren. Maar je hoeft er niet naar te kijken, hoor ik mezelf zeggen. Maar wanneer ik dan wat anders aanzet of wanneer ik de beeldbuis helemaal uitzet. Zelfs dan zegt een virusje in mijn hoofd: “Dat doe je alleen maar vanwege mij” 

En dat noemen ze dan “het nieuwe normaal” ? Hoezo normaal? Of anderhalve meter samenleving. Want mijn haar is nog niet lang genoeg.

Maar ik weiger om een pessimist te worden. Na alles wat ik nu niet kan en mag. Al verlies ik alles maar nooit mezelf. 

Ik blijf vooruit kijken. Want ooit wordt het nieuwe normaal weer het echte normaal. Het normaal waar duizenden in oranje gehulde mensen op het Museumplein staan te dansen en mensen slenteren langs kleedjes met speelgoed. Wanneer een peleton fietsers de kuiten laat branden op de kasseien tussen Parijs en Roubaix. De eerste zondag dat ik Max Verstappen weer in actie zie bij een race waar de uitslag nog niet van bekend is. Die zomerse dag op het terrasje met vrienden waar we proosten op het leven. En de eerste knuffel.

 

Een simpele knuffel. Er hoeft niet eens aanleiding voor te zijn. Niet om troost te bieden. Niet om uitbundig iets te vieren. Niet uit mededogen of wat dan ook. 

Die eerste knuffel, als het weer mag. Die ga ik de rest van mijn leven herinneren. 

Die dag, al is hij misschien nog heel ver weg, die dag, die komt.

Ik heb nu al heimwee naar de toekomst.

19-03-2020: Hoe groots de wereld is.

Liep je ooit, gehaast op weg, naar iets waarvan je dacht dat het echt belangrijk was?

Zag je toen, om je heen, of was je met je gedachten bij iets anders?

Nam je alles, de wereld om je heen, de natuur, het leven, nam je het voor lief?

Dacht je dat je sterker was, je alles kon beheersen, je was het middelpunt van jouw bestaan.

Werd je leven ingehaald, in 2020, toen er ineens heel veel veranderde?

Toen je niet meer gehaast op weg mocht, en ooit belangrijke dingen in het niets vielen met?

Toen je gedachten werden gevuld met iets waar je eerder nog nooit aan had gedacht?

Leek de wereld te stoppen, sloeg de lang genegeerde natuur terug en was het leven ineens niet meer vanzelfsprekend?

Voelde je de onmacht, viel het even uit je handen en was het middelpunt je ontglipt?

Zag je ooit hoe een vogeltje zijn nestje bouwt? Druk vliegend om takje voor takje een warm plekje te maken.

Zag je ooit een bloem ontstaan? Van het sprietje wat net boven de grond uitkomt tot aan de bloem in al haar kleurenpracht.

Had je ooit de rust? De tijd om zo stil in het bos te gaan zitten dat een ree je niet vermoed en onbedreigd het open veld op loopt.

Nam je ooit de tijd? Om gras te zien groeien.

En daar zit je dan, gedwongen door de omstandigheden, in je zelfgemaakte kantoortje in je huis. Starende naar een laptop met je smartphone binnen handbereik. 

Tegenover je zit niet je collega waarmee je na werktijd nog een drankje zou gaan drinken. Naast je staat niet de chef te kijken hoe je werk vordert. En om 10:00 uur slinger je de Senseo aan in de keuken en mis je de gesprekken met je collega’s.

En op het moment dat je beseft hoe klein je wereld ineens nog maar is zak je achteruit in je stoel en staar je uit het raam. Had je die boom al eens zien staan? En zie je hoe de lente gewoon begint? Hoe een vogel daar zijn nestje maakt? Zie je hoe langzaam de bloemen boven de grond uitkomen en er de mooiste kleuren ontstaan? Neem gewoon eens de tijd om het gras te zien groeien.

In deze tijden besef ik me weer eens hoe nietig we zijn. Dat de krachten om ons heen zoveel sterker zijn dan we soms denken of willen weten. Waar we de invulling van de dag moeten aanpassen of soms zelfs stil moeten leggen. Daar gaat de natuur gewoon door. Die heeft ons niet nodig om te overleven. En waar de natuur het zwaar heeft zijn vaak de mensenhanden de oorzaak. 

In deze periode van onrust, onzekerheid en angst. Geniet dan even van de natuur. Voel haar kracht en recht je rug. Zie waar je nooit de tijd voor nam. Zie de mensen om je heen en help elkaar als het kan. Zie wat we door de jaren zijn verloren en hou het vast om nooit meer te vergeten.

De wereld om ons heen is groter dan je denkt.

18

09:00 uur op zondagochtend. Ze had de wekker nog wel uitgezet. Maar van uitslapen is vandaag geen sprake. Al stond er niks te doen op de agenda toch wordt ze eerder wakker dan ze zou willen.

Haar slaapkamerdeur gaat langzaam open. Eerst op een kier terwijl nieuwsgierige oogjes om het hoekje gluren. Dan zwaait de deur open en rent haar kleine zusje op het bed af. Met een sprongetje belandt ze op het bed en geeft haar grote zus een dikke knuffel. Een “lang zal ze leven” wordt ingezet door de enthousiaste kleine meid. De kleine was als eerste wakker vandaag en ze wilde niks liever dan haar zus feliciteren. Papa en mama hebben het zo lang mogelijk gerekt, maar nu was ze toch echt niet meer te houden.

Blij als ze is met de felicitaties, de knuffels en het lied van haar zusje, had ze toch liever nog even blijven slapen. Het was gisteren een lange dag en het was ook lekker laat geworden. Of misschien was het wel vroeg in de morgen geworden? Het is maar net hoe je het bekijkt.

Zaterdag had ze in het winkelcentrum afgesproken met haar beste vriendinnen. Er stond een gezellige dag van shoppen, eten en feesten op het programma. Eerst een lekker warm drankje. Het is droog dus ze besluiten op een terrasje neer te strijken. Het aanwezige personeel kijkt verbaasd naar het stel meiden. Wie gaat er nu buiten zitten met dit frisse weer? De meiden roepen ze lachend toe of ze wat mogen bestellen en een beetje geïrriteerd omdat hij de warme zaak moet verlaten komt de ober naar hun toe. Warme chocolademelk met heel veel slagroom. “Dat past wel bij dit heerlijke herfstweer” roept ze de ober nog na.

Lachende staan ze op. Klaar om de diverse winkels te bestormen. Het doel voor vandaag? Een mooie nieuwe outfit. In de winkels rennen ze de stellingen met de nieuwste mode voorbij. Meelopen met de menigte is niet haar ding. Ze kiest haar eigen stijl. Het moet haast ondeugend zijn, rebels. En zeker niet zoals al die standaard meisjes uit haar klas. Zoals altijd kiest ze haar eigen pad. Het pad wat haar al zoveel mooie momenten heeft opgeleverd. Het pad waardoor ze zo geliefd is bij de mensen uit haar omgeving.

Uren later lijkt het wel alsof ze elk pashokje in de stad van binnen heeft gezien. Maar de sfeer is er niet minder op geworden. Lachend lopen de vriendinnen met volle tassen de winkelstraat door. Menig verkoopster hebben ze haast tot waanzin gedreven met hun oneindige enthousiasme, flauwe humor en rare vragen.

Nu ze allemaal zijn geslaagd en de dag al aardig is gevorderd komt ze even thuis. Ze doet de voordeur open en gooit de tassen in de gang. Ze steekt haar hoofd om de hoek en kijkt de kamer in. “Hallo, ik ga weer” roept ze door het huis. Haar moeder kan nog net terugroepen of het gezellig was. In de verte hoort ze nog net een “JA” en een deur die in het slot valt.

Voordat de avond echt gaat beginnen moet er eerst nog wat gegeten worden. Samen met haar vriendinnen besluiten ze om de plaatselijke McDonald’s onveilig te maken. In de rij voor de toonbank slaat de meligheid weer toe en zo komt het dat ze tien minuten later met een speeltje in de hand hun Happy Meal zitten te nuttigen. De blikken die de overige gasten het luidruchtige groepje toe werpen worden lachend genegeerd. Vandaag is er niks wat hun vrolijkheid kan breken.

Wanneer de avond goed op gang is gekomen besluiten de dames de kroeg in te gaan. Het is hier altijd weer gezellig. De muziek schalt uit de speakers en menig nummer wordt uit volle borst meegezongen. Een groepje jongens aan de andere kant van de bar staart het vrolijke gezelschap aan. Wanneer ze de moed hebben verzameld stappen ze op de vriendinnen af. Wat ze nog niet weten is dat vanavond niet hun avond is. Stilzwijgend hebben de dames besloten dat ze vanavond met elkaar vieren en dus niet met de jongens die met moeite tussen de tafels naar hun toe komen waggelen. Ingespeeld op elkaar weten de meiden de jongens te negeren of ter plekke voor schut te zetten. Het gelach wordt harder en de jongens weten niet meer waar ze kijken moeten. Met de staart tussen de benen druipen ze af om teleurgesteld hun volgende drankje te bestellen.

Dan slaat de klok middernacht. Binnen een fractie van een seconde staat ze op de tafel terwijl er hard, vals en met een hoop gegiechel een verjaardag lied is ingezet. En na de vele felicitaties en knuffels stapt ze zelfverzekerd als ze is op de bar af. Trots pakt ze haar ID-kaart en besteld voor het eerst een biertje voor haarzelf. Ze heft het glas naar haar vriendinnen en ze proosten op het leven. Tot in de vroege uurtjes gaat het feest nog even door. Totdat de kroegbaas hun vriendelijk verzoekt om naar huis te gaan zodat hij de tent kan sluiten.

En dat wordt ze dus, veel te vroeg, gewekt door haar jongste zusje die springend op haar bed een lach op haar vermoeide gezicht tovert. Eenmaal beneden schuift ze aan bij het ontbijt. De geur van versgebakken croissantjes en broodjes vult de kamer. Dan vraagt haar moeder naar de belevenissen van de vorige dag. Behendig als ze is met woorden verteld en verzwijgt ze wat er allemaal is gebeurd. Haar oudste zusje zwijgt knikkend mee. Als zus is ze ook een beste vriendin. De band tussen de twee is zo sterk dat ze elkaar nooit zullen verlinken. De enige man in het gezelschap zwijgt trots terwijl de dames kletsen. Hij weet wel beter, hij kent zijn dochters beter dan ze denken.

De uren tikken door en gedurende de dag stroomt de visite binnen. Het is een drukke en gezellige dag die grootser dan groots gevierd wordt. En rond een uur of 15:00, wanneer de flauwe opmerkingen over “volwassen zijn” hun hoogtepunt bereiken, gaat de voordeurbel. Nietsvermoedend doet ze de deur open en een vreemde man kijkt haar aan. Een beetje van haar stuk gebracht hoort ze de man vragen of zij de jarige is. Na een twijfelachtig “ja” steekt hij een hand naar voren en houdt een autosleutel voor haar ogen. “Ga je mee? Dan beginnen we vandaag aan je eerste rijles!”

Terwijl de laatste zenuwen van haar eerste rijles langzaam uit haar lichaam verdwijnen stapt haar vader naar buiten. Weer of geen weer, bij een verjaardag als vandaag hoort een grote BBQ. Het eten en de drank gaan rijkelijk over de tafel. En wanneer de zon achter de horizon is verdwenen en de avond langzaam ten einde loopt. Dan is er maar 1 manier om deze dag af te sluiten. Het vuurwerk komt tevoorschijn en binnen enkele minuten kleurt de donkere nacht op door de flitsende kleuren die de lucht in worden geschoten.

Lieve Fleur. Vandaag zou jij je 18e verjaardag vieren. Zo had het kunnen zijn, zo had het mogen zijn van mij. En misschien zit ik er wel helemaal naast. Misschien verbeeld een ander die je lief heeft het op zijn of haar eigen manier. En stuk voor stuk zullen het mooie verhalen zijn.

Het ware verhaal zullen we helaas nooit kennen. En misschien was het wel mooier en grootser geworden dan wij ons allemaal kunnen indenken. Na al die jaren leef je nog steeds voort in vele harten. En ik weet zeker dat een ieder die jou heeft mogen kennen vandaag weer even aan je denkt. Laat dat het feest zijn voor vandaag. Dat we zwijgend allemaal aan je denken, je feliciteren en herinneringen ophalen. Dat we onbewust verbonden zijn in die ene gedachten aan jouw. Dan gaat deze dag en jouw verjaardagsfeest over grenzen. Van noord naar zuid en van west naar oost. Grootser kan ons gebaar aan jou niet zijn.

