Het is goed.

En dan gaat de wekker. Ik draai me om en kijk op de klok. 05:45 uur.

De nacht is voorbij maar ik ben nog moe. Toch sta ik op en loop naar de badkamer. Misschien dat een douche me wakker krijgt. Wanneer ik de slaap uit mijn ogen heb gewassen gaat alles even snel.

Aankleden, de laatste spullen in de auto, de katten eten geven, nog eens op het lijstje kijken of ik niks vergeet. Alles werkt inmiddels op volle toeren maar mijn hoofd voornamelijk als een vergiet.
Ook Monica is de dag begonnen en doet de dingen die ze moet doen. Dan haalt ze Bram uit bed en geeft hem zijn pap terwijl ik broodjes klaar maak.

07:45 uur
We zijn onderweg.
Tot op dit moment lijkt het nog of we vertrekken richting een dierentuin of pretpark. Dat we op tijd vertrekken om de file's voor te zijn. Of dat we een lange weg moeten rijden naar een vakantie adres.
Niks is minder waar. De rede van dit vroege ochtendritueel is helaas wat minder mooi. Vandaag vertrekken we zo vroeg om mijn oma te begeleiden naar haar laatste rustplaats.

Natuurlijk zijn dit niet de dagen waar je op zit te wachten. Het zijn dagen van verdriet en gemis. Dagen van tranen en soms van gevoelens van onrecht.
Maar tot dit moment valt het allemaal nog mee. Het verdriet en de tranen zijn er nog niet. En een gevoel van onrecht is hier niet van toepassing. Oma heeft de mooie leeftijd van 103 mogen bereiken. En daarom is het goed. De jaren hebben haar dan uiteindelijk ingehaald.
Je zou kunnen denken dat het een paar jaar geleden al zover had mogen zijn. Want de kwaliteit van het leven was niet de kwaliteit die je haar nog gunde. Maar ze hield nog even vast aan het leven. Totdat ze op 11 augustus dan toch toegaf aan de eeuwige rust.
Geen tranen maar berusting, geen onrecht maar ouderdom, geen pijn want het is goed. En dan toch even het besef dat mijn laatste grootouder is verdwenen. Nooit meer "ik heb" maar "ik had".

11:00 uur
De kerk, de kist, de nabestaande. De mis gaat zo beginnen en samen met andere kleinkinderen van oma dragen we haar richting het altaar. Voor mij is dit het laatste wat ik voor haar kan doen. En daarom doe ik dit met heel mijn hart voor haar. Dan nemen we plaats in de banken. Om me heen kijkend zie ik enkele tranen en rode ogen. Ik grijp in de binnenzak van mijn jasje en pak mijn rozenkrans. Iets tastbaars waar ik grote waarde aan hecht. Het is een houten, net zo één als opa vroeger had. Zelfs toen ik nog niet wist waar hij voor diende had hij die waarde al, want het was er net zo één als die van hem. Ik draai hem om mijn hand heen op zoek naar een gevoel. Emotioneel als ik kan zijn verbaasd het mij dat ik nog geen traan heb laten vloeien. Maar vooralsnog blijft het bij berusting.

Uiteindelijk duurt het niet lang meer voordat ook ik een enkele traan voel rollen over mijn wang. Het is het moment tijdens de mis dat opa wordt genoemd. Ik denk terug aan de tijd dat hij er nog was. Hoe hij altijd in het hoekje zat aan de bar op zolder. Hoe hij mijn knuffel op zijn hand zette en met slechts een enkele beweging mijn "grote beer" omhoog liet schieten waarna die op zijn schouder bleef liggen. Ik heb de beer nog steeds. En nu, 32 jaar na zijn dood, lukt het mij nog steeds niet om dat kunstje na te doen.
De korte herinneringen aan hem zijn helder en als van gisteren. En zij bezorgen mij deze traan.
Dan ontstaat er iets wat ik nooit had verwacht. Verwarring.
We zijn hier toch samen om oma te gedenken? Waarom knap ik dan om opa? Waar zijn die heldere herinneringen aan mijn oma? Mijn oma welke ik 32 jaar langer heb mogen meemaken dan mijn opa? En onbewust ga ik op zoek naar die momenten, die kleine dingen waardoor zij zo bijzonder voor mij was.

NIKS

Ook wanneer we op de begraafplaats zijn. We staan bij haar laatste rustplaats. Nog één keer het afscheid. Terwijl de pastoor de laatste woorden spreekt kijk ik in de richting van een boom die op de begraafplaats staat. Daar, bij die boom, daar lag opa.
Nadat ik mijn roos op de kist van oma heb gelegd en in gedachten nog eens denk: het is goed, loop ik in de richting van die boom. Iets trekt mij naar hem toe en ik besef dat ik de afgelopen dagen meer aan opa heb gedacht dan aan oma. En weer zoek ik in mijn herinneringen naar haar. Tevergeefs.

Uiteindelijk laat ik het even voor wat het is. Ik weet dat er wel een moment zal komen dat ik het begrijp. Dat ik besef wat er is gebeurd vandaag. Maar dat moment is er nog niet zodra we het kerkhof verlaten. En daarnaast moeten we Bram weer ophalen en nog 2 uur richting huis rijden. En dat te weten is het niet de tijd om de verwarring die is ontstaan de ruimte te geven om mijn gedachten te beheersen.

En nu zit ik hier, thuis op de bank. Bram, die zich de hele dag heerlijk heeft vermaakt bij vrienden, ligt heerlijk te dromen. Monica is ook al enige tijd geleden op bed gaan liggen. En dan komt mijn tijd.
Wanneer de wereld slaapt, als de drukte en de sleur van de dag verdwenen zijn, dan komt de tijd om gedachten te ordenen. Om de losse woorden die gedurende de dag in mijn hoofd zijn gekomen te gaan plaatsen in de "zin" van dit alles.

Langzaam aan besef ik waarom de herinneringen van oma niet zo snel en scherp tot mij kwamen. Mijn helderste herinneringen zijn die van extremen. Momenten in iemands leven waar ze uit de schaduw stapte. Waar ze in het middelpunt stonden en mijn aandacht en interesse wekte. Opa wist dat denk al toen ik klein was. Hij pakte telkens weer "mijn" knuffel. En door daarmee te spelen nam ik steeds die knuffel mee. "Opa? Doe dat nog eens een keertje met mijn grote beer!"

En pas nu ik hier zit besef ik dat oma nooit op de voorgrond trad. Mijn oma zorgde ervoor dat alles doorging. Onopvallend zorgde ze ervoor dat alles wat er moest gebeuren ook gedaan werd. Ze creëerde de rust die nodig was. En hoe langer ik erover nadenk begrijp ik dat ze daardoor misschien wel de belangrijkste rol vervulde. De basis.
En ik zie ook ineens dat haar dochter, mijn moeder ook die gave bezit. Want waar mijn vader altijd voor wat leven in de brouwerij zorgt door grappen te maken en gek te doen met zijn kleinkinderen, door te helpen met klusjes voor ze zoals het simpelweg plakken van een band. Zo is ook mijn moeder de basis. Want niet alleen ik kan bij haar schuilen, ook haar kleinkinderen weten bij haar altijd een arm te vinden. Een plekje op de bank tegen haar aan. Een plek waar woorden niet nodig zijn. Simpelweg de rust.
Iets wat onopvallend gebeurt maar zo belangrijk is. Iets wat je als gewoon beschouwt maar zo bijzonder is.

En daar heb ik u gevonden oma! In de kelder van mijn gedachten. Weggestopt in een kluisje waarvan bewondering en liefde de sleutels zijn om hem te openen. Daar waar de meest waardevolle herinneringen zijn verstopt. Daar was u al die tijd. Vanavond heb ik de sleutels weer gevonden. Heb ik de herinnering tot leven gebracht en, heb ik de tranen laten vloeien die u vandaag van mij verdient hebt.
Deze herinneringen gaan zo weer terug in het kluisje. Ze zijn te waardevol om weer kwijt te raken. Maar eens in de zoveel tijd zal ik hem openen. Zodat ik anderen kan vertellen over u. En dat ik met trots zeggen: Mijn oma, dat was pas een belangrijke vrouw!

En zo heb ik mijn gedachten weer op orde. Komt er een einde aan deze lange dag. En voor het eerst na uw overlijden kan ik, na dit besef, met alle eerlijkheid zeggen:

HET IS GOED!

Mijn moeilijkste kerstblog ooit.

En daar zit ik dan weer. Een dag voor de kerst. Een paar uur verwijderd van kerstavond waar ik traditie getrouw naar de kerstmis ga. De lampjes in de kerstboom staan aan en de kerststal heeft weer een mooi plekje gekregen.

Buiten waait de wind om het huis heen en valt de regen met bakken uit de lucht. Niet bepaald het weer welke je deze dagen verwacht en zeker niet de witte kerst waar ik elk jaar weer op hoop.

Maar op de één of andere manier heb ik dit jaar het kerstgevoel weer gevonden. En meer dan de afgelopen jaren waarin er teveel was gebeurd. Dingen die het moeilijk maken om met een goed gevoel de kerst in te gaan. En toch is het me elk jaar weer gelukt om uit alle ellende iets te vinden waardoor ik de kerst meer ben gaan waarderen. En het schrijven van de jaarlijkse kerstblog helpt mij om de gebeurtenissen van het voorbije jaar een plek te geven. En dat gedaan te hebben kan ik met een goed en zuiver gevoel aan de kerstdagen beginnen.

Maar dit jaar kost het me wel erg veel moeite om dit blog te schrijven. Elk jaar gebeuren er wel wat dingen bij de mensen om me heen. Het verlies van een dierbare, de één op de andere tegenvaller krijgen en die steeds weer moeten verwerken of een gedwongen beslissing nemen die tegen al je gevoelens ingaat.
Steeds heb ik deze dingen verwerkt in mijn schrijven om zo die mensen een hart onder de riem te steken en om andere te laten lezen hoe gelukkig ze mogen zijn.
Maar wanneer het goed gaat met de mensen om je heen of je het idee hebt dat ze uit het dal omhoog klimmen, dan kan ik alleen maar blij zijn dat ik daardoor geen stof heb om over te schrijven.
En hoe verwoord je iets in een blog als het een keer niet over een ander gaat? Wanneer je zelf een minder jaar hebt gehad? Durf je jezelf dan bloot te geven?

En dat maakt dit meteen het moeilijkste kerstblog welke ik in al die jaren geschreven heb. Al weken loop ik te tobben en te draaien omdat ik niet weet hoe ik mijn gevoelens moet verwoorden. Want juist nu ons jaar niet zo is gelopen als gehoopt moet ik ook zo sportief zijn om dit verhaal te verwerken in een blog.

Om te beginnen wil ik zeggen dat we het niet slecht hebben. We zijn niet zielig en zo wil ik ook niet dat jullie dit lezen. Ik heb op mijn werk slechts een contract voor 24 uur. Ik moet hopen op de overuren zodat ik deze uit kan laten betalen. Mijn lief heeft nog geen werk kunnen vinden en sinds kort is haar uitkering ook stopgezet. En dat maakt dat we het financieel niet meer zo ruim hadden als eerder.

Dit vraagt de nodige aanpassingen. En de impulsiviteit die ik in mij heb wordt ook zwaar beperkt. Want even een vriendin verrassen op haar verjaardag is er niet bij. Even naar Den Haag heen en weer rijden om voor het eerst sinds jaren op haar verjaardag te komen is dan gewoon te duur.
En wanneer je leest dat iemand zijn of haar vakantie heeft geboekt voor de komende zomer of wanneer iemand de luxe heeft om te twijfelen of ze nog een keer naar het buitenland gaan, dan besef je dat je het met minder moet doen. Zoals het ernaar uitziet zullen de vakanties van ons gewoon in eigen huis plaats vinden. Het is niet anders.

Zo, dat is er uit. En dan nu weer de neuzen de goede kant opzetten. Want ik ben misschien maar een naïeve jongen die altijd het meest positieve eruit probeert te halen, maar dat maakt het voor mij allemaal te dragen. Ik wil niet kijken naar wat ik niet heb en niet kan. Want dat is nou eenmaal zo. Ik verander wat ik veranderen kan en met de rest neem ik genoegen. Er is namelijk ook genoeg wat ik wel heb.

Ik heb een geweldige vrouw die ondanks de moeilijkere tijden aan mijn zijde blijft staan. Samen accepteren we de situatie en blijven hopen en vechten voor betere tijden. En ons grootste geluk is ons kleine ventje. Na elke tegenslag is één blik van hem voldoende om alles weer te vergeten. Want voor hem doen we alles. En zonder dat hij het weet geeft hij er een veelvoud voor terug. En we zijn allemaal gezond.

En dan hebben we even wat minder te besteden. Alsof geld belangrijk is. Ik kan me een kerst herinneren dat ik alleen thuis zat. Joggingbroek en fleece-trui aan en elke foute kerstfilm op tv kijken. Mijn kerstdiner bestond uit boerenkool met worst en heel veel spekjes. Omdat mijn nichtje vond dat ik niet alleen mocht zitten met kerst kwamen mijn ouders, mijn zus, mijn neef en nichtjes even op de koffie met een slagroomtaart. En allen gekleed in joggingbroek en fleece-trui. Deze dagen hebben me hooguit €15,- gekost en het was één van de mooiste kerstdagen ooit.

Het gaat er dus niet om hoeveel je te besteden hebt deze dagen. Of wat je aan spullen hebt. Het gaat er alleen maar om hoe rijk je in je hart bent. Geniet niet van de dure cadeautjes onder de boom of van het uitgebreide kerstdiner. Dat zijn leuke dingen maar hebben geen waarde.
Geniet van de mensen met wie je dit feest mag vieren. Een glimlach kost geen geld maar vindt slechts zijn weg naar de emotie. En in die emotie vind je de echte rijken die op deze aarde leven.

Ik wens iedereen een geweldige kerst en dat jullie allen net zo rijk mogen zijn als mij.

Dansen op de wind van morgen.

Langzaam word ik wakker. Geen haast want ik heb een weekje vrij. Ik stap mijn bed uit en trek mijn ochtendjas aan.
Wanneer ik naar beneden loop is het dagelijkse leven alweer in volle gang. Bram was waarschijnlijk als eerste wakker. Dan pakt hij zijn knuffeltjes en heeft hele verhalen. Even later wordt mama wakker. Staat ze op en krijgt de kleine kletsmajoor zijn eerste fles.

Dit alles speelt zich af terwijl ik nog rustig op één oor lig. En wanneer ik dan beneden kom is Bram alweer druk met zijn speeltjes in de box en zit mama aan een lekker kopje koffie. De brede glimlach en de "haaai" van Bram zorgen ervoor dat ook ik met een glimlach de dag kan beginnen.

Ik stap de keuken in om ook mezelf te voorzien van de nodige koffie. Nog een beetje slaperig draai ik wat rond in de keuken en valt mijn oog op een tekening op de koelkast.

06 nov 09 - voor Frank van Fleur - gefeliciteerd.

Die tekening hangt er nu al 4 jaar en het grootste deel van de tijd kijk je er gewoon langs heen. Maar op een dag als vandaag trekt hij weer even de aandacht. Een strakke cirkel met drie vliegers erin. Al is het een tekening, voor mijn idee lijken ze te dansen op de wind. Dan sluit ik voor eventjes mijn ogen en dwalen mijn gedachten af.

Voor me ligt de heide. Achter me staat een groepje bomen en zit ik weer even lekker beschut. Uit het zicht van iedereen neem ik even de tijd voor mezelf. Een zwakke herfstzon breekt langzaam door de wolken en belicht de talloze kleuren die het bos in de herfst met zich meebrengt. De regen van de nacht heeft druppels achtergelaten op de bomen, de bladeren en op de heide. De zon veranderd de druppels in miljoenen kleine pareltjes.

Ik hoef niet naar een museum om de mooiste schilderijen te zien van de grootste kunstenaars. Een simpele blik in de natuur is voor mij vele malen mooier. Een schilderij welke nooit hetzelfde is. Die wordt geschilderd door hen die na al die jaren nog steeds in mijn fantasie leven. Met het kleinste penseel weten ze accenten te leggen op die dingen waardoor ik mijn rust kan vinden.

Liggend op mijn rug staar ik langs de toppen van de bomen. De wind speelt met de laatste blaadjes die vasthouden aan de dansende takken. Even boven de toppen zie ik een volmaakte cirkel. Het is de zon die nu volledig tussen de wolken is doorgebroken. In deze cirkel spelen drie vliegers met de wind. Ik volg de lijnen naar beneden en zie in mijn gedachten de fantasieën uit mijn hoofd. Een oude man die zich niet vreemd voelt in het bos. Een jong meisje die me nu eens niet bij de hand neemt maar vrolijk lachend haar vlieger laat zweven. En dan de laatste, al bijna een vrouw. Ze staat op de plek die zo herkenbaar is. Waar ooit een prachtige boom stond. Een lege plek die werd beschenen door een gouden zonnestraal. En nu staat ze er zelf. Stralend zoals alleen zij dat kan.

Ik schrik op uit mijn gedachten. Mijn fantasie maakt plaats voor de realiteit van alledag. De tekening op de koelkast is de ware kunst. Tastbaar in plaats van weggestopt achter de hekken in het museum. Gratis te bezichtigen. En met een waarde die alleen ik ken.

Nog 2 dagen en dan mag ik alweer 37 worden. Maar morgen is het jouw dag. Zal ik weer even verdwalen in mijn fantasieën om je te feliciteren. En wanneer ik dan weer terug ben in de realiteit zal ik er eentje drinken op jouw verjaardag. Zoals de afgelopen jaren zal ik een minuutje nemen om aan je te denken.
Het klinkt misschien erg zwaar maar ik zou niet meer weten hoe ik mijn verjaardag kan vieren als ik dat minuutje morgen niet zou hebben.

Maak er een mooie dag van morgen. En weet dat je hier nooit vergeten zal worden.

Een zorgeloze droom

18:30 uur
Mijn werkdag zit er weer op. Ik stap in de auto om mijn weg naar huis te beginnen. De komende drie kwartier gaat mijn weg langs weilanden, bossen en dorpen.

Op de velden kan je zien hoe de boeren hun land hebben bewerkt voor het mais en de andere gewassen. Omgeploegde velden met heuveltjes die strakke lijnen tonen. Een enkele boer is nog druk bezig op zijn tractor. Nog even door nu het nog licht is. En ik rij verder, de ondergaande zon tegemoet.

Na een lange winter is de koude verdreven. De zon wint aan kracht en met een paar enkele buien heeft het voorjaar een sprint ingezet. De bossen die een maand geleden nog een sombere indruk maakte zijn in korte tijd veranderd tot een fris voorjaarsspektakel. Frisse groene blaadjes worden afgewisseld door de volle bloesem in allerlei kleuren.

Het schilderij van de natuur veranderd telkens weer en ik berust me in de gedachten dat hier ware meesters aan het werk zijn. Kunstenaars die elk detail uit weten te lichten en van elk blad een kunstwerk maken.

In de dorpen is vandaag echter een ander beeld te zien. Terwijl de schaduwen langs de huizen langer worden lijkt alles in een rustgevende kille stilte te veranderen.
Eenmaal in Borculo aangekomen weet ik me nog 5 minuten van huis. Hier rij ik bijna dagelijks maar toch is het vandaag net even anders. Langs één weg staan een paar verkeersregelaars klaar om straks de auto's welke gewoon door willen rijden een paar minuten stil te zetten. Aan deze weg licht een veldje. Op dit veldje staat een monument. Normaal spelen kinderen hier een partijtje voetbal of lopen mensen rustig te wandelen. Maar vanavond komen verschillende mensen hier bijeen. Samen bij het monument. De vlag hangt halfstok.

19:15 uur
Thuis. Monica verteld me even hoe haar dag was en hoe Bram vandaag weer meerdere rondjes heeft gedraaid in zijn box. Hij is de afgelopen weken steeds beweeglijker geworden en wanneer je hem op de ene manier neerlegt, dan ligt hij nog geen 10 minuten later lekker andersom. Op het moment dat ik thuis kom ligt hij echter al lekker op zijn kamer te slapen.

19:55 uur
Ik heb mijn eten op en zit op de bank voor de televisie. Alle reguliere uitzendingen zijn afgelopen of onderbroken. Het beeld welke ik zie is van "de Dam" En in tegenstelling tot een paar dagen geleden is deze nu niet feestelijk oranje gekleurd. Deze keer staat het vol met veteranen, burgers en hoogwaardigheidsbekleders. Van een uitbundige stemming is geen sprake. Vlak voor 20:00 uur klinkt de "taptoe" en dan is het 2 minuten stil. "Dodenherdenking"

In deze 2 minuten herdenken we alle slachtoffers die zijn gevallen tijdens oorlogen. Vele van hen hebben gestreden voor onze vrijheid. En nog steeds worden militairen uitgezonden om de vrijheid voor ons en anderen te garanderen.
Ook ik denk aan hen die voor mijn vrijheid hebben gestreden of nog steeds strijden. Zelf heb ik nooit oorlog gekent en besef me dat daar tot op de dood voor gestreden is door andere. Maar dit jaar denk ik ook aan mijn kleine ventje. Geboren in vrijheid ligt hij nu boven te slapen. Hij heeft nog geen idee wat daar voor nodig was. Wij beschermen hem zoals andere ons beschermen. Hij zal opgroeien in de vrede die ons is gegeven.

Wanneer ik nu naar hem kijk zie ik de eenvoud en de onschuld. Geen moeilijke dilemma's en geen kwaad. In deze tijd van crisis klagen we over onze financiën en hoe alles almaar duurder wordt. Geen besef van hoe "rijk" we eigenlijk zijn. In de oorlogsjaren was dat wel anders.

Straks krijgt mijn kleine vent nog een lekkere fles en lees ik hem een verhaaltje voor. Daarna zal hij snel weer verdwalen in een zorgeloze droom. En vannacht zal ik hetzelfde doen. Even geen zorgen of moeilijke vraagstukken die zo moeilijk op te lossen zijn. Gewoon even dromen van het geluk wat we hebben om "VRIJ" te zijn.

2012 De Balans

Dat was het dan: 2012.

Als ik de social media vandaag een beetje doorblader zijn de gevoelens gemengd. Tussen alle beste wensen voor 2013 door lees je hoe mensen het afgelopen jaar hebben beleefd. Van: "geef mij nog zo'n jaar" tot "blij dat we het jaar af kunnen sluiten"

En natuurlijk wens ook ik iedereen het beste voor het komende jaar. Maar ik besef ook dat een jaar lang is. En dat de balans pas aan het einde wordt opgemaakt. Het zijn de pieken en de dalen die de balans doen bewegen. En uiteindelijk laten doorslaan naar het definitieve oordeel over het jaar.

Voor mij was het afgelopen jaar een goede. En ook wij hebben onze tegenslagen wel gehad. Maar de zwangerschap, onze kleine trouwerij die we hebben mogen delen met de mensen die een vaste plek in ons hart hebben tot aan de geboorte van Bram. Mijn Knabbeltje die gevoelens bij me los heeft gemaakt waarvan ik het bestaan niet eens wist. Deze dingen laten mijn balans ruimschoots doorslaan naar de positieve kant. En daarmee was 2012 dus een zeer goed jaar.

Maar of 2012 nu goed was of niet. Na vandaag bestaan alleen de herinneringen. Het "gelukkig hebben we de foto's nog" idee. 2013 is begonnen en het zal nog even duren voor we de balans hiervan gaan opmaken. Hoe mooi je voornemens ook zijn en hoe mooi je doelen ook mogen zijn. De balans wordt ook bepaald door dingen die we helaas niet in de hand hebben. Hoe goed je ook op weg bent, de balans kan zomaar de verkeerde kant opslaan. En helaas ken ik genoeg mensen die daar over mee kunnen praten.

Dus dan gaan we maar genieten van elke dag. Genieten.... Het is zo makkelijk gezegd. En als je er goed over nadenkt is het ook heel makkelijk. Wie leert te kijken naar de kleine dingen, de korte momenten van geluk bij jezelf of bij een ander, die heeft iets om van te genieten.

Genieten.... Een woord dat je minimaal 100 keer per dag hoort wanneer je vader wordt. Elk gesprek eindigt met de zin: geniet er van!!! Goed bedoeld maar nu weet ik het wel. En dat ik van alles wil genieten is mij allang niet meer vreemd.

Mijn motto voor het komende jaar is: BELEVEN. Beleef elk moment. Laat geen moment aan je voorbijgaan om gelukkig te zijn.

Mijn wens voor jullie: Kijk even om je heen naar wat je hebt. Zoek het geluk hierin en hou het vast met heel je hart. En bouw het uit, deel het met anderen en beleef ook het geluk van die ander. Elk moment, elke dag en steeds opnieuw.
Stel je doelen en leef je droom. Zonder te vergeten waar je vandaan bent gekomen of waar je zou kunnen eindigen.

Mijn droom ligt nu boven te slapen en het zal even duren om deze droom te evenaren. Maar mijn doel is simpel. En elke keer als Bram me in mijn ogen kijkt stelt het me scherp en motiveert hij me dat doel te bereiken. Het doel is om elke dag met hem en mijn eee lief te beleven en de beste vader te zijn die ik kan!!

En of 2013 het afgelopen jaar kan overtreffen??? Die balans zal eind van het jaar worden opgemaakt en daar wil ik nu nog niet mee bezig zijn. Ik leef vandaag!!!!

Dus voor iedereen wens ik een goed begin van het jaar. We spreken elkaar in 2013.

Kerst-blog 2012

Ook dit jaar kan ik het niet nalaten om een Kerstblogje te plaatsen. Even onderuit in mijn oude versleten luie stoel, laptop op schoot en even stilstaan in een razende wereld.

Voor mezelf kan ik alleen maar zeggen dat 2012 een geweldig jaar is. Niet dat alles even goed is gegaan maar ik mag zeker niet klagen. Op 8 oktober ben ik getrouwd met de (voor mij) liefste vrouw van de wereld en 2 weken geleden is ons gezinnetje uitgebreid met onze zoon Bram. En ondanks dat de nachten korter zijn in een toch al drukke decembermaand kan ik mijn geluk niet op. Wat hou ik onvoorwaardelijk van mijