Hey meissie,
Daar zitten we dan weer. Op de rand van mijn dromen. Alweer een jaar verder. En weer eens een jaar die me meer vragen heeft gebracht dan antwoorden. Inmiddels ben ik er wel achter dat het leven altijd zo zal zijn. Een groot mysterie waar we allemaal onze rol in spelen.
Ook op deze regenachtige dag neem je me weer even mee. En dat begon vanmiddag al. Ik heb zeker een half uur staan genieten van de regen. Het had maar weinig gescheeld of ik was buiten gaan staan in die enorme plensbui. Maar ik heb het bij pootje baden gehouden. Even flink staan springen in de plassen in de tuin.
En daar zitten we dan weer. Starende over de velden welke jij me steeds weer laat zien. Hoe je me laat zoeken naar het mooie op de wereld. Hoe je me steeds weer weet te verrassen als je met de kleuren speelt. En hoe je dan opeens wegbent. Mij achterlatende met het gevoel dat het goed is.
In mijn hoofd weerklinken de woorden van een lied. Dit lied speelt altijd door mijn hoofd als jij weer eens komt buurten.
“I still cry, sometimes when I remember you.
I still cry, sometimes when I hear your name.
I’ve said goodbye, and I know you’re alright now.
But when the leaves start falling down, I still cry.”
De tranen die volgen zijn niet alleen van verdriet en van gemis. De tranen zijn ook van bewondering, geluk en al het mooie om ons heen.
Terwijl ik kijk hoe jij mijn leven nog wat extra kleuren geeft stel ik je één van de vragen die me op dit moment zo bezighoudt. Waarom niet ik, of iemand die er al aan toe is? Waarom de ogenschijnlijke willekeur die mensen zo diep in het hart treft? Waarom mocht jij niet zo lang bij ons zijn? En waarom moeten er mensen vechten die in plaats daarvan zouden moeten leven?
Met een laatste streek geef je een laatste accent aan de dag en verdwijn je weer in het niets. In de verte hoor ik je nog even lachen, en lach ik met je mee. Nee, ook jij geeft me de antwoorden niet. Jij bent er voor mij om het dragelijk te maken. Maar je zal nooit de geheimen van dit mysterieuze leven prijsgeven. “I may not have all the answers, I wouldn’t have it any other way” klinkt er nog even door mijn hoofd. En zo is het, en zo zal het altijd blijven.
Morgen is er weer een dag, een gewone dag voor de meeste. Maar niet voor ons. Nee, morgen zullen we weer even aan je denken. En het zal niet lang meer duren en dan kom je weer even langs. Op de rand van mijn dromen om me even uit de werkelijkheid weg te halen. En me weer even te laten zien dat er genoeg is om voor te leven.
Dag lieve Gemma, het was me weer een mooie ervaring.
Dikke knuffel,
Oom Frank…..!!
26-08-2010
11-08-2010
De leegte....
De nacht valt over Borculo. Als ik naar buiten kijk zie ik slecht de donkere nacht. Starende in het duister probeer ik mijn gedachten te ordenen. In mijn hoofd zweven de woorden, beelden en vragen door elkaar heen.
Hoe kan ik beschrijven welke leegte ik nu voel. Terwijl mijn hoofd zo vol zit voel ik me leeg. Mijn ogen zitten vol met tranen en toch voel ik me leeg.
Het liefste wil ik schrijven hoe mooi de wereld is. Maar vandaag lukt dat me even niet. Er is zoveel moois te zien. Ook vandaag. Hoe de zon langzaam ondergaat aan de horizon. En de kleuren die daardoor verschijnen. Hoe een boom midden in het bos zich staande houdt in al haar schoonheid. En hoe een vogel zweeft op het zomerbriesje die koel langs mijn wangen aait.
De zon gaat ook vandaag weer onder, maar de kleuren lijken vaag. De boom is niet verdwenen, maar haar schoonheid dringt niet tot me door. En de vogel zweeft door maar ik voel het lentebriesje niet.
Normaal is er niks mooiers dan kijken, voelen en genieten van al deze kleine wonderen der natuur. En ik weet dat ik hier binnenkort ook zeker weer van zal genieten. Maar vandaag lukt me dat even niet. En ik denk dat ik hiermee het beste kan omschrijven wat de leegte met mij doet.
Starende in het duister dwalen mijn gedachten af. Ik denk aan een kleine kanjer die vecht tegen de kanker. Aan haar ouders die ondanks alles mee blijven vechten en aan haar zusje die minstens net zo’n grote kanjer is. Vandaag kregen ze te horen dat de kuren van de afgelopen weken niet hebben gedaan wat ze moesten doen.
Natuurlijk wist ik dat er een mogelijkheid was dat deze uitkomst zou komen. Maar positief als je wilt zijn hoop je toch op ander nieuws. En ook nu blijf ik geloven dat het goed zal komen. Maar nadat ik dit nieuws vandaag te horen kreeg was alles even weg. En de leegte die bleef over. Zo rot als ik me nu voel kan ik me alleen maar verbeelden hoe hard deze klap aan is gekomen bij het zojuist beschreven gezin. Hoe zal het hun lukken om ook nu weer positief te blijven? Het idee alleen al knaagt aan me. Ik wil iets doen maar wat? De ziekte wegnemen dat kan ik niet. En toch wil ik wat doen, wat betekenen. Als ik maar eens wist waar ik beginnen kon.
In mijn vorige blog heb ik een start gemaakt om mijn neef te helpen bij de verkoop van de blauwe “JUST BEAT IT” bandjes. Dat moet het dan dus worden. Dat is iets wat ik wel kan. Het is niet veel, maar ik moet toch iets doen? Ik kan toch niet stil blijven zitten? Van het weekend haal ik de eerste bandjes op. En ik weet ook dat deze inmiddels al verkocht zijn. Dus de tweede lading komt er ook aan.
Aan wie dit leest wil ik graag de volgende vragen stellen. Kan je tijdens het uitgaan 1 drankje minder drinken? Denk je dat je in staat bent om 1 keer een zak snoep in de winkel te laten liggen? Denk je dat je 1 keer de fiets kan nemen naar het werk in plaats van de auto? Zo ja, dan hou je ergens wel 2 euro over. Dat kost het blauwe “JUST BEAT IT” bandje. 1 biertje, zakje snoep of beetje benzine. Slechts 2 euro om de strijd aan te gaan tegen kinderkanker. 2 euro om andere in de toekomst deze leegte en verhalen te besparen.
De nacht is begonnen en zal nog even duren. Maar ik weet dat morgen de zon weer opkomt. De nieuwe dag weer gaat beginnen en de wereld niet stil zal blijven staan. John Lennon heeft ooit de volgende tekst in de wereld gebracht, en ik kan niet anders zeggen dan dat hij gelijk heeft.
“Life is what happens to you while you’re busy making other plans…..”
En daar moeten we ons dan ook maar gewoon op aanpassen.
Hoe kan ik beschrijven welke leegte ik nu voel. Terwijl mijn hoofd zo vol zit voel ik me leeg. Mijn ogen zitten vol met tranen en toch voel ik me leeg.
Het liefste wil ik schrijven hoe mooi de wereld is. Maar vandaag lukt dat me even niet. Er is zoveel moois te zien. Ook vandaag. Hoe de zon langzaam ondergaat aan de horizon. En de kleuren die daardoor verschijnen. Hoe een boom midden in het bos zich staande houdt in al haar schoonheid. En hoe een vogel zweeft op het zomerbriesje die koel langs mijn wangen aait.
De zon gaat ook vandaag weer onder, maar de kleuren lijken vaag. De boom is niet verdwenen, maar haar schoonheid dringt niet tot me door. En de vogel zweeft door maar ik voel het lentebriesje niet.
Normaal is er niks mooiers dan kijken, voelen en genieten van al deze kleine wonderen der natuur. En ik weet dat ik hier binnenkort ook zeker weer van zal genieten. Maar vandaag lukt me dat even niet. En ik denk dat ik hiermee het beste kan omschrijven wat de leegte met mij doet.
Starende in het duister dwalen mijn gedachten af. Ik denk aan een kleine kanjer die vecht tegen de kanker. Aan haar ouders die ondanks alles mee blijven vechten en aan haar zusje die minstens net zo’n grote kanjer is. Vandaag kregen ze te horen dat de kuren van de afgelopen weken niet hebben gedaan wat ze moesten doen.
Natuurlijk wist ik dat er een mogelijkheid was dat deze uitkomst zou komen. Maar positief als je wilt zijn hoop je toch op ander nieuws. En ook nu blijf ik geloven dat het goed zal komen. Maar nadat ik dit nieuws vandaag te horen kreeg was alles even weg. En de leegte die bleef over. Zo rot als ik me nu voel kan ik me alleen maar verbeelden hoe hard deze klap aan is gekomen bij het zojuist beschreven gezin. Hoe zal het hun lukken om ook nu weer positief te blijven? Het idee alleen al knaagt aan me. Ik wil iets doen maar wat? De ziekte wegnemen dat kan ik niet. En toch wil ik wat doen, wat betekenen. Als ik maar eens wist waar ik beginnen kon.
In mijn vorige blog heb ik een start gemaakt om mijn neef te helpen bij de verkoop van de blauwe “JUST BEAT IT” bandjes. Dat moet het dan dus worden. Dat is iets wat ik wel kan. Het is niet veel, maar ik moet toch iets doen? Ik kan toch niet stil blijven zitten? Van het weekend haal ik de eerste bandjes op. En ik weet ook dat deze inmiddels al verkocht zijn. Dus de tweede lading komt er ook aan.
Aan wie dit leest wil ik graag de volgende vragen stellen. Kan je tijdens het uitgaan 1 drankje minder drinken? Denk je dat je in staat bent om 1 keer een zak snoep in de winkel te laten liggen? Denk je dat je 1 keer de fiets kan nemen naar het werk in plaats van de auto? Zo ja, dan hou je ergens wel 2 euro over. Dat kost het blauwe “JUST BEAT IT” bandje. 1 biertje, zakje snoep of beetje benzine. Slechts 2 euro om de strijd aan te gaan tegen kinderkanker. 2 euro om andere in de toekomst deze leegte en verhalen te besparen.
De nacht is begonnen en zal nog even duren. Maar ik weet dat morgen de zon weer opkomt. De nieuwe dag weer gaat beginnen en de wereld niet stil zal blijven staan. John Lennon heeft ooit de volgende tekst in de wereld gebracht, en ik kan niet anders zeggen dan dat hij gelijk heeft.
“Life is what happens to you while you’re busy making other plans…..”
En daar moeten we ons dan ook maar gewoon op aanpassen.
17-05-2010
Kort vervolg op "alleen, maar mooi...."
Op een open plek in het bos staat een boom. Een boom die ik eerder al heb beschreven.
De winter was hard en zonder mededogen.
Koud en verlaten stond ze daar. Kaal en onbeschut.
Wie daar met mij heeft gestaan zou willen dat we haar konden beschermen. Konden behoeden voor de kou.
Maar hoe streng de winter ook was. Vandaag heb ik het gehoord. De lente is weer aangebroken. Omringt door alles wat mooi is op de wereld staat ze daar. De bloesem is langzaam verdwenen en het blad dat ze tentoonstelt is dit jaar onbeschrijfelijk mooi. Groener bestaat er niet.
Opgelucht kan ik dan ook weer genieten van haar prachtige “schoon”heid.
De winter was hard en zonder mededogen.
Koud en verlaten stond ze daar. Kaal en onbeschut.
Wie daar met mij heeft gestaan zou willen dat we haar konden beschermen. Konden behoeden voor de kou.
Maar hoe streng de winter ook was. Vandaag heb ik het gehoord. De lente is weer aangebroken. Omringt door alles wat mooi is op de wereld staat ze daar. De bloesem is langzaam verdwenen en het blad dat ze tentoonstelt is dit jaar onbeschrijfelijk mooi. Groener bestaat er niet.
Opgelucht kan ik dan ook weer genieten van haar prachtige “schoon”heid.
10-03-2010
Duel
Het voelt koud vandaag, nog steeds als winter. Al zegt het zonnetje mij dat de lente in aantocht is.
De hemel is smetteloos blauw en een zwak zonnetje verschijnt langzaam aan de horizon.
Een winterse nacht heeft een dun laagje ijs op de sloten gelegd en de velden geven een frisse gloed door de aangevroren rijp.
De gouden zonnestralen en de pareltjes op de velden steken nog af tegen de kale bomen.
Het is net of de seizoenen een duel aan het uitvechten zijn. Een winter die nog niet wil toegeven dat zijn einde nadert en een lente die langzaam maar zeker aan kracht begint te winnen.
Uiteindelijk zal de winter het weer verliezen van de lente. Zal er weer een frisse groene gloed ontstaan aan de bomen. Zullen de bloemen weer boven de grond uitkomen om de velden te laten kleuren. En zal de zon voldoende kracht krijgen om de koude te verdrijven.
Met een warme jas om mijn schouders geniet ik van deze strijd. Zie ik hoe de laatste sneeuw begint te smelten. En droom ik weer even weg in mijn levendig schilderij.
En vanaf vandaag weet ik het zeker. Weet ik zeker dat de lente weer gaat komen. Dat het schilderij weer de mooiste kleuren zal gaan krijgen. En dat de zon, de bomen, de bloemen en de vogels weer hun streken achter zullen laten.
Want vanaf vandaag begint JOUW seizoen. Neem je me weer mee op reis. Laat je me zweven en laat je me dromen. Je laat me weer even zien wat er zo mooi is aan dit leven en hoe rijk ik ben. Zie ik weer wat echt belangrijk is.
In gedachte zie ik hoe het zou zijn als jij er bij zou zijn. Zie ik je rennen door de velden. Om ineens te stoppen en de zon je gelaat te laten verwarmen. Hoe je jezelf verstopt zodat wij je moeten zoeken. Ik hoor je lachen en ondertussen klets je de oren van mijn hoofd.
Of de werkelijkheid ook echt zo zou zijn geweest zal ik nooit weten. Maar het beeld welke zich in mijn fantasie heeft gevormd bevalt me wel.
Aan de werkelijkheid ontsnapt besef ik het weer. Jij zal er altijd zijn. Je bent er om mijn wereld kleur te geven. Om even te kunnen ontsnappen aan de soms harde werkelijkheid.
Met mijn ogen gesloten droom ik hier weer even weg. Zweef ik naar je toe. Ik kan niet zeggen dat ik je mis. Want ik weet je steeds te vinden. En je bent er als ik je nodig heb. En terwijl we samen nog weer even doorzweven rest mij slechts 1 ding. Een paar simpele woorden die ik meerdere malen per jaar gebruik. Maar vandaag hebben ze voor mij net dat beetje meer waarde.
Van harte gefeliciteerd lieve Gemma.
De hemel is smetteloos blauw en een zwak zonnetje verschijnt langzaam aan de horizon.
Een winterse nacht heeft een dun laagje ijs op de sloten gelegd en de velden geven een frisse gloed door de aangevroren rijp.
De gouden zonnestralen en de pareltjes op de velden steken nog af tegen de kale bomen.
Het is net of de seizoenen een duel aan het uitvechten zijn. Een winter die nog niet wil toegeven dat zijn einde nadert en een lente die langzaam maar zeker aan kracht begint te winnen.
Uiteindelijk zal de winter het weer verliezen van de lente. Zal er weer een frisse groene gloed ontstaan aan de bomen. Zullen de bloemen weer boven de grond uitkomen om de velden te laten kleuren. En zal de zon voldoende kracht krijgen om de koude te verdrijven.
Met een warme jas om mijn schouders geniet ik van deze strijd. Zie ik hoe de laatste sneeuw begint te smelten. En droom ik weer even weg in mijn levendig schilderij.
En vanaf vandaag weet ik het zeker. Weet ik zeker dat de lente weer gaat komen. Dat het schilderij weer de mooiste kleuren zal gaan krijgen. En dat de zon, de bomen, de bloemen en de vogels weer hun streken achter zullen laten.
Want vanaf vandaag begint JOUW seizoen. Neem je me weer mee op reis. Laat je me zweven en laat je me dromen. Je laat me weer even zien wat er zo mooi is aan dit leven en hoe rijk ik ben. Zie ik weer wat echt belangrijk is.
In gedachte zie ik hoe het zou zijn als jij er bij zou zijn. Zie ik je rennen door de velden. Om ineens te stoppen en de zon je gelaat te laten verwarmen. Hoe je jezelf verstopt zodat wij je moeten zoeken. Ik hoor je lachen en ondertussen klets je de oren van mijn hoofd.
Of de werkelijkheid ook echt zo zou zijn geweest zal ik nooit weten. Maar het beeld welke zich in mijn fantasie heeft gevormd bevalt me wel.
Aan de werkelijkheid ontsnapt besef ik het weer. Jij zal er altijd zijn. Je bent er om mijn wereld kleur te geven. Om even te kunnen ontsnappen aan de soms harde werkelijkheid.
Met mijn ogen gesloten droom ik hier weer even weg. Zweef ik naar je toe. Ik kan niet zeggen dat ik je mis. Want ik weet je steeds te vinden. En je bent er als ik je nodig heb. En terwijl we samen nog weer even doorzweven rest mij slechts 1 ding. Een paar simpele woorden die ik meerdere malen per jaar gebruik. Maar vandaag hebben ze voor mij net dat beetje meer waarde.
Van harte gefeliciteerd lieve Gemma.
27-01-2010
Leegte (rust zacht Ferry)
Het is koud vandaag.
Buiten vriest het nog een paar graden. Maar het is niet deze kou die mij de rillingen geeft. Deze kilte is niet te bestrijden met een warme jas, een dikke trui of een verwarming.
Nee, deze kou zit in mij. Deze kou zal langzaam weg moeten vloeien. Deze kou is alleen te bestrijden met een warm gevoel. Een gevoel welke er nu nog even niet is.
Een ruimte gevuld met liefde, geluk en het geluid van mensen is veranderd in een eindeloos kille leegte. Het is de leegte die jij onbedoeld hebt achtergelaten. De mensen die jou kennen zijn er nog wel maar de woorden zijn vervlogen.
In de leegte hangt slechts 1 vraag. Die ene vraag die iedereen stelt, die ene vraag waar niemand het antwoord op weet. Die ene vraag die nooit beantwoord zal worden. “WAAROM?”
De vraag blijft voorlopig nog wel even hangen en de leegte duurt nog een tijdje voort. Maar ik zal hopen, bidden en dromen dat de ruimte die jij achterlaat eens weer gevuld zal worden.
Langzaam zal de vraag vervagen en overgaan in herinneringen. Gesprekken over jou zullen ontstaan. Eerst voorzichtig want de wond is nog te vers. En het zal ook wel even duren voor de wond langzaam herstelt. Maar genezen zal hij nooit. Een litteken zal blijven bestaan. En zo langzaam het herstel zal gaan zullen ook langzaam de gedachten weer woorden krijgen. Word je herdacht met woorden van bewondering en liefde. En zal de kou weer verdwijnen.
Je kinderen zullen dan ooit horen hoe je van ons bent weggegaan. Maar belangrijker dan dat zullen ze horen hoe je hebt geleefd!
En als de leegte weer gevuld wordt met het rumoer waar wij mensen zo goed in zijn, dan vind je mij even terug in het midden. Ik sta daar dan met gesloten ogen. Ik luister naar alle mooie woorden die er over je gezegd worden. En dan zal mijn kou verdwijnen.
Iedereen zal je een plekje geven. De één noemt jou het engeltje op de schouder, een ander ziet je als een ster in de hemel. En ik, ik vind je in de natuur zodra je fluistert met de wind. Als zonnestraal van een mooie zonsopgang. We zullen je zeker weer vinden in ons hart.
En in dit alles heb ik slechts een beetje spijt. Dat ik je niet beter heb leren kennen dan dat ik nu doe.
Beste Ferry,
RUST ZACHT
Buiten vriest het nog een paar graden. Maar het is niet deze kou die mij de rillingen geeft. Deze kilte is niet te bestrijden met een warme jas, een dikke trui of een verwarming.
Nee, deze kou zit in mij. Deze kou zal langzaam weg moeten vloeien. Deze kou is alleen te bestrijden met een warm gevoel. Een gevoel welke er nu nog even niet is.
Een ruimte gevuld met liefde, geluk en het geluid van mensen is veranderd in een eindeloos kille leegte. Het is de leegte die jij onbedoeld hebt achtergelaten. De mensen die jou kennen zijn er nog wel maar de woorden zijn vervlogen.
In de leegte hangt slechts 1 vraag. Die ene vraag die iedereen stelt, die ene vraag waar niemand het antwoord op weet. Die ene vraag die nooit beantwoord zal worden. “WAAROM?”
De vraag blijft voorlopig nog wel even hangen en de leegte duurt nog een tijdje voort. Maar ik zal hopen, bidden en dromen dat de ruimte die jij achterlaat eens weer gevuld zal worden.
Langzaam zal de vraag vervagen en overgaan in herinneringen. Gesprekken over jou zullen ontstaan. Eerst voorzichtig want de wond is nog te vers. En het zal ook wel even duren voor de wond langzaam herstelt. Maar genezen zal hij nooit. Een litteken zal blijven bestaan. En zo langzaam het herstel zal gaan zullen ook langzaam de gedachten weer woorden krijgen. Word je herdacht met woorden van bewondering en liefde. En zal de kou weer verdwijnen.
Je kinderen zullen dan ooit horen hoe je van ons bent weggegaan. Maar belangrijker dan dat zullen ze horen hoe je hebt geleefd!
En als de leegte weer gevuld wordt met het rumoer waar wij mensen zo goed in zijn, dan vind je mij even terug in het midden. Ik sta daar dan met gesloten ogen. Ik luister naar alle mooie woorden die er over je gezegd worden. En dan zal mijn kou verdwijnen.
Iedereen zal je een plekje geven. De één noemt jou het engeltje op de schouder, een ander ziet je als een ster in de hemel. En ik, ik vind je in de natuur zodra je fluistert met de wind. Als zonnestraal van een mooie zonsopgang. We zullen je zeker weer vinden in ons hart.
En in dit alles heb ik slechts een beetje spijt. Dat ik je niet beter heb leren kennen dan dat ik nu doe.
Beste Ferry,
RUST ZACHT
19-12-2009
En toen kwam de kerst weer…
Nog een paar nachtjes slapen, een paar dagen werken en dan is het weer zover. KERSTMIS.
Vorig jaar was ik alleen. Nee, niet eenzaam, niet zielig, maar wel alleen. Een jaar welke mij de mogelijkheid heeft gegeven om na te denken. Meer dan eens heb ik de tv uitgezet en ben ik languit op de bank gaan liggen. En zo heb ik regelmatig na kunnen denken over van alles en nog wat.
Langzaam heb ik op die manier mezelf weer beter leren kennen. Heb ik weer geleerd te kunnen genieten van de kleine dingen. En zo langzaam maar zeker vormden zich woorden in mijn hoofd. Woorden welke hun plaats vonden in zinnen. Zinnen werden blogjes en deze blogjes deel ik met jullie.
Zo heb ik vorig jaar ook een blog geplaatst op mijn hyves over de kerst. En ook dit jaar laat ik mijn gedachten weer gaan over het kerstgevoel.
Zittende op de bank kijk ik om me heen en zie ik hoe ik de kamer weer heb versiert. De kerstboom staat weer in de kamer en de lampjes zijn weer opgehangen. Met een kaarsje op tafel komt er weer een heerlijke rustgevende sfeer in huis. “Vrede op aarde” begint bij een vredig huisje.
En langzaam gaan mijn gedachten naar alles wat er om me heen gebeurd. Wat ik hoor en zie. Wat mooi is en wat eeeeeeeh……… Ach, laat ik het maar gewoon zeggen, wat ZWAAR KLOTE is.
In de winkel zie ik weer eens terug waar de kerst begint. Lange boodschappenlijstjes en volle winkelwagens. Luxe cadeaus en mooie kleren. Uiteindelijk zal dit alles ontaarden in een gezellig samenzijn. Eten met vrienden of familie. Cadeautjes onder de boom.
En op een avond als vandaag vraag ik me dan weer even af of ze wel beseffen hoe gelukkig ze zijn? Hoe gezegend? Of nemen ze de kerst maar voor lief. Stressen ze ruim een week van tevoren al of ze alles wel goed geregeld hebben? Of ze wel kunnen slagen voor de cadeaus? En als de kerst dan daar is, is het dan echt gezellig of zitten ze er alleen maar omdat het zo hoort? Omdat ze dat namelijk elk jaar zo doen?
Want zo vanzelfsprekend is het allemaal niet. Ik ben me langzaam gaan beseffen hoeveel geluk ik heb. Dat ik me niet verplicht hoef te voelen om naar mijn ouders te gaan. Dat ik mijn kerst niet vol hoef te plannen met bezoekjes. Dat ik simpelweg gezond ben.
En juist omdat ik aan niemand wat verplicht ben, geniet ik des te meer van de aanwezigheid van mijn vrienden en familie. Ik hoef geen uitgebreide 6 gangen diners. Vorig jaar heb ik een geweldige kerst gehad. Op 1ste kerstdag kwamen mijn ouders en mijn zus en het hele gevolg op de koffie. Fleecetrui en joggingbroek. En alleen maar omdat een paar kleine meiden vonden dat hun oom Frank niet alleen mocht zitten met kerst. Niet omdat het moet, maar puur vanuit hun hart.
Maar ook ik doe mee aan de tradities van de kerst. Heb de boom staan en de lampjes hangen. Ook dit jaar zal ik op kerstavond naar de mis gaan in de kerk. Zal ik bidden voor diegene die een gebedje kunnen gebruiken. Geloven dat ziektes overwonnen zullen worden. Hopen dat kinderen kind mogen zijn. En zij de liefde mogen voelen die de liefde zolang niet gevoeld hebben. Zal ik me weer even bedenken dat ook ik gelukkig mag zijn.
En dan is het voor mij pas Kerst. Nadat ik dit alles de revue heb laten passeren denk ik 2 dagen dat alles goed is. Dat alles goed zal komen. Laat mij dan maar even in die waan!!!
Vier deze dagen zoals je dit het liefste doet. Besef voortijd nog even hoe gelukkig je bent. En dan rest mij alleen nog om jullie allen de mooiste kerst te wensen die er kan bestaan.
http://www.youtube.com/watch?v=81cSVv4YxSQ
Vorig jaar was ik alleen. Nee, niet eenzaam, niet zielig, maar wel alleen. Een jaar welke mij de mogelijkheid heeft gegeven om na te denken. Meer dan eens heb ik de tv uitgezet en ben ik languit op de bank gaan liggen. En zo heb ik regelmatig na kunnen denken over van alles en nog wat.
Langzaam heb ik op die manier mezelf weer beter leren kennen. Heb ik weer geleerd te kunnen genieten van de kleine dingen. En zo langzaam maar zeker vormden zich woorden in mijn hoofd. Woorden welke hun plaats vonden in zinnen. Zinnen werden blogjes en deze blogjes deel ik met jullie.
Zo heb ik vorig jaar ook een blog geplaatst op mijn hyves over de kerst. En ook dit jaar laat ik mijn gedachten weer gaan over het kerstgevoel.
Zittende op de bank kijk ik om me heen en zie ik hoe ik de kamer weer heb versiert. De kerstboom staat weer in de kamer en de lampjes zijn weer opgehangen. Met een kaarsje op tafel komt er weer een heerlijke rustgevende sfeer in huis. “Vrede op aarde” begint bij een vredig huisje.
En langzaam gaan mijn gedachten naar alles wat er om me heen gebeurd. Wat ik hoor en zie. Wat mooi is en wat eeeeeeeh……… Ach, laat ik het maar gewoon zeggen, wat ZWAAR KLOTE is.
In de winkel zie ik weer eens terug waar de kerst begint. Lange boodschappenlijstjes en volle winkelwagens. Luxe cadeaus en mooie kleren. Uiteindelijk zal dit alles ontaarden in een gezellig samenzijn. Eten met vrienden of familie. Cadeautjes onder de boom.
En op een avond als vandaag vraag ik me dan weer even af of ze wel beseffen hoe gelukkig ze zijn? Hoe gezegend? Of nemen ze de kerst maar voor lief. Stressen ze ruim een week van tevoren al of ze alles wel goed geregeld hebben? Of ze wel kunnen slagen voor de cadeaus? En als de kerst dan daar is, is het dan echt gezellig of zitten ze er alleen maar omdat het zo hoort? Omdat ze dat namelijk elk jaar zo doen?
Want zo vanzelfsprekend is het allemaal niet. Ik ben me langzaam gaan beseffen hoeveel geluk ik heb. Dat ik me niet verplicht hoef te voelen om naar mijn ouders te gaan. Dat ik mijn kerst niet vol hoef te plannen met bezoekjes. Dat ik simpelweg gezond ben.
En juist omdat ik aan niemand wat verplicht ben, geniet ik des te meer van de aanwezigheid van mijn vrienden en familie. Ik hoef geen uitgebreide 6 gangen diners. Vorig jaar heb ik een geweldige kerst gehad. Op 1ste kerstdag kwamen mijn ouders en mijn zus en het hele gevolg op de koffie. Fleecetrui en joggingbroek. En alleen maar omdat een paar kleine meiden vonden dat hun oom Frank niet alleen mocht zitten met kerst. Niet omdat het moet, maar puur vanuit hun hart.
Maar ook ik doe mee aan de tradities van de kerst. Heb de boom staan en de lampjes hangen. Ook dit jaar zal ik op kerstavond naar de mis gaan in de kerk. Zal ik bidden voor diegene die een gebedje kunnen gebruiken. Geloven dat ziektes overwonnen zullen worden. Hopen dat kinderen kind mogen zijn. En zij de liefde mogen voelen die de liefde zolang niet gevoeld hebben. Zal ik me weer even bedenken dat ook ik gelukkig mag zijn.
En dan is het voor mij pas Kerst. Nadat ik dit alles de revue heb laten passeren denk ik 2 dagen dat alles goed is. Dat alles goed zal komen. Laat mij dan maar even in die waan!!!
Vier deze dagen zoals je dit het liefste doet. Besef voortijd nog even hoe gelukkig je bent. En dan rest mij alleen nog om jullie allen de mooiste kerst te wensen die er kan bestaan.
http://www.youtube.com/watch?v=81cSVv4YxSQ
22-11-2009
Alleen, maar mooi....
Al een aantal maanden geleden zat ik in het bos. Op mijn plekje.
Ja, ik heb een eigen plekje. Ik kom er niet vaak maar als ik er kom, dan doe ik dat met een rede. Een gevoel welke me vasthoudt. Vragen die niemand kan beantwoorden behalve ikzelf. En zelfs ik weet soms de antwoorden niet.
Op die momenten zoek ik mijn plekje weer eens op. Beschut van de bewoonde wereld en uit het zicht van andere laat ik de vragen op me afkomen. Denk ik na terwijl ik staar over het veld. En kom tot rust.
Waar ik de antwoorden kan vinden, maak ik mijn keuzes. En is die keuze dan gemaakt, dan kom ik er zelden op terug. En heb ik geen spijt als het de verkeerde was. Nee, dat hoort erbij, en zo zal het dan ook zijn.
De vragen die geen antwoord kennen worden meegenomen door de wind. Het zijn die vragen in het leven die iedereen wel eens bezighoudt. Waarom? Waarom ik? Waarom nu? Het zal z’n redenen wel hebben. Dus waai maar lekker met de wind mee en maak mijn hoofd weer even leeg.
En daar zat ik dan, 32 jaar en in mijn boom geklommen. Een paar meter boven de grond laat ik de rust weer tot mij komen. En terwijl ik om mij heen kijk zie ik steeds weer nieuwe dingen. En zo ook een beeld welke mij tot vandaag niet los kon laten. Een boom. Gedachten spelen door mijn hoofd en het beeld vormt langzaam woorden. Ik weet dat deze woorden ooit veranderen in een stukje tekst.
Nu maanden verder heb ik al verschillende blogjes geschreven, maar telkens komt het beeld weer terug van die ene boom. En telkens vormen de woorden niet de juiste zinnen en verdwijnen ze weer in het niets. Het past nog niet in mijn omgeving. Tot nu….
Nu is er een aanleiding gekomen. Een verhaal waarin de mijne past. Waar de boom haar plek gaat vinden. Eindelijk komt ze tot haar recht.
Daar staat ze dan. Alleen.
In dit bos staan honderden bomen. De één nog hoger dan de andere. Al jaren zijn ze samen en groeiden ze uit tot deze mooie plek. Een plek waar dieren schuilen. Maar ook een plek waar ik kan opgaan in dat wat ik zo mooi vindt. Hier is er rust en vrede. Hier moet toch alles goed zijn?
In het bos is een open plek. Zittende aan de rand kijk ik uit over de heide. Soms als het heel rustig is zie je hier een ree lopen. Ook zij voelt zich veilig tussen de bomen en zoekt haar plekjes zorgvuldig uit. Konijnen steken het veld over. Het geruis van de wind laat de bladeren zingen. Muziek die feilloos aangevuld wordt door het gezang van de vogels.
Dan vliegt er een vogel over. Ze laat zich dragen door de wind en land midden op het open veld in een boom.
Daar staat ze dan. Alleen.
Deze boom geeft niet de beschutting van een bos. De natuur heeft schijnbaar besloten dat zij het alleen heeft moeten doen. Tussen de andere bomen had ze beschut gestaan. Had ze kunnen meegroeien met de rest. Maar nee, dit was niet haar lot.
Van jongs af aan kreeg ze het zwaar te voorduren. Vocht ze alleen tegen de stormen en droeg ze alleen de sneeuw welke in de winter haar takken verzwaarden. Ze werd niet gezien door de dieren omdat ze geen beschutting bracht. Ze voerde alleen haar eigen strijd.
En nu na jaren van storm, sneeuw, regen, wind en eenzaamheid staat ze daar. Als ik achter me kijk zie ik de bomen van het bos bij elkaar staan. Groen, ja dat zijn ze. Maar vooral in de toppen. De stammen zijn leeg of verdort. Samen staan ze mooi, maar alleen zijn ze te kaal.
Dan kijk ik weer terug naar haar en zie hoe perfect volmaakt ze is geworden. In al haar kracht laat ze zien dat ze het alleen gered heeft. En zonder twijfel is ze de mooiste van allemaal. Vogels vinden haar volle takken en bouwen hun nestjes. Konijnen graven hun holletjes tussen de stevige wortels die ze heeft gekregen. Ik sta op en loop naar haar toe. Eenmaal bij de stam gekomen ga ik weer zitten.
Niet iedereen is dus voor altijd alleen. Wie vertrouwen houdt zal blijven groeien. En niet alleen aan de toppen. Nee, volledig groeien. Al staat ze hier weg van de rest, ze is allang niet meer alleen. Met mijn rug tegen haar krachtige stam sluit ik mijn ogen. Ik voel hoe de rust die ik hier toch al vond nog sterker wordt. Dan bedenk ik me dat we hier nu samen zijn en fleur ik even helemaal op.
Abonneren op:
Posts (Atom)