Proost lieve Fleur, op de jouwe!!!! En morgen? Dan is er weer een dag…..

11-05-2017 Lights and Shadows

11 mei 2017.

Vandaag is het de vraag: Halen ze de finale of niet? En of je nu liever voetbal kijkt of naar het songfestival, de vraag blijft hetzelfde. Ongetwijfeld zullen er genoeg mensen zijn die om beide niks geven en zich nu al afvragen waar dit verhaal naartoe gaat.

Ik denk dat ik tot hier de enige ben die al weet waar dit verhaal heen gaat. En zoals zo vaak wanneer ik iets kwijt wil begin ik maar gewoon wat woorden in te toetsen. Want wanneer de chaos in mijn hoofd weer op orde gebracht moet worden, dan zijn de eerste zinnen net zo chaotisch als mijn gedachten.

Langzaam zal deze tekst duidelijker worden. Staan alle woorden weer op de juiste plek in de zin van dit alles. En zo keert dan de rust weer terug in mijn koppie.

Want hoe leuk ik het soms ook vind om een spannende voetbalwedstrijd te kijken, en hoe graag ik de stemmen van O'G3NE in zuivere harmonie hoor galmen. Vandaag ben ik bang dat beide langs me heen gaan.

Het moet ergens in juni 2003 zijn geweest dat ik je voor het eerst zag. Rood met wit en al meteen dat ontdeugende koppie. En meteen was ik verkocht. Nu bijna 14 jaar later weet ik dat ik toen geen betere keuze had kunnen maken. Jij en ik, een duo, een match die klopt en een band die niet te evenaren is. En als Disney fan kon het niet anders dat jij vernoemd werd naar Thomas O'Malley uit de Aristokatten.

Inmiddels weten jullie dus dat ik het niet ga hebben over voetbal of het songfestival. Nee, dit blog gaat over mijn liefste viervoetige vriendje Thomas. En de reden dat er een chaos is onstaan in mijn hoofd is vanwege het besluit dat ik vandaag moest nemen.

Thomas is die rooie die al op de trap zit te mauwen voordat de wekker gaat. Want mijnheer O'Malley wil eten! De deugniet die mijn huis als territorium zag want jij bepaalde wanneer +Paula+ beneden mocht zijn of weer naar boven mocht vertrekken. De knuffelkater die me volgt naar bed om lekker warm onder de dekens tegen me aan te kruipen. De luilak die urenlang op de bank bij me ligt omdat je mijn aandacht zo graag wil hebben.
Maar de beste eigenschap die jij hebt is je gevoel voor mijn gevoel. Want wanneer ik het even niet zie zitten, de chaos in mijn hoofd te groot wordt, ik verdriet heb of gewoon een keer niet lekker in mijn vel zit, dan ben jij er! Altijd opnieuw! Onvoorwaardelijk! Dan kruip je bij me en rekt met je voorpoten tot mijn nek. En languit liggend om mijn buik en borst kijk je me aan en laat me weten dat je er altijd voor me bent als ik het moeilijk heb.

Maar Thomas, waar ben je vandaag? Waar was je de afgelopen dagen? Mijn gedachten draaien overuren en ik ben verloren en verdwaald in de chaos en ik heb je nu meer nodig dan ooit. Al een week eet je niet meer, drink je nauwelijks en de medicijnen die de dierendokter voor je heeft blijken niks te helpen.

Ik kijk naar je en zie de pijn in je ogen. Elke dag verzwak je meer en meer. Eerst zocht je de rust op onder de tafel op een stoel. Maar naarmate de dagen verstrijken heb je zelfs de kracht niet meer om op de stoel te springen. Ik mis je miauw om eten in de vroege morgen als ik uit wil slapen. Jouw territorium bestaat niet meer want je wil alleen maar rust. Wanneer ik thuis kom zit je niet meer te wachten op de bank tot ik ga zitten.

Ik lig languit op de grond en kijk naar je. Wanneer onze blikken elkaar kruisen dan zie ik je pijn. Kon je maar een keer praten, zeggen wat er is, wat je voelt en waar ik goed aan doe. Ik weet dat jij mijn pijn ook ziet en voelt. Daarvoor zijn we al zo lang samen. Ik weet dat je mijn zou willen troosten net zoals ik dat bij jou wil doen. Nog een keer languit op mijn borst liggen met je pootjes in mijn nek. Maar zelfs voor die ene keer ben je te zwak. Ik neem het je niet kwalijk lieve Thomas al is er op dit moment niks liever wat ik wil.

Het hart en het hoofd hebben na dagen van ruzie een besluit genomen. Het besluit dat ik liever nooit had willen maken maar welke ik na al die jaren verplicht ben tegenover jou. Mijn hart wil je nooit laten gaan, en je zal daar ook voor altijd een hele speciale plek houden. Maar mijn hoofd zegt dat het genoeg is. Dat ik je niet langer deze pijn mag laten lijden. Ik mag niet egoistisch zijn en je hier houden omdat ik je domweg niet wil missen.

Vanavond zal ik je de rust geven die je zoekt. Ik zal je nog even aaien en als je wil een knuffel geven. Morgen ga je nog een keer slapen, voor altijd. En, mijn god, wat zal ik je gaan missen. Vanaf de eerste minuut wanneer ik hoop dat je mij komt troosten zoals je altijd hebt gedaan. Ik zal echter de troost ergens anders moeten zoeken.

Cry no more, feeling all alone and insecure.
You have been going through these stages.
Now it's time to turn the pages.

Misschien kon O'G3NE geen betere tekst zingen vanavond dan deze.

Of ze de finale gaan halen? Geen idee, en eigenlijk is het ook niet belangrijk.
Onze wedstrijd, onze samenzang strandt morgen. En zonder twijfel was het een bijna 14 jaar durende finale waarin we samen de meeste punten en doelpunten hebben gemaakt.

Lieve Thomas, wij zijn kampioen "beste Maatjes"

Kerstblog 2016: dankjewel Tijn

Ik heb net mijn laatste uurtjes gewerkt voor de Kerst en zit nu heerlijk rustig thuis op de bank. Langzaam tikken de laatste uren weg tot Kerstavond. Voor mij waren de laatste weken weer een periode waarin mijn gedachten geen moment stil lijken te staan. Want wanneer de Kerst en het einde van het jaar naderen gaan bij mij de raderen draaien.

Zo sluit ik het afgelopen jaar stukje bij beetje af om fris het nieuwe jaar in te gaan en ga ik op zoek naar het Kerstgevoel. Want Kerst is voor mij niet 2 dagen op bezoek bij of bezoek krijgen van. Niet de overvolle tafels en de luxere hapjes en drankjes. Nee, Kerst is voor mij veel meer dan dat, het is een gevoel. Wanneer ik kijk naar de problemen in de wereld, de tegenstellingen in de maatschappij maar ook het onrecht welke je dicht bij huis ziet gebeuren.

En dit jaar was ik niet van plan om mijn gedachten kronkels om te zetten in een blog. Kronkels die ontstaan uit ergernissen. Verpakt in een vergelijking van mooie woorden probeer ik enige nuance aan te brengen in de hoop dat ook anderen tot een besef komen en zo bewuster zijn van een mooie Kerst.

Want wie zit er nog te wachten op mijn klaagzang wanneer deze niet veel verschilt van de voorgaande jaren. Het laatste wat ik wil is dat lezers van een blog denken: daar heb je hem weer! Iets wat ik me voor kan stellen aangezien mijn ergernissen dit jaar weinig verschillen van voorgaande jaren. Laat het los Frank! Je kan er toch niks aan veranderen!

Moet ik er dan inderdaad maar eens mee stoppen? De wereld is nou eenmaal aan het veranderen. En niet altijd ten goede als je het mij vraagt. En nee, niet alles was vroeger beter.

Maar de wereld is gewoon een stuk sneller geworden. Het nieuws raast overal om je heen. Het gaat niet altijd meer om de inhoud van het nieuws maar eerder om wie het nieuws als eerste brengt. Halve waarheden en leugens gaan boven de waarheid en oprechtheid. En nog sneller dan het nieuws waait er een orkaan aan reacties over de sociale media. Ondoordacht schreeuwen ze over de beeldschermen van smartphone’s en tablets. Nieuws wordt gedeeld met teksten als: dat zeg ik al maanden en wijzende naar Den Haag geven ze de schuld aan een ander. En de geen die de meest makkelijke weg kiest en de simpelste oplossing uitschreeuwt krijgt ook het meeste gevolg.

Ikzelf heb ook de oplossing niet, maar ik weet wel dat die oplossing een stuk complexer is dan wat ons soms wordt voorgehouden. In Berlijn reed slechts kort geleden een vrachtwagen in op een Kerstmarkt. Een terroristische daad die niet mag gebeuren en welke ik ook zeker niet goed wil praten. Maar in hoeverre zijn wij zelf niet de oorzaak van dit gebeuren? Anders gezegd: wanneer je voor iemand gaat staan, hem een tirade aan verwensingen om de oren slingert, op zijn tenen gaat staan stampen en dan zegt dat hij op moet rotten…. Denk je dan echt dat hij rustig vertrekt? Ik denk het niet…

Met dit in gedachten kijk ik met enige bezorgdheid uit naar 2017. We razen nou eenmaal door over een snelweg. We kijken voor ons op de weg wat er gebeurd en dan vergeten we soms om af te remmen en om ons heen te kijken. Met de focus op de weg zien we de rijke natuur niet meer om ons heen.

In de razende wereld die we zelf hebben gecreëerd vraag ik me dan af hoe je nog door kan dringen tot de mensen. Heeft zo’n Kerstblog dan nog wel enige waarde. En dat Kerstgevoel waar ik naar zocht leek even verder weg dan ooit tevoren.

Ik staar voor me uit en zie naast de Kerstboom een stalletje staan. Een eeuwenoud tafereel, een verhaal dat al meer dan 2000 jaar wordt doorverteld. De geboorte van een kind. Een kind die een man mocht worden. Een man die al vrij snel wist dat hem een gruwelijk lot te wachten stond. Maar met al zijn krachten droeg hij zijn kruis en leerde ons wijze lessen.

In de huidige tijd vergeten we die lessen nog wel eens. Maar rond Kerst en Pasen herbeleven we zijn weg. Maar het lijkt of we die wijze lessen naast ons neer leggen.

Jaren later ontstond het verhaal “a christmas carol”. Een verhaal over de wrekkerige Scrooge. Maar was het niet de zieke Tiny Tim die ieders hart heeft gestolen met zijn woorden “and God bless us all”?

Dan is het bijna Kerst. Op tv staat serious request aan. Een vader staat met zijn zoontje bij de microfoon. Het verhaal wat ze vertellen is er niet één die over rozen gaat. Een jongen van 6 die ongeneeslijk ziek is. Zijn lot is al bekend en het gezin staat een lijdensweg te wachten die ik niemand gun. Maar ondanks dit vooruitzicht rechten ze de rug. Zonder enig eigenbelang zijn ze een actie gestart om te proberen €100,- op te halen. Voor €1,- lakken we nagels.

Maar dit kleine gebaar werd ineens heel groot. Een kind die ongeneeslijk ziek is hier in Nederland zet zich in voor kinderen in landen hier ver vandaan waar zoiets simpels als een longontsteking al een ongeneeslijke ziekte lijkt. Hij gaf de actie een gezicht. Hij staat daar niet meer als gewone jongen maar als het symbool voor alles wat er nog goed is in deze wereld.

Ook ik heb meegedaan aan de actie en heb mijn nagels gelakt. De afgelopen 2 dagen heb ik gewerkt met rood en groen gekleurde nagels. Waar je anders gek wordt aangekeken waren de reacties van klanten nu anders. Er heerst een gevoel van herkenning en begrip, van respect. Een simpele kleur op de nagels zorgt ineens voor verbroedering.

In het jaar waar ik bang was dat mijn verhalen er niet meer toe zouden doen, waar ik twijfelde of je iemand nog kan raken in het diepste van de ziel. Waar het kerstgevoel niet wilde komen bij mij. In dat jaar was daar TIJN!!!!

Lieve Tijn. Mag ik je bedanken? Jij hebt me weer even laten zien dat er altijd hoop is. Dat zelfs in donkere tijden slechts één heldere ster genoeg licht kan laten schijnen om alle harten te verlichten. En ergens hoop ik dat ook jouw verhaal over 2016 jaar nog verteld wordt. In jouw nog korte leven heb jij iets bereikt wat met geen geld of woorden beschreven kan worden.
Lieve Tijn, bedankt voor het Kerstgevoel!!!!!

En voor iedereen die het weer gelukt is om dit stuk tot het einde te lezen:
Prettige Kerstdagen en alvast een gelukkig nieuwjaar.
Frank de Jong.

08-09-2016 De eerste stap

“Life is what happens to you while you’re busy making other plans” (John Lennon)

Een regel die ik al honderden keren heb geschreven, gehoord of gezegd. Het is zo’n beetje mijn motto geworden, een kompas welke me telkens de juiste richting aan mijn gedachten geeft.

Dingen gebeuren nou eenmaal. Het maakt niet uit hoe je alles onder controle wilt houden, hoe je dingen plannen wilt of hoe je het liefste wilt dat ze gebeuren. Er is zoveel wat we niet in de hand hebben, wat niet gestuurd kan worden. En dat is niet erg, de vraag is hoe we dan verder gaan. De keuze om niet te blijven hangen in hoe het had kunnen zijn maar doorgaan met wat is. Het lijkt zo’n makkelijke keuze. Helaas is de praktijk niet zo zwart wit.

Maar die ene zin, die houdt me scherp. Die verteld me om door te gaan, me aan te passen en er telkens weer het beste van te maken.

Dit alles is slechts een inleiding op een keuze die ik moet maken. Eén die in het niets valt bij de grote problemen en de grote veranderingen die je in een leven tegen kan komen. Waarschijnlijk ook iets waar velen van denken: waar maak je je druk om?

Het is nu een paar weken terug dat ik samen met Monica en Bram een wandeling ben gaan maken in het bos. Een druilerige dag midden in de week. Nadat we eerst hadden gekeken bij “de Eik van Bram” reden we door naar mijn vertrouwde stukje bos.
Wanneer ik de auto parkeer bekruipt mij al zo’n heerlijk gevoel. Want hier kan niks en niemand mij raken. Hier ben ik op mijn best. Het lijkt of alle ellende van de wereld hier niet bestaat. En gedachten en kwellingen die nog spoken door mijn hoofd krijgen hier een plek. Op nog geen tien minuten lopen vanaf de parkeerplaats ben ik op de plek die mij tot rust kan brengen. Waar de haastige tijd geen grip op mij heeft en waar de natuur mij helpt om de ergste dingen te relativeren. Ik ben er bijna…

Alleen al dat idee zorgt ervoor dat ik de regen van die druilerige dag niet voel. We lopen over een smal pad tussen de bomen door, heuveltje over en komen bij het ven. Hier is door de jaren veel veranderd. Het ven ligt er nog steeds en de route langs de linkerkant is slechts veranderd doordat de natuur niet stil staat in de jaren. Bomen zijn gegroeid en de takken hangen wat verder over het pad dan voorheen.
Hoe anders is dat wanneer je het pad volgt langs de andere zijde. De ooit zo grote bomen wiens takken het oppervlak van het water aaide. Die bomen zijn er niet meer. In plaats daarvan is er jonge aanplant. Bomen zo jong dat de meeste mensen er nog overheen kunnen kijken. Een verandering waar ik even aan moest wennen, maar welke wel een mooi open beeld geeft op het ven. De zon heeft er nu vrij spel en zorgt voor een magische aanblik. Van de frisse lente kleuren tot de veelkleurige herfst.

Voorbij het ven is het pad weer wat breder. De jonge aanplant maakt weer plaats voor de bomen die mij als kind al voorbij zagen komen. De stille getuigen die al mijn bezoekjes hier hebben meegemaakt. Ze zagen hoe ik hier in de kinderwagen lag terwijl mijn ouders me duwden. Hoe ik met de crossfiets de paden onveilig maakte. Wanneer ik samen met mijn vrienden de verse bramen afschoot door een blaaspijp. En nu zien ze me lopen met mijn gezin. En ik hoop dat ze de liefde voelen die ik in mijn hart koester. De liefde voor mijn vrouw, mijn zoon en voor hun, voor deze plek. De oude bomen van het bos, die mij op zagen groeien tot wie ik nu ben. Ze kennen mijn leven, ze voelden mijn pijn. Mijn god, wat hou ik van deze plek.

Even verder loopt er weer een smal pad. Een stukje de heuvel op. Al lijkt het voor Bram de zwaarste beklimming ooit. En dan weer naar beneden. Naar de plek waar ik het meeste geniet. “De heide”

Ook deze plek is door de jaren heen veranderd. De mooiste veranderingen zijn die van een levende natuur. Hoe alles groeit en bloeit. Maar ook hier hebben mensenhanden hun sporen achtergelaten. De grootste verandering was bijna 4 jaar geleden. Die dag was ik ook niet alleen. Samen met Monica, onze ouders en de beste vrienden die een mens zich kan wensen liepen we hetzelfde pad. De bomen zagen een gelukkige man. Trots op zijn gezelschap en met zijn hoofd in de wolken. De getuigen van mijn leven waren tevens getuigen op mijn trouwdag.

Maar eenmaal over de laatste heuvel strekte een kale vlakte zich voor ons uit. Om deze plek te verjongen was de heide verwijderd door mensenhanden. Wat rest is een zanderige kale vlakte. Her en der waren er wat jonge bomen geplaatst. Een kleine rilling liep er door mijn lichaam bij de aanblik van dit alles. Maar zo magisch deze plek, welke mij steeds laat relativeren. Die me de in de natuur laat zien wat parallel loopt in mijn leven. Die magie greep me en zag het nieuwe begin. Het begin van het huwelijk, van een ongeboren kind en van de heide.
Zoals ik erop vertrouwde dat alles goed zou gaan met mijn gezin, zo vertrouwde ik dat het ook met de heide goed zou komen.

Midden op de heide staat een groepje bomen. Voldoende om beschutting te bieden aan hen die stilte en geborgenheid zoeken. Een plek voor een denker die ongestoord zijn gedachten wil ordenen. Voor het ouder wordende kind die hoog in een boom wil dromen. “DE PLEK” voor mij.

Hier heb ik uren doorgebracht. De plek waar je me kan vinden wanneer alles me teveel wordt maar waar ik niet gevonden wil worden. Waar een uur voelt als een minuut en andersom. Vanwaar ik een boom zag staan die in al haar kracht stormen doorstond. Die beschadigd raakte en vervolgens verdween uit mijn levende schilderij. Vanwaar ik kinderen zie spelen die hier niet meer zijn. Waar mijn opa waakt. Dit is voor mij de hemel en ik alleen kan deze taferelen zien. Dit is “MIJN PLEKKIE”

En dan ben ik weer terug op een druilerige donderdagmiddag. Samen met Rex, de buurhond, loop ik vooruit. Monica en Bram kort achter mij aan. Een eerste glimp stemt mij vrolijker dan de voorgaande jaren. Ik zie een paarse gloed die ontstaat wanneer de waterige zon de jonge heide streelt. Het heeft bijna 4 jaren geduurd voor ik weer mocht genieten van dit beeld. Met frisse zin stap ik verder. Ik stap uit de bosrand de heide op.

Maar nog maar amper 3 stappen verder sta ik als aan de grond genageld. Mijn maag draait zich om en even lijkt het of al het bloed uit mijn hoofd wegzakt. Een rilling, -stilte- Het duurt even voor ik besef wat mijn ogen zien. Of moet ik zeggen wat ze niet zien? Niet bewust van mijn ontdekking lopen Bram en Monica langs me heen. En op dat moment mompel ik: “MIJN PLEKKIE!!!”

Het groepje bomen is verdwenen, weggevaagd, gerooid. Mijn toevluchtsoord, veilige haven, mijn denkbeeldige arm om me heen. Weg…. De plaats waar alles in mijn hoofd de juiste plek vond creëert ineens chaos. Die ene plek die zoveel waarde heeft dat een miljardair nog tekort zou komen. Verdwenen….

Waar de natuur mij telkens hielp te relativeren, die mij beelden liet zien waardoor alles begrijpelijk werd heeft een rommel achter gelaten. En even weet ik niet meer hoe ik dit moet plaatsen. Ik wil nog niet geloven dat de natuur mij hier iets wil laten zien. Dwingt ze mij om anders te kijken? Om een andere invalshoek te zoeken? Ik leef niet in het verleden, ik laat los wat is geweest en ga verder. Maar ik wil weten waar ik vandaan kom, wie mij hebben geholpen om te zijn wie ik nu ben! Ik zoek de schimmen uit mijn jeugd, ik heb ze nodig en ze waren hier. Waar is mijn houvast, mijn gids, waar?

Sinds mijn laatste bezoekje voel ik een leegte. Meer en meer besef ik hoeveel die plek voor mij betekende. Het knaagt aan me. Ik ben verdwaald in mijn gedachten. Of ik stuurloos door moet gaan. Ik zoek de weg terug maar wie helpt me? Niemand kan me helpen. Chaos. Ik zoek een kompas, een kompas,

Een kompas!!!!!

“life is what happens to you while you’re busy making other plans”

En dus moet ik door. Ik moet op zoek. Maar wat moet ik zoeken? Zoek ik gewoon een ander plekje op mijn geliefde heide? Zoek ik opnieuw naar beschutting, bescherming en rust? Of moet ik opnieuw op zoek naar mezelf?
Ik weet dat ik het ga vinden ook al weet ik nog niet wat ik zoek. De magie van dit speciale bos heeft me nog nooit in de steek gelaten. Al duurt het een uur, een week, een maand of langer. Ik weet dat het weer komt. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik geen idee waar ik moet beginnen.

En dus begin ik zoals alles in beweging komt. Parkeer ik straks mijn auto op die ene plek. En dan zet ik, in gezelschap van Rex, gewoon de eerste stap.

Kerst blog 2015

Het jaar loopt weer langzaam op z'n einde. Morgen mag ik nog één dagje werken en dan begint voor mij de kerst.
Het zijn voor mij de dagen die door de jaren heen steeds zijn veranderd. Dagen van traditie, van gezelligheid. Maar ook van ergernissen en verplichtingen.

Wanneer ik terug kijk door de jaren die achter me liggen dan zie ik die veranderingen. En ondanks dat niet elke kerst me bracht waar ik op hoopte, ben ik blij met elke kerst die ik heb kunnen vieren.

Laat ik gewoon eens beginnen met wat ik me kan herinneren. En dan begin ik natuurlijk thuis. Nee, niet thuis nu. Niet mijn eigen gezin. Nee, de kerst vroeger, toen ik als kleine jongen thuis woonde. Want uiteindelijk ligt daar de grootste basis voor hoe ik kerst nu beleef.
Ik kan niet zeggen dat er een jaar is geweest die erboven uit sprong. Een jaar dat er iets gebeurde wat zo bijzonder was dat het me voor altijd bij is gebleven. Wat dat betreft was elke kerst eigenlijk hetzelfde. Maar daardoor niet minder mooi. En dan waren er voor mij drie dingen die me bij zijn gebleven en die nog steeds invloed hebben op mijn huidige kerstdagen.

Als eerste is dat de kerststal. Ik kan het mis hebben, maar in mijn beleving stond hij altijd onder de boom. Wanneer de boom stond werd door mijn ouders de stal geplaatst. Werden stuk voor stuk alle beeldjes erin gezet. Van de herders met hun kudde schapen tot de os en de ezel. De 3 wijzen uit het oosten naast de stal, want die kwamen pas later op kraamvisite met hun weinig kindvriendelijke cadeautjes. En dan natuurlijk Jozef en Maria. Alle beeldjes op hun eigen plek. Maar er was één beeldje die niet altijd door mijn ouders in de stal werd gezet. Dat deden mijn zus en ik om het jaar. En dat was het belangrijkste beeldje. Die ene waar de hele kerst om draait. Het kindeke Jezus.

Het volgende wat ik nog steeds met me meedraag is het geloof. In mijn jonge jaren kwamen we regelmatig in de kerk. Door de jaren heen is dat afgenomen. Maar voor kerst sloegen we zelden over. Of het nu de kinder mis, de nachtmis of kindje wiegen was, voordat de kerst begon kwamen wij in de kerk. Bij ons in Voorburg was de kerk eigenlijk maar een lelijk vierkant ding. Niet te vergelijken met kerken gebouwd met grote zuilen en mooie bogen. En toch had onze kerk iets. Of eigenlijk iemand. Want wij hadden pastoor Kramer. Een oudere pastoor wiens ogen iets uitpuilde, zo slecht zag dat hij met een bril, een loep en een heel groot lettertype de teksten moest lezen. Wat de kerk aan uitstraling miste, dat maakte hij meer dan goed. Hij droeg voor mij de mis niet voor, hij liet mij de mis beleven. En die beleving ben ik hem nog steeds dankbaar voor.

Tot slot zijn daar dan nog de kerstdagen thuis. Wanneer de kerstfilms op tv kwamen en we deze tezamen keken. Het kerstdiner wat, net als nu, net even iets luxer was dan normaal. Van gourmet tot aan de konijn met abrikozen gevuld met jam welke ik een paar keer uit het kookboek vandaan heb klaargemaakt. Maar het mooiste wat er in mijn geheugen staat is de bandrecorder. Wanneer ik nu mijn ogen sluit hoor ik nog steeds het doffe, soms krakende geluid van de kerstmuziek die hij voortbracht. Wanneer ik nu een cd opzet, spotify open of een usb-stick aansluit, dan hoor ik de mooie klanken. Elke noot klinkt helder als glas. Elke oneffenheid is weggepoetst. Maar niets haalt het bij dat doffe, soms krakende geluid van de kerstmuziek die via de bandrecorder werd gespeeld.

Zo verstreken de jaren en komt er een moment dat je uit huis gaat. Een eigen stekkie. Op eigen benen staan. In de eerste jaren probeer je alles hetzelfde te houden als vroeger. Maar al snel blijkt dat dat niet werkt. Ik moest op zoek naar mijn eigen kersttradities en gebruiken. Maar hoe kan je dat gevoel vinden als je met kerst niet thuis bent? Want in de eerste jaren zaten we steevast één dag met mijn toenmalige schoonfamilie bij elkaar. En dan wil je voor je gevoel niet je eigen ouders overslaan. En zo werd kerst meer een verplichting. Ook al was dat misschien niet zo, het voelde zo voor mij. En wanneer je met meerdere verschillende huishoudens bij elkaar gaat zitten. Wanneer een ieder een net iets ander idee heeft van een gezamenlijk kerstfeest, dan kan je erop wachten dat er ergens een bommetje barst. Vrede op aarde, maar niet bij ons aan het kerstdiner.

En zo werd de kerst langzaam een bron van ergernis en verplichtingen voor mij. Na jaren kwam het dat ik weer vrijgezel werd. En het eerste jaar dat de kerst weer kwam heb ik met alles willen breken. Twee dagen thuis op de bank. Joggingbroek en fleece-trui aan en elke foute kerstfilm kijken. Mijn nichtje vond dat haar oom Frank niet alleen mocht zijn met kerst en zo kwam het dat op eerste kerstdag mijn ouders, mijn zus, neef en nichtjes onaangekondigd voor de deur stonden. Allen in joggingbroek en fleece-trui. Het lijkt zo simpel, maar voor het eerst sinds jaren voelde ik weer iets wat op kerst moest lijken zoals ik dat graag wil voelen.

In de jaren daarna ben ik gaan beseffen dat ik kerst gewoon thuis moet vieren. En wat ooit als verplichting was gaan voelen werd weer traditie. Op kerstavond ga ik nog steeds naar de kerk. Niet omdat ik zo gelovig ben, maar omdat het er voor mij gewoon bij hoort om in de sfeer te komen voor de dagen erna. En het is dan ook traditie voor mij geworden om dat te doen met de mensen die mij leerde wat kerst is. Met mijn ouders.
Ik ben ook niet verplicht om naar mijn schoonouders te gaan, en juist daarom hebben we ze dit jaar uitgenodigd om te komen. Niet omdat het hoort of moet, maar omdat het kan.

En zo is mijn kerst ontstaan. Onze eigen tradities en ons eigen gevoel. Een mengeling van vroeger en nu. Want de kerststal die ik hier heb staan is er één die al jaren in de familie is. Beelden die versleten zijn, opnieuw gelijmd zelfs. En daarmee is dat al een stukje gevoel wat ik elk jaar heel voorzichtig neerzet. Alle beeldjes zorgvuldig op hun eigen plaats. De herders en de schapen, de wijzen, de os, de ezel, Jozef en Maria. Allen op dat ene beeldje na. Want die mag ik van mezelf nooit zelf in de stal zetten. Dat hoort gewoon niet. Nee, dat ene beeldje wordt geplaatst door iemand die zo diep in mijn hart zit dat het woordje liefde al tekort schiet om dat te beschrijven. De afgelopen jaren mocht mijn eee lief dit doen. En dit jaar heeft mijn kleine Knabbel voor het eerst het kindeke Jezus in de stal gezet.

En ik weet dat mijn kerst in de komende jaren nog zal veranderen. En ik hoop dat er jaren ver van hier een jongen zal schrijven dat zijn kerstgevoel, de waardering en de basis voor zijn eigen kerst is begonnen in een huisje in Borculo. Bij zijn moeder en bij mij.

Het heeft even geduurd totdat ik het ware gevoel heb gevonden. Een gevoel wat er altijd al was, diep weggestopt om het te beschermen tegen een wereld die steeds harder wordt. Waar oplossingen steeds vaker bestaan uit one-liners die zo makkelijk op de social media worden gegooid. Waar veel wordt gezegd hoe het zou moeten. En wanneer je het daar niet mee eens bent je niet moet opkijken van de harde reacties die daar weer op volgen. Mensen die uit angst voor dreigende agressie zelf veranderen in de agressor.
En nu weet ik dat juist dat weggestopte gevoel de enigste manier is om me te weren tegen dit alles.

Ik hoop dat een ieder die dit leest vandaag of morgen even een minuutje voor zichzelf neemt. Even nadenkt waar zijn of haar gevoel van kerst vandaan komt. En wat de waarde is die je daaraan kan geven. Even dat besef, even dat ene momentje van bezinning en daarna....

Dan wens ik een ieder de mooiste kerst die hij of zij zich maar kan wensen en alvast de beste wensen voor 2016

Ik moet het toch weer even kwijt...

En dit jaar gaat het anders!!!!!

Tenminste, dat dacht ik aan het begin van de week. Toen dacht ik nog gewoon een weekje vrij te hebben. Nog even een weekje rustig aan doen voordat langzaam de decemberstress weer toe gaat slaan in de winkels. Weinig plannen gemaakt van tevoren. En op ons gemak die paar dingen doen die we gedaan willen hebben deze week.

Zo zijn we bijvoorbeeld vandaag lekker wezen shoppen in Enschede. Vrijdag ben ik jarig, dan komt de Spaanse brigade weer 2 weken schoenen vullen, is Bram daarna jarig en vervolgens gaan we richting de Kerst. Dus mooi een dagje om ons voor te bereiden op al deze dagen.

Inmiddels ben ik ook aan het aftellen naar zondag. Dan gaan we naar de nieuwste James Bond film kijken. Ik heb de hele collectie hier compleet en als liefhebber was het zien van 007 een must voor in de vakantie.

Eigenlijk bestaat de hele week dus uit relaxen, leuke dingen doen, voorbereiden op de komende weken en mijn verjaardag.

En vandaag. Vandaag..... vandaag.... zucht.... vandaag...

Hey Fleur, gefeliciteerd met vandaag. Jouw dag, jouw verjaardag.
Ik had me nog zo bedacht om er niet teveel mee bezig te zijn dit jaar. Niet dat ik je wil vergeten hoor, integendeel. Ik heb al eens gezegd dat ik mijn verjaardag niet kan vieren zonder dat ik de dag daarvoor het glas heb geheven op de jouwe. En dat glas hef ik met een glimlach. Kijkende naar je schilderij dwaal ik dan even af. Laat me dan maar even, ik droom dan naar een plek waar alleen ik het bestaan van ken. Een plaats die ik niet onder woorden kan brengen. Een plek waar ik jou eventjes ontmoet.

Het klonk me zo makkelijk en simpel in de oren toen ik het tegen mezelf zei. Hef eventjes het glas. Sta even stil bij datgene wat jij mij hebt laten zien, wat je me hebt geleerd en hoe je mij hebt geholpen. Ook al heb je dat nooit beseft of geweten. En daarna gaat de dag langzaam over in de nacht. En begint de 13e vanzelf een keer.

Maar dan is het 11 november. En naarmate de klok langzaam doortikt richting middernacht. Zo langzaam merk ik dat er een onrust binnen in mij ontstaat. Geen vervelende en zeker geen onbekende onrust. Het zijn die gedachten die ik had willen bundelen tot dat ene momentje dat ik voor je schilderij sta met het glas geheven. Maar hoe ik dat ook probeer, het lukte me niet.

En zo zit ik hier dan weer. Net na middernacht. Het is dus 12 november.
Ik heb de laptop maar op schoot genomen en tik elke gedachten in dit blogje. Ik ken mezelf en ik weet dat ik dit van me af moet tikken als ik nog een beetje nachtrust wil hebben. Een haast onbedwingbare drang om mijn hoofd leeg te tikken.

Een deel van die onrust wordt versterkt omdat ik besef dat ik niet héél dicht bij je sta. Dat ik weet dat je ouders, je zus, opa's en oma's en je beste vriendin de komende dag ook weer door moeten. Hoe zullen zij met jou bezig zijn vandaag wetende dat ik al zo onrustig ben. Is dat voor hun dan keer 10? 20?
Ik denk dat daar geen maat op staat, maar het houdt me nu nog even wakker.

Het klinkt allemaal zo zwaar, wanneer ik mijn gedachten hier weg tik. Maar zo voelt het niet. Het is denk ik de mix van emoties die me onrustig maken. Want terwijl de eerste traan al over mijn wang heeft gerold, zo voel ik ook de vreugde die horen bij een verjaardag, de dankbaarheid voor wat je mij gegeven hebt, de liefde van een hecht gezin en het respect voor hoe een ieder die elke dag doorleeft met jou in hun hart.

Lieve Fleur, van harte gefeliciteerd, bedankt en we maken er hoe dan ook een mooie dag van.

Er was eens.....

Het is alweer 4 jaar geleden dat ik een blogje afsloot met deze zin. De zin waar elk sprookje mee begint. Het sprookje waar ik alleen maar op kon hopen. Het sprookje wat ik een ieder gun maar niet voor iedereen is weggelegd.

Die dag, 4 jaar geleden zijn we opnieuw begonnen met schrijven. En met veel moeite ontstond langzaam een nieuw hoofdstuk.
Men zegt wel eens: "waar blijft de tijd" of "wat is de tijd voorbij gevlogen"

Wanneer ik terugdenk aan die ene dag, nu precies 4 jaar geleden dan herinner ik het als de dag van gisteren en bekruipt mij ook het gevoel dat de tijd maar door gaat. Het leven heeft niet stil gestaan. Nieuw leven is ontstaan en we hebben afscheid moeten nemen. En elk afscheid is moeilijk. Maar zelden viel een afscheid mij zo zwaar als die ene dag.

Vaak nog ga ik terug naar mijn plekje in het bos. Die ene plek waar ik mijn verstand kan uitschakelen. Waar ik leef op mijn gevoel en waar ik de rust vind tussen de chaos in mijn hoofd. Een plek waar ik weg kan dromen uit de realiteit en me in kan beelden hoe het had moeten zijn.

En ook vandaag zoek ik die plek weer even op. En starend naar de plek waar ooit een gehavende boom haar pracht liet zien, zie ik nu een gezin lopen. Ze genieten van de dag. Ze genieten van elkaar. Wie niet beter weet zou zeggen dat het zo moet zijn. Een hecht gezin die het geluk laten stralen.

Maar wie het weet ziet de last die ze dragen. Het litteken dat achter is gebleven en welke nooit meer zal verdwijnen.
2 Volwassenen, 2 tieners en een vrolijk lachende kleine meid. Samen lopen ze door het bos en laten de hond uit. Ik zie hoe ze genieten. Het ideale plaatje gevormd door mijn verbeelding. Maar wie naast me zit en kijkt in de realiteit van de dag, die mist die ene tiener.

Voor mij leeft ze weer even. In de warmte van een zonnestraal. In het briesje welke langs hun wangen aait. In de vlinder die met ze mee vliegt en in de fleurige heide waar ik over uit kijk.

Ondanks alles blijf ik geloven in het sprookje. Dat we ooit kunnen schrijven dat ze nog lang en gelukkig leven. Hoe in elk sprookje tegenslagen worden overwonnen en we uiteindelijk leren om te leven met wat we hebben.

Maar de realiteit is geen sprookje welke in een boek past van 100 pagina's. Die niet te verfilmen is in een film van 2 uur. Nee, de realiteit duurt een leven lang.

Ik sta op van mijn plekje en stap weer vooruit mijn eigen leven in. Samen met mijn lief en mijn zoon loop ik verder. Een dromer in het echte leven. En ik zou niet anders willen.

En nog even denk ik terug aan die ene zin die ik 4 jaar geleden schreef. Aan die donkere dag waarna niks meer hetzelfde voor me was. De jaren zijn verstreken en we leven verder met wat bestaat.

Er was eens..... En in hart, hoofd en verbeelding ben je er nog steeds.

02-04-2015 Witte donderdag: Mijn Passie

Bijna 23.30 uur wanneer ik begin aan dit blog.
Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst achter het lege witte scherm ging zitten om mijn gevoelens weg te tikken. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik niet het juiste gevoel had. Er moet iets in mijn hoofd blijven hangen, iets zijn wat me niet los wil laten, een trigger. En zodra dat punt er is, dan wil ik het kwijt, wil ik het verwoorden. Dan ga ik zitten en dan lijken de woorden niet meer te stoppen.

En wat maakt dan dat ik hier nu zit? Dat ik de woorden hun werk laat doen en het witte scherm voller en voller maak?
Vanavond "Witte donderdag" was voor het 5e jaar "The Passion" op tv. Echter zat ik niet thuis voor de buis. Deze keer stond ik op het plein in Enschede waar het zich allemaal afspeelde. En ik kan je zeggen dat het erg indrukwekkend was.



Het verhaal over de laatste dagen van Jezus. Zijn weg, de broederschap, het verraad, de liefde en.... de kruisiging.
Een eeuwenoud verhaal in een eigentijds jasje verteld aan de hand van Nederlandstalige liederen.
Wat mij het meest geraakt heeft kan ik niet zeggen. Want de manier waarop elk nummer geplaatst wordt in het verhaal is indrukwekkend.
"Mag ik dan bij jou" vertolkt door Jezus (Jim de Groot) en Petrus (Jeroen van der Boom)
"Wit licht" door Judas (Jeroen van Koningsbrugge) of "Je vecht nooit alleen" door Maria (Shirma Rouse)
Stuk voor stuk geweldig en ik heb daar met kippenvel gestaan. Nee, nog verder, want het was niet alleen de regen die mijn wangen vochtig maakte.



Het is een algemeen verhaal. Een verhaal die in elke taal en in elke kerk hetzelfde is. Een verhaal die vele mensen kennen zoals het is. Maar mijn hoofd gaat verder dan dat. Ik plaats het in het alledaagse. Ik beleef het verhaal in wat ik heb gezien of meegemaakt. Want wanneer Maria het nummer "de Weg" vertolkt op een indringende manier. Dan sta ik met de tranen in mijn ogen en een vriendin in gedachten. Zij die al jaren alleen verder gaat, alleen.
We leefde ons leven om samen te sterven! Heb je voor altijd mijn hart gegeven. Ik draag je bij me tot het licht straks dooft.
En nu ik deze zinnen tik bekruipt mij weer dat zelfde gevoel.



Hij heeft geleden voor ons mensen. Wij moesten leren van zijn slot. Hij is gestorven om onze zonden weg te nemen.
Maar wat zegt ons dat nu nog? Een verhaal van 2000 jaren terug. Leren wij nog steeds? Zijn we dan zonder zonden? En is Jezus echt opgestaan uit de dood?

Op die laatste vraag heb ik mijn eigen antwoord. Iets wat door de jaren voor mij als "waarheid" is geworden. En daar mag je het mee eens zijn of niet.
Want ja, Jezus is opgestaan. Maar niet in vlees en bloed. Hij is opgestaan in ons. En op die manier laat Hij ons elke dag weer een eeuwenoud verhaal herbeleven. Want nog steeds zijn er mensen die moeten lijden. En de enige vraag die wij ons kunnen stellen is of we dat nog steeds zien? Leren we nog steeds van het lijden van een ander? Of zijn we bang om te lijden onder de ellende van een ander en keren we ze de rug?



Want zagen we naast de lijdensweg van Jezus ook het dilemma van Judas? Of de tweestrijd van Pilatus? Of werden we verblind door de grootheid van Hem?
Zien we die man, zittende in een steegje? Die, buiten zijn schuld om, alles kwijtraakte wat hij had? Zien we hem als de zoveelste zwerver of zien we ook zijn lijden nog?
Zien we wanneer iemand gevangen zit in haar eigen leven? Die de keuze heeft gemaakt om een nieuwe start te maken maar nog niet los kan komen van het oude?
En zien we het zieke kind, vechtende, de oneerlijke strijd? Zien we in haar lijden niet de lessen die we moeten leren? De kracht die zij had? Is dat niet van een zelfde grote als de kracht die Hij liet zien toen hij moedig zijn Kruis droeg?



En nee, zelfs wanneer ik dit zo tik, ik ben zelf echt niet Roomser dan de Paus. Want ook ik kijk soms weg van het lijden van een ander. Want niemand is sterk genoeg om al het leed van de wereld te kunnen dragen. Maar ik kijk wel om me heen, ik heb geleerd van sommige en kijk niet altijd weg. Het klinkt zo simpel. Je helpt je medemens toch? Dat is normaal? Maar nee, dat is niet normaal! Al zou het wel zo moeten zijn. Die ene persoon die knielt bij de man in het steegje. Die vriend die luistert naar het verhaal van de gevangen vrouw en haar helpt om de moed niet te verliezen. En de ouders van een Kanjer. Die zijn speciaal, dat zijn de helden, die weten de waarde van het eeuwenoude verhaal.



En dat is dan "mijn passie" Het vertellen van mijn verhaal, mijn gevoel, op mijn manier. Niet het leed van de wereld op mijn schouders nemen maar ook niet blind zijn of het niet willen zien. En daar waar mogelijk te luisteren of te helpen. Ik wil het leven leren. En helaas is de les soms hard en is het lijden van anderen soms zwaar. En ik kan alleen maar hopen dat wanneer het mijn tijd word om te moeten lijden. Dat ik dan net zo moedig en met net zoveel kracht mijn kruis kan dragen.

Hoe dan ook, ik wens jullie allen een vrolijk Pasen.

Kerstblog 2014

En daar zit ik dan weer eens. Op de bank, voetjes omhoog en laptop op schoot.
Op televisie is het begin van Serious Request te zien. Thomas ligt lekker warm tegen mijn been aan. Monica is even weg en Bram is vertrokken naar dromenland.

De decembermaand is weer in volle gang. En met Bram zijn verjaardag hoppen we van het ene feestje door naar het andere. Het sportgala is weer geweest en we weten dus wie sportman, sportvrouw en coach van het jaar zijn geworden. En ook de politicus van 2014 is bekend. Het zijn van die dingen die elk jaar weer terug komen. Ooit begonnen en inmiddels een traditie. De "All you need is love kerstspecial" komt er nog aan en gevestigde kerstfilms zullen weer op de diverse zenders de revue passeren.

En zo is het voor mij inmiddels ook een traditie om voor het einde van het jaar een blogje te schrijven. Soms voor de kerst, soms voor oud en nieuw. Het is mijn manier om het jaar af te sluiten. En meestal gaat het om iets wat me heeft bezig gehouden in dat jaar.
Zo heb ik menig jaar dingen om me heen meegemaakt. Het overlijden van dierbaren. Mensen die buiten hun schuld werkeloos thuis zitten of, zoals vorig jaar, ik terug kijk op mijn eigen situatie. Deze dingen verpak ik dan in een hoop letters en woorden. En zo laat ik mezelf weer even beseffen hoe rijk ik ben. En met dat gevoel begint voor mij dan de kerst.

Want nee, kerst is voor mij niet zomaar 2 dagen op visite gaan bij familie of vrienden om je alleen maar tegoed te doen aan al het overtollige eten. Kerst moet voor mij iets extra hebben. Een gevoel, een besef. Niets is vanzelfsprekend. Elke kerst is een wonder wanneer je het kan vieren met iedereen die je lief hebt en op de manier zoals je dat het liefste doet.
En stiekem hoop ik dat ik een stukje gevoel en besef meegeef aan een lezer van dit blog zodat ook zijn of haar kerst net een beetje mooier wordt.

En al vertel ik graag mooie verhalen, dit jaar zijn er een aantal ergernissen die ik kwijt wil. Dingen waaruit voor mij blijkt hoe koud en kil de samenleving langzaam wordt. En de eerste ergernis gaat over het eerste feestje in december: Sinterklaas.
Want de hele pieten discussie kan je haast niet hebben gemist. En ik zal meteen maar zeggen, ik ben pro zwart. En daarmee is het erg voor de hand liggend dat ik me erger aan de anti zwarten. Maar niets is minder waar. Want ik weet dat niet iedereen gelijk kan zijn. Dus dat er mensen zijn die mijn mening niet delen is niet meer dan normaal. Ik zou eerder willen dat iedereen elkaar gewoon in de waarden laat. Accepteren dat hier al jaren op deze manier een kinderfeest wordt gevierd. En zo accepteer ik op mijn beurt dat er andere geloven bestaan met hun tradities. En waar ik me dan echt kwaad om kan maken is een groep "volwassen" mensen die dit uit gaan vechten voor de ogen van onschuldige kinderogen. En helaas zwichten ze op TV voor deze, in mijn ogen, zinloze discussie.

Zo, die is er uit. Zet je schrap, er komen er nog een paar.

Het volgende wat me de afgelopen weken pijnlijk duidelijk is geworden is het feit dat er grenzen zijn. Zoals ik al aan het begin schreef is Serious Request weer begonnen. En ineens hoor en lees je dat er mensen tegen deze actie zijn. Iets wat je bij de eerste editie nog niet hoorde. Nu zijn we bij editie 12 en gaat het wat minder in Nederland. De kosten gaan omhoog evenals de werkeloosheid. Meer mensen leven onder de armoede grens en daarom mag er volgens sommige geen geld naar het buitenland. Eigen volk eerst.
Serious Request zamelt dit jaar geld in voor vrouwen en kinderen die seksueel misbruikt zijn of worden in oorlogsgebieden. Deze vrouwen en kinderen worden vervolgens verstoten door hun samenleving. Ze leven in schande. Vaak zonder één enkele cent, geen dak meer boven hun hoofd en door de schande kunnen ze ook niet aan een baan komen. En in tegenstelling tot hier in Nederland hebben ze ook geen sociaal plan waarbij ze nog wat geld krijgen voor de eerste levensbehoefte.
En nee, ik ga nu niet zeggen dat er hier in Nederland geen schrijnende gevallen zijn of dat we het hier zo goed hebben. Maar alleen omdat er grenzen bestaan schijnen sommige mensen te denken dat, wat er binnen onze grenzen gebeurd, voorrang moet krijgen op rampen elders in de wereld. Want het leven van een Nederlander is meer waard dan een vrouw in Afrika?

Maar gelukkig heeft Nederland de "Jumbo"
Deze supermarktketen heeft samen met een handvol BN-ers een reclame gemaakt en via een geweldige actie kunnen we voedselpakketten en kerstdiners doneren. Helaas, want ook hierdoor staan er mensen weer klaar met hun kritieken. Want wat kost dat wel niet? Al die BN-ers, de reclamezendtijd. Nee, dat geld hadden ze beter meteen over kunnen maken naar de voedselbanken. Mensen, waar gaat het over??? Dan wordt er wat gedaan voor ons "eigen volk" is het nog niet goed. Maar over de andere supermarkten hoor je ze niet. Want ook de Albert Heijn maakt deze periode weer volop reclame. En ook deze reclame's kosten flink wat geld en naar mijn weten doen zij niet een soortgelijke actie voor de minder bedeelden?

Het valt me eigenlijk gewoon op dat naarmate het slechter gaat in ons landje de verschillen tussen de mensen groeien. Er hoeft maar iets te gebeuren en de kritieken worden alweer over en weer gesmeten. Er ontstaat een soort van "groeps-egoïsme" Want als "wij" het maar goed hebben en als "wij" maar kunnen doen wat we altijd hebben gedaan, dan kan de rest....... pffffff
Als ik de woorden van mijn tante goed heb onthouden dan citeer ik:
Hoe beter je de mensen leert kennen, hoe meer je van je hondje gaat houden.

En nee, ik ben niet roomser dan de paus. Ook ik zal wel eens uitspraken doen die mijn hele betoog hierboven tegenspreken. Maar ik probeer het niet te doen, en wanneer iemand me er op wijst zal ik de eerste zijn die spijt zal betuigen.

Al jaren begint mijn kerstperiode met hetzelfde kerstlied. Christmas is Quiet van Cliff Richard. Het beschrijft een droom van mij. Een huisje in de bergen. Ver weg van alle gekte in de wereld. En hoe meer de mensen van elkaar vervreemden. Hoe meer ze elkaar afrekenen op dingen die werkelijk nergens meer over gaan. Hoe liever ik naar dat huisje wil gaan. Samen met de twee mensen die ik het meest lief heb. Mijn vrouw die, ondanks kleine ergernissen, mij mezelf laat zijn. En soms vraag ik me wel eens af of ze echt wel weet hoezeer ik dat waardeer en dat ik haar onder andere daarom zo lief heb. En natuurlijk Bram, mijn kleine Knabbel. De reden dat ik alles aan kan, ik van alles doe om er maar voor te zorgen dat hij een zo'n onbezorgd mogelijk leven kan hebben. En tot slot mogen Thomas en Paula ook mee.

Ergens in de bergen. En waar je ook kijkt, niks dan bergen, bossen en bergbeekjes. Geen tv, geen internet en dus ook geen nieuws. Geen ongelijkheid en geen kritieken. De open haard aan en op de tafel een eenvoudige maaltijd als kerstdiner. Naast de 3 borden die we zelf gebruiken is er voldoende ruimte voor anderen. Voor diegene die, net als mij, de soms harde werkelijkheid even willen ontvluchten. Gewoon de rust. Een tafel vol mensen die zich, ondanks hun verschillen, als één voelen. Op de achtergrond klinken zachte kerst melodieën. Het is een droom waarvan ik hoop dat hij ooit werkelijkheid wordt. Voor nu kan ik alleen maar vragen of je met me mee droomt.



Zo, dat ben ik weer even kwijt. En natuurlijk weet ik ook wel dat niet alles zo slecht is als hierboven beschreven. Maar laten we, in ieder geval met kerst, de gaten die er vallen in de wereld proberen te verkleinen. Accepteren in plaats van bekritiseren.

En tot slot wens ik iedereen natuurlijk weer een gezegende kerst en alvast een geweldig begin van het nieuwe jaar.

Het is goed.

En dan gaat de wekker. Ik draai me om en kijk op de klok. 05:45 uur.

De nacht is voorbij maar ik ben nog moe. Toch sta ik op en loop naar de badkamer. Misschien dat een douche me wakker krijgt. Wanneer ik de slaap uit mijn ogen heb gewassen gaat alles even snel.

Aankleden, de laatste spullen in de auto, de katten eten geven, nog eens op het lijstje kijken of ik niks vergeet. Alles werkt inmiddels op volle toeren maar mijn hoofd voornamelijk als een vergiet.
Ook Monica is de dag begonnen en doet de dingen die ze moet doen. Dan haalt ze Bram uit bed en geeft hem zijn pap terwijl ik broodjes klaar maak.

07:45 uur
We zijn onderweg.
Tot op dit moment lijkt het nog of we vertrekken richting een dierentuin of pretpark. Dat we op tijd vertrekken om de file's voor te zijn. Of dat we een lange weg moeten rijden naar een vakantie adres.
Niks is minder waar. De rede van dit vroege ochtendritueel is helaas wat minder mooi. Vandaag vertrekken we zo vroeg om mijn oma te begeleiden naar haar laatste rustplaats.

Natuurlijk zijn dit niet de dagen waar je op zit te wachten. Het zijn dagen van verdriet en gemis. Dagen van tranen en soms van gevoelens van onrecht.
Maar tot dit moment valt het allemaal nog mee. Het verdriet en de tranen zijn er nog niet. En een gevoel van onrecht is hier niet van toepassing. Oma heeft de mooie leeftijd van 103 mogen bereiken. En daarom is het goed. De jaren hebben haar dan uiteindelijk ingehaald.
Je zou kunnen denken dat het een paar jaar geleden al zover had mogen zijn. Want de kwaliteit van het leven was niet de kwaliteit die je haar nog gunde. Maar ze hield nog even vast aan het leven. Totdat ze op 11 augustus dan toch toegaf aan de eeuwige rust.
Geen tranen maar berusting, geen onrecht maar ouderdom, geen pijn want het is goed. En dan toch even het besef dat mijn laatste grootouder is verdwenen. Nooit meer "ik heb" maar "ik had".

11:00 uur
De kerk, de kist, de nabestaande. De mis gaat zo beginnen en samen met andere kleinkinderen van oma dragen we haar richting het altaar. Voor mij is dit het laatste wat ik voor haar kan doen. En daarom doe ik dit met heel mijn hart voor haar. Dan nemen we plaats in de banken. Om me heen kijkend zie ik enkele tranen en rode ogen. Ik grijp in de binnenzak van mijn jasje en pak mijn rozenkrans. Iets tastbaars waar ik grote waarde aan hecht. Het is een houten, net zo één als opa vroeger had. Zelfs toen ik nog niet wist waar hij voor diende had hij die waarde al, want het was er net zo één als die van hem. Ik draai hem om mijn hand heen op zoek naar een gevoel. Emotioneel als ik kan zijn verbaasd het mij dat ik nog geen traan heb laten vloeien. Maar vooralsnog blijft het bij berusting.

Uiteindelijk duurt het niet lang meer voordat ook ik een enkele traan voel rollen over mijn wang. Het is het moment tijdens de mis dat opa wordt genoemd. Ik denk terug aan de tijd dat hij er nog was. Hoe hij altijd in het hoekje zat aan de bar op zolder. Hoe hij mijn knuffel op zijn hand zette en met slechts een enkele beweging mijn "grote beer" omhoog liet schieten waarna die op zijn schouder bleef liggen. Ik heb de beer nog steeds. En nu, 32 jaar na zijn dood, lukt het mij nog steeds niet om dat kunstje na te doen.
De korte herinneringen aan hem zijn helder en als van gisteren. En zij bezorgen mij deze traan.
Dan ontstaat er iets wat ik nooit had verwacht. Verwarring.
We zijn hier toch samen om oma te gedenken? Waarom knap ik dan om opa? Waar zijn die heldere herinneringen aan mijn oma? Mijn oma welke ik 32 jaar langer heb mogen meemaken dan mijn opa? En onbewust ga ik op zoek naar die momenten, die kleine dingen waardoor zij zo bijzonder voor mij was.

NIKS

Ook wanneer we op de begraafplaats zijn. We staan bij haar laatste rustplaats. Nog één keer het afscheid. Terwijl de pastoor de laatste woorden spreekt kijk ik in de richting van een boom die op de begraafplaats staat. Daar, bij die boom, daar lag opa.
Nadat ik mijn roos op de kist van oma heb gelegd en in gedachten nog eens denk: het is goed, loop ik in de richting van die boom. Iets trekt mij naar hem toe en ik besef dat ik de afgelopen dagen meer aan opa heb gedacht dan aan oma. En weer zoek ik in mijn herinneringen naar haar. Tevergeefs.

Uiteindelijk laat ik het even voor wat het is. Ik weet dat er wel een moment zal komen dat ik het begrijp. Dat ik besef wat er is gebeurd vandaag. Maar dat moment is er nog niet zodra we het kerkhof verlaten. En daarnaast moeten we Bram weer ophalen en nog 2 uur richting huis rijden. En dat te weten is het niet de tijd om de verwarring die is ontstaan de ruimte te geven om mijn gedachten te beheersen.

En nu zit ik hier, thuis op de bank. Bram, die zich de hele dag heerlijk heeft vermaakt bij vrienden, ligt heerlijk te dromen. Monica is ook al enige tijd geleden op bed gaan liggen. En dan komt mijn tijd.
Wanneer de wereld slaapt, als de drukte en de sleur van de dag verdwenen zijn, dan komt de tijd om gedachten te ordenen. Om de losse woorden die gedurende de dag in mijn hoofd zijn gekomen te gaan plaatsen in de "zin" van dit alles.

Langzaam aan besef ik waarom de herinneringen van oma niet zo snel en scherp tot mij kwamen. Mijn helderste herinneringen zijn die van extremen. Momenten in iemands leven waar ze uit de schaduw stapte. Waar ze in het middelpunt stonden en mijn aandacht en interesse wekte. Opa wist dat denk al toen ik klein was. Hij pakte telkens weer "mijn" knuffel. En door daarmee te spelen nam ik steeds die knuffel mee. "Opa? Doe dat nog eens een keertje met mijn grote beer!"

En pas nu ik hier zit besef ik dat oma nooit op de voorgrond trad. Mijn oma zorgde ervoor dat alles doorging. Onopvallend zorgde ze ervoor dat alles wat er moest gebeuren ook gedaan werd. Ze creëerde de rust die nodig was. En hoe langer ik erover nadenk begrijp ik dat ze daardoor misschien wel de belangrijkste rol vervulde. De basis.
En ik zie ook ineens dat haar dochter, mijn moeder ook die gave bezit. Want waar mijn vader altijd voor wat leven in de brouwerij zorgt door grappen te maken en gek te doen met zijn kleinkinderen, door te helpen met klusjes voor ze zoals het simpelweg plakken van een band. Zo is ook mijn moeder de basis. Want niet alleen ik kan bij haar schuilen, ook haar kleinkinderen weten bij haar altijd een arm te vinden. Een plekje op de bank tegen haar aan. Een plek waar woorden niet nodig zijn. Simpelweg de rust.
Iets wat onopvallend gebeurt maar zo belangrijk is. Iets wat je als gewoon beschouwt maar zo bijzonder is.

En daar heb ik u gevonden oma! In de kelder van mijn gedachten. Weggestopt in een kluisje waarvan bewondering en liefde de sleutels zijn om hem te openen. Daar waar de meest waardevolle herinneringen zijn verstopt. Daar was u al die tijd. Vanavond heb ik de sleutels weer gevonden. Heb ik de herinnering tot leven gebracht en, heb ik de tranen laten vloeien die u vandaag van mij verdient hebt.
Deze herinneringen gaan zo weer terug in het kluisje. Ze zijn te waardevol om weer kwijt te raken. Maar eens in de zoveel tijd zal ik hem openen. Zodat ik anderen kan vertellen over u. En dat ik met trots zeggen: Mijn oma, dat was pas een belangrijke vrouw!

En zo heb ik mijn gedachten weer op orde. Komt er een einde aan deze lange dag. En voor het eerst na uw overlijden kan ik, na dit besef, met alle eerlijkheid zeggen:

HET IS GOED!

Mijn moeilijkste kerstblog ooit.

En daar zit ik dan weer. Een dag voor de kerst. Een paar uur verwijderd van kerstavond waar ik traditie getrouw naar de kerstmis ga. De lampjes in de kerstboom staan aan en de kerststal heeft weer een mooi plekje gekregen.

Buiten waait de wind om het huis heen en valt de regen met bakken uit de lucht. Niet bepaald het weer welke je deze dagen verwacht en zeker niet de witte kerst waar ik elk jaar weer op hoop.

Maar op de één of andere manier heb ik dit jaar het kerstgevoel weer gevonden. En meer dan de afgelopen jaren waarin er teveel was gebeurd. Dingen die het moeilijk maken om met een goed gevoel de kerst in te gaan. En toch is het me elk jaar weer gelukt om uit alle ellende iets te vinden waardoor ik de kerst meer ben gaan waarderen. En het schrijven van de jaarlijkse kerstblog helpt mij om de gebeurtenissen van het voorbije jaar een plek te geven. En dat gedaan te hebben kan ik met een goed en zuiver gevoel aan de kerstdagen beginnen.

Maar dit jaar kost het me wel erg veel moeite om dit blog te schrijven. Elk jaar gebeuren er wel wat dingen bij de mensen om me heen. Het verlies van een dierbare, de één op de andere tegenvaller krijgen en die steeds weer moeten verwerken of een gedwongen beslissing nemen die tegen al je gevoelens ingaat.
Steeds heb ik deze dingen verwerkt in mijn schrijven om zo die mensen een hart onder de riem te steken en om andere te laten lezen hoe gelukkig ze mogen zijn.
Maar wanneer het goed gaat met de mensen om je heen of je het idee hebt dat ze uit het dal omhoog klimmen, dan kan ik alleen maar blij zijn dat ik daardoor geen stof heb om over te schrijven.
En hoe verwoord je iets in een blog als het een keer niet over een ander gaat? Wanneer je zelf een minder jaar hebt gehad? Durf je jezelf dan bloot te geven?

En dat maakt dit meteen het moeilijkste kerstblog welke ik in al die jaren geschreven heb. Al weken loop ik te tobben en te draaien omdat ik niet weet hoe ik mijn gevoelens moet verwoorden. Want juist nu ons jaar niet zo is gelopen als gehoopt moet ik ook zo sportief zijn om dit verhaal te verwerken in een blog.

Om te beginnen wil ik zeggen dat we het niet slecht hebben. We zijn niet zielig en zo wil ik ook niet dat jullie dit lezen. Ik heb op mijn werk slechts een contract voor 24 uur. Ik moet hopen op de overuren zodat ik deze uit kan laten betalen. Mijn lief heeft nog geen werk kunnen vinden en sinds kort is haar uitkering ook stopgezet. En dat maakt dat we het financieel niet meer zo ruim hadden als eerder.

Dit vraagt de nodige aanpassingen. En de impulsiviteit die ik in mij heb wordt ook zwaar beperkt. Want even een vriendin verrassen op haar verjaardag is er niet bij. Even naar Den Haag heen en weer rijden om voor het eerst sinds jaren op haar verjaardag te komen is dan gewoon te duur.
En wanneer je leest dat iemand zijn of haar vakantie heeft geboekt voor de komende zomer of wanneer iemand de luxe heeft om te twijfelen of ze nog een keer naar het buitenland gaan, dan besef je dat je het met minder moet doen. Zoals het ernaar uitziet zullen de vakanties van ons gewoon in eigen huis plaats vinden. Het is niet anders.

Zo, dat is er uit. En dan nu weer de neuzen de goede kant opzetten. Want ik ben misschien maar een naïeve jongen die altijd het meest positieve eruit probeert te halen, maar dat maakt het voor mij allemaal te dragen. Ik wil niet kijken naar wat ik niet heb en niet kan. Want dat is nou eenmaal zo. Ik verander wat ik veranderen kan en met de rest neem ik genoegen. Er is namelijk ook genoeg wat ik wel heb.

Ik heb een geweldige vrouw die ondanks de moeilijkere tijden aan mijn zijde blijft staan. Samen accepteren we de situatie en blijven hopen en vechten voor betere tijden. En ons grootste geluk is ons kleine ventje. Na elke tegenslag is één blik van hem voldoende om alles weer te vergeten. Want voor hem doen we alles. En zonder dat hij het weet geeft hij er een veelvoud voor terug. En we zijn allemaal gezond.

En dan hebben we even wat minder te besteden. Alsof geld belangrijk is. Ik kan me een kerst herinneren dat ik alleen thuis zat. Joggingbroek en fleece-trui aan en elke foute kerstfilm op tv kijken. Mijn kerstdiner bestond uit boerenkool met worst en heel veel spekjes. Omdat mijn nichtje vond dat ik niet alleen mocht zitten met kerst kwamen mijn ouders, mijn zus, mijn neef en nichtjes even op de koffie met een slagroomtaart. En allen gekleed in joggingbroek en fleece-trui. Deze dagen hebben me hooguit €15,- gekost en het was één van de mooiste kerstdagen ooit.

Het gaat er dus niet om hoeveel je te besteden hebt deze dagen. Of wat je aan spullen hebt. Het gaat er alleen maar om hoe rijk je in je hart bent. Geniet niet van de dure cadeautjes onder de boom of van het uitgebreide kerstdiner. Dat zijn leuke dingen maar hebben geen waarde.
Geniet van de mensen met wie je dit feest mag vieren. Een glimlach kost geen geld maar vindt slechts zijn weg naar de emotie. En in die emotie vind je de echte rijken die op deze aarde leven.

Ik wens iedereen een geweldige kerst en dat jullie allen net zo rijk mogen zijn als mij.

Dansen op de wind van morgen.

Langzaam word ik wakker. Geen haast want ik heb een weekje vrij. Ik stap mijn bed uit en trek mijn ochtendjas aan.
Wanneer ik naar beneden loop is het dagelijkse leven alweer in volle gang. Bram was waarschijnlijk als eerste wakker. Dan pakt hij zijn knuffeltjes en heeft hele verhalen. Even later wordt mama wakker. Staat ze op en krijgt de kleine kletsmajoor zijn eerste fles.

Dit alles speelt zich af terwijl ik nog rustig op één oor lig. En wanneer ik dan beneden kom is Bram alweer druk met zijn speeltjes in de box en zit mama aan een lekker kopje koffie. De brede glimlach en de "haaai" van Bram zorgen ervoor dat ook ik met een glimlach de dag kan beginnen.

Ik stap de keuken in om ook mezelf te voorzien van de nodige koffie. Nog een beetje slaperig draai ik wat rond in de keuken en valt mijn oog op een tekening op de koelkast.

06 nov 09 - voor Frank van Fleur - gefeliciteerd.

Die tekening hangt er nu al 4 jaar en het grootste deel van de tijd kijk je er gewoon langs heen. Maar op een dag als vandaag trekt hij weer even de aandacht. Een strakke cirkel met drie vliegers erin. Al is het een tekening, voor mijn idee lijken ze te dansen op de wind. Dan sluit ik voor eventjes mijn ogen en dwalen mijn gedachten af.

Voor me ligt de heide. Achter me staat een groepje bomen en zit ik weer even lekker beschut. Uit het zicht van iedereen neem ik even de tijd voor mezelf. Een zwakke herfstzon breekt langzaam door de wolken en belicht de talloze kleuren die het bos in de herfst met zich meebrengt. De regen van de nacht heeft druppels achtergelaten op de bomen, de bladeren en op de heide. De zon veranderd de druppels in miljoenen kleine pareltjes.

Ik hoef niet naar een museum om de mooiste schilderijen te zien van de grootste kunstenaars. Een simpele blik in de natuur is voor mij vele malen mooier. Een schilderij welke nooit hetzelfde is. Die wordt geschilderd door hen die na al die jaren nog steeds in mijn fantasie leven. Met het kleinste penseel weten ze accenten te leggen op die dingen waardoor ik mijn rust kan vinden.

Liggend op mijn rug staar ik langs de toppen van de bomen. De wind speelt met de laatste blaadjes die vasthouden aan de dansende takken. Even boven de toppen zie ik een volmaakte cirkel. Het is de zon die nu volledig tussen de wolken is doorgebroken. In deze cirkel spelen drie vliegers met de wind. Ik volg de lijnen naar beneden en zie in mijn gedachten de fantasieën uit mijn hoofd. Een oude man die zich niet vreemd voelt in het bos. Een jong meisje die me nu eens niet bij de hand neemt maar vrolijk lachend haar vlieger laat zweven. En dan de laatste, al bijna een vrouw. Ze staat op de plek die zo herkenbaar is. Waar ooit een prachtige boom stond. Een lege plek die werd beschenen door een gouden zonnestraal. En nu staat ze er zelf. Stralend zoals alleen zij dat kan.

Ik schrik op uit mijn gedachten. Mijn fantasie maakt plaats voor de realiteit van alledag. De tekening op de koelkast is de ware kunst. Tastbaar in plaats van weggestopt achter de hekken in het museum. Gratis te bezichtigen. En met een waarde die alleen ik ken.

Nog 2 dagen en dan mag ik alweer 37 worden. Maar morgen is het jouw dag. Zal ik weer even verdwalen in mijn fantasieën om je te feliciteren. En wanneer ik dan weer terug ben in de realiteit zal ik er eentje drinken op jouw verjaardag. Zoals de afgelopen jaren zal ik een minuutje nemen om aan je te denken.
Het klinkt misschien erg zwaar maar ik zou niet meer weten hoe ik mijn verjaardag kan vieren als ik dat minuutje morgen niet zou hebben.

Maak er een mooie dag van morgen. En weet dat je hier nooit vergeten zal worden.

Een zorgeloze droom

18:30 uur
Mijn werkdag zit er weer op. Ik stap in de auto om mijn weg naar huis te beginnen. De komende drie kwartier gaat mijn weg langs weilanden, bossen en dorpen.

Op de velden kan je zien hoe de boeren hun land hebben bewerkt voor het mais en de andere gewassen. Omgeploegde velden met heuveltjes die strakke lijnen tonen. Een enkele boer is nog druk bezig op zijn tractor. Nog even door nu het nog licht is. En ik rij verder, de ondergaande zon tegemoet.

Na een lange winter is de koude verdreven. De zon wint aan kracht en met een paar enkele buien heeft het voorjaar een sprint ingezet. De bossen die een maand geleden nog een sombere indruk maakte zijn in korte tijd veranderd tot een fris voorjaarsspektakel. Frisse groene blaadjes worden afgewisseld door de volle bloesem in allerlei kleuren.

Het schilderij van de natuur veranderd telkens weer en ik berust me in de gedachten dat hier ware meesters aan het werk zijn. Kunstenaars die elk detail uit weten te lichten en van elk blad een kunstwerk maken.

In de dorpen is vandaag echter een ander beeld te zien. Terwijl de schaduwen langs de huizen langer worden lijkt alles in een rustgevende kille stilte te veranderen.
Eenmaal in Borculo aangekomen weet ik me nog 5 minuten van huis. Hier rij ik bijna dagelijks maar toch is het vandaag net even anders. Langs één weg staan een paar verkeersregelaars klaar om straks de auto's welke gewoon door willen rijden een paar minuten stil te zetten. Aan deze weg licht een veldje. Op dit veldje staat een monument. Normaal spelen kinderen hier een partijtje voetbal of lopen mensen rustig te wandelen. Maar vanavond komen verschillende mensen hier bijeen. Samen bij het monument. De vlag hangt halfstok.

19:15 uur
Thuis. Monica verteld me even hoe haar dag was en hoe Bram vandaag weer meerdere rondjes heeft gedraaid in zijn box. Hij is de afgelopen weken steeds beweeglijker geworden en wanneer je hem op de ene manier neerlegt, dan ligt hij nog geen 10 minuten later lekker andersom. Op het moment dat ik thuis kom ligt hij echter al lekker op zijn kamer te slapen.

19:55 uur
Ik heb mijn eten op en zit op de bank voor de televisie. Alle reguliere uitzendingen zijn afgelopen of onderbroken. Het beeld welke ik zie is van "de Dam" En in tegenstelling tot een paar dagen geleden is deze nu niet feestelijk oranje gekleurd. Deze keer staat het vol met veteranen, burgers en hoogwaardigheidsbekleders. Van een uitbundige stemming is geen sprake. Vlak voor 20:00 uur klinkt de "taptoe" en dan is het 2 minuten stil. "Dodenherdenking"

In deze 2 minuten herdenken we alle slachtoffers die zijn gevallen tijdens oorlogen. Vele van hen hebben gestreden voor onze vrijheid. En nog steeds worden militairen uitgezonden om de vrijheid voor ons en anderen te garanderen.
Ook ik denk aan hen die voor mijn vrijheid hebben gestreden of nog steeds strijden. Zelf heb ik nooit oorlog gekent en besef me dat daar tot op de dood voor gestreden is door andere. Maar dit jaar denk ik ook aan mijn kleine ventje. Geboren in vrijheid ligt hij nu boven te slapen. Hij heeft nog geen idee wat daar voor nodig was. Wij beschermen hem zoals andere ons beschermen. Hij zal opgroeien in de vrede die ons is gegeven.

Wanneer ik nu naar hem kijk zie ik de eenvoud en de onschuld. Geen moeilijke dilemma's en geen kwaad. In deze tijd van crisis klagen we over onze financiën en hoe alles almaar duurder wordt. Geen besef van hoe "rijk" we eigenlijk zijn. In de oorlogsjaren was dat wel anders.

Straks krijgt mijn kleine vent nog een lekkere fles en lees ik hem een verhaaltje voor. Daarna zal hij snel weer verdwalen in een zorgeloze droom. En vannacht zal ik hetzelfde doen. Even geen zorgen of moeilijke vraagstukken die zo moeilijk op te lossen zijn. Gewoon even dromen van het geluk wat we hebben om "VRIJ" te zijn.

2012 De Balans

Dat was het dan: 2012.

Als ik de social media vandaag een beetje doorblader zijn de gevoelens gemengd. Tussen alle beste wensen voor 2013 door lees je hoe mensen het afgelopen jaar hebben beleefd. Van: "geef mij nog zo'n jaar" tot "blij dat we het jaar af kunnen sluiten"

En natuurlijk wens ook ik iedereen het beste voor het komende jaar. Maar ik besef ook dat een jaar lang is. En dat de balans pas aan het einde wordt opgemaakt. Het zijn de pieken en de dalen die de balans doen bewegen. En uiteindelijk laten doorslaan naar het definitieve oordeel over het jaar.

Voor mij was het afgelopen jaar een goede. En ook wij hebben onze tegenslagen wel gehad. Maar de zwangerschap, onze kleine trouwerij die we hebben mogen delen met de mensen die een vaste plek in ons hart hebben tot aan de geboorte van Bram. Mijn Knabbeltje die gevoelens bij me los heeft gemaakt waarvan ik het bestaan niet eens wist. Deze dingen laten mijn balans ruimschoots doorslaan naar de positieve kant. En daarmee was 2012 dus een zeer goed jaar.

Maar of 2012 nu goed was of niet. Na vandaag bestaan alleen de herinneringen. Het "gelukkig hebben we de foto's nog" idee. 2013 is begonnen en het zal nog even duren voor we de balans hiervan gaan opmaken. Hoe mooi je voornemens ook zijn en hoe mooi je doelen ook mogen zijn. De balans wordt ook bepaald door dingen die we helaas niet in de hand hebben. Hoe goed je ook op weg bent, de balans kan zomaar de verkeerde kant opslaan. En helaas ken ik genoeg mensen die daar over mee kunnen praten.

Dus dan gaan we maar genieten van elke dag. Genieten.... Het is zo makkelijk gezegd. En als je er goed over nadenkt is het ook heel makkelijk. Wie leert te kijken naar de kleine dingen, de korte momenten van geluk bij jezelf of bij een ander, die heeft iets om van te genieten.

Genieten.... Een woord dat je minimaal 100 keer per dag hoort wanneer je vader wordt. Elk gesprek eindigt met de zin: geniet er van!!! Goed bedoeld maar nu weet ik het wel. En dat ik van alles wil genieten is mij allang niet meer vreemd.

Mijn motto voor het komende jaar is: BELEVEN. Beleef elk moment. Laat geen moment aan je voorbijgaan om gelukkig te zijn.

Mijn wens voor jullie: Kijk even om je heen naar wat je hebt. Zoek het geluk hierin en hou het vast met heel je hart. En bouw het uit, deel het met anderen en beleef ook het geluk van die ander. Elk moment, elke dag en steeds opnieuw.
Stel je doelen en leef je droom. Zonder te vergeten waar je vandaan bent gekomen of waar je zou kunnen eindigen.

Mijn droom ligt nu boven te slapen en het zal even duren om deze droom te evenaren. Maar mijn doel is simpel. En elke keer als Bram me in mijn ogen kijkt stelt het me scherp en motiveert hij me dat doel te bereiken. Het doel is om elke dag met hem en mijn eee lief te beleven en de beste vader te zijn die ik kan!!

En of 2013 het afgelopen jaar kan overtreffen??? Die balans zal eind van het jaar worden opgemaakt en daar wil ik nu nog niet mee bezig zijn. Ik leef vandaag!!!!

Dus voor iedereen wens ik een goed begin van het jaar. We spreken elkaar in 2013.

Kerst-blog 2012

Ook dit jaar kan ik het niet nalaten om een Kerstblogje te plaatsen. Even onderuit in mijn oude versleten luie stoel, laptop op schoot en even stilstaan in een razende wereld.

Voor mezelf kan ik alleen maar zeggen dat 2012 een geweldig jaar is. Niet dat alles even goed is gegaan maar ik mag zeker niet klagen. Op 8 oktober ben ik getrouwd met de (voor mij) liefste vrouw van de wereld en 2 weken geleden is ons gezinnetje uitgebreid met onze zoon Bram. En ondanks dat de nachten korter zijn in een toch al drukke decembermaand kan ik mijn geluk niet op. Wat hou ik onvoorwaardelijk van mijn lieve kleine Knabbeltje.

De afgelopen dagen staat hier in huis de televisie op 101TV. 24 uur per dag wordt de actie van 3fm serious request uitgezonden. En dit jaar halen ze geld op om de baby-sterfte in de wereld tegen te gaan. En gezien de recente ontwikkelingen bij ons thuis is dit wel een erg aansprekend doel.

Voor de meeste mensen in Nederland is de Kerst iets om uitgebreid te vieren. De dagen worden gevuld met familie bezoek, lekker eten, cadeautjes en vooral gezelligheid. Op zo'n moment denk je niet aan het feit dat er elke 6 seconden ergens op de wereld een baby sterft. En dat hoeft ook niet. Tijdens de uitzendingen hoor je hartverscheurende verhalen van moeders hier uit Nederland die dankzij de goede zorgen een kind hebben gekregen. Een kind dat in vele andere uithoeken van de wereld geen kans zou hebben gehad.

Maar ook hoor je verhalen dat het helaas niet zo heeft mogen zijn. En dat zelfs onze gezondheidszorg tekort schoot. En wanneer het over kinderen gaat dan breekt er iets bij mij. Dat is altijd al zo geweest maar sinds 2 weken breekt het sneller en harder.

En hoe dicht staan deze verhalen bij jou?

Bij mij staat dit heel dicht bij me. Al op jonge leeftijd heb ik afscheid moeten nemen van een goede vriend. Ik was 10 en hij was 11. Jaren later heb ik moeten zien hoe mijn eigen zus haar dochter maar een paar maanden bij zich mocht houden. Een verlies welke je als moeder nooit te boven komt.

Tijd heelt alle wonden niet,
het scheelt misschien in tranen of wat een ander aan je ziet
maar tijd heelt alle wonden niet.

Bij Bram op de kamer hangt een schilderij. Een echte "Fleur"!!!!
Ik hoop dat ze zal waken over mijn kleine Knabbel. Tenminste als ze even tijd heeft. Want als ze al over iemand waken zal, dan natuurlijk haar zussen waarvan er één in 2013 wordt verwacht.

Nog geen half uur geleden lees ik op Facebook de zin: All I want for christmas is...... mijn gezinnetje weer compleet. Het keiharde besef dat de kerstdagen ook een keerzijde hebben.

Ik kan met dit blog de wereld niet verbeteren. Ik verricht geen wonderen door deze gezinnen het cadeau te geven waar ze zo innig naar verlangen.
Maar wat ik wel hoop is het volgende. Dat iedereen die dit leest, voordat ze aan het kerstdiner beginnen, eventjes de ogen sluit. Even een minuutje beseft dat een "complete" Kerst het echte wonder is. Even denkt aan die gezinnen die een lege stoel aan tafel hebben staan.

Geef daarna je kinderen, ouders, familie of vrienden die aan tafel zitten een welgemeende en liefdevolle knuffel. Voel en beleef de ware betekenis van Kerst. En vier daarna de dagen zoals je wilt. En GENIET!!!

Vanuit Borculo wens ik iedereen een paar mooie dagen toe.

Verloren tijd, gewonnen kracht.

De nacht is gevallen. Alles slaapt. Alles is stil.

De nacht volgt de dag die op haar beurt de vorige nacht heeft verdreven.
En zo gaan de dagen steeds voorbij.

Er zijn momenten dat de tijd voorbij lijkt te vliegen. Momenten van geluk lijken maar even te duren. Je probeert ze vast te houden maar dan ineens besef je dat ze uit je handen zijn gegleden. Alsof het een eeuwigheid geleden is gebeurt.

Vannacht probeer ik het te winnen van de tijd. Mijn gedachten dwalen af naar het moment. Ik hou haar vast en de tijd staat stil. Ik denk aan alles wat er de afgelopen tijd is gebeurt. Ik haal de eeuwigheid terug en geniet van de momenten die voorbij zijn gevlogen. Ik sta op de bergen en geniet van het uitzicht. Ik loop door de diepe dalen en zie hoe ook hier de bloemen kunnen bloeien.

Ik sluit mijn ogen en luister naar de stilte. Alles slaapt.
Dan hoor ik zachtjes hoe de klok de seconden weg tikt.
Eerst zachtjes, tik - tak. Dan steeds harder, TIK - TAK.

Hoe graag ik soms zou willen, de tijd wint het steeds maar weer.
Een seconde gaat voorbij, een minuut, een uur, een dag, een maand.
En dan is er vannacht alweer een jaar voorbij. En morgen weer een jaar erbij.

Al wil ik soms in het moment blijven, het gaat zo snel. Voor je het weet heeft de tijd je ingehaald dus geniet. Van elke seconde. Van alles om je heen. Er is zoveel moois om ons heen maar we vergeten soms om daar bij stil te staan. De tijd is niet te stoppen. Maar door intens te leven in het moment lukt het soms om de tijd te rekken voordat die verdwijnt in de eeuwigheid die achter ons ligt.

Verloren in de tijd die achter me ligt hebben ze me geleerd hoe ik vooruit kom. De lessen nemen mijn gemis niet weg. Maar ze maken me sterker dan ik was.

Een nieuw begin

Het is donker in Borculo. Met de laptop op schoot zit ik languit op de bank. Mijn lief is al vertrokken naar droomland. Thomas, de kat, heeft net een kwartier naast me gezeten in de hoop dat ik de laptop weg zou zetten zodat hij op schoot kon liggen. Uiteindelijk heeft hij de moed opgegeven en is naast me op de bank tegen mijn been aan gaan liggen.

Mijn gedachten dwalen af. Er is geen rede of oorzaak voor maar ineens begeef ik mij op een vertrouwde plek. De vlakte geeft mijn gedachten de ruimte om te spelen. De bomen aan de rand geven me het gevoel dat ik de top bereiken kan. De wind neemt mijn zorgen mee en de zon of de regen maken het plaatje compleet.

Het is nog geen jaar geleden dat de mooiste boom uit dit landschap verdween. Een boom die me hielp om gedachten te ordenen. Om het soms oneerlijke in het leven een plek te kunnen geven. Helaas won de oneerlijkheid en daarmee is de boom verdwenen. Ze was niet meer nodig in mijn beleving. Ze had haar werk gedaan en verdween uit het landschap welk mij zo lief is.

Maar ondanks dat haar werk is gedaan, het gemis is er niet minder om. Regelmatig dwaal ik af naar de tijd dat ik die boom zo nodig had. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid op een dag die ik nooit meer zal vergeten. Die dag werd de bladzijde omgeslagen en begon er een nieuw hoofdstuk. Ik zie de gouden zonnestraal nog steeds stralen op de plek waar ze ooit in volle bloei haar kracht had laten zien.

Nu ben ik dus terug op deze magische plek. Ik hoor de vogels en blijf zo stil mogelijk staan. Over het veld rent een konijn om snel beschutting te zoeken. Hetgeen mij duidelijk maakt dat ik al teveel geluid heb gemaakt en het geen zin heeft om te hopen om meer dieren te zien.

Wanneer ik wandel over het veld kom ik bij de plek waar de gouden zonnestraal de aarde raakte. De plek waar zij nog geen jaar geleden stond. Ik hou stil en kijk om me heen. Deze plek verrast me telkens door mijn gevoel te versterken of te temperen. En dan valt plots mij oog op weer zo’n magisch moment. Op slechts een paar passen van de plek waar ooit zo’n krachtige boom stond steekt een klein stammetje de grond uit. Nog geen 10 cm hoog en met slechts een paar blaadjes groeit een nieuwe boom. Een nieuw hoofdstuk dient zich aan bij het besef van dit nieuwe leven.

Nadat ik enige tijd heb staan genieten van 3 groene blaadjes op een stokje loop ik verder. Ik bedenk me dat de lege plek die nog geen jaar geleden ontstond niet gevuld kan worden. Maar dat er genoeg nieuws in de buurt is om van te genieten. Dit nieuwe wondertje dat ontstaat zal ik koesteren. Ik zal het verzorgen met alles wat ik heb. Ik zal het beschermen zolang het mijn bescherming nodig heeft. En ik zal het laten groeien tot een boom die in alle kracht de schoonheid van dit leven laat zien.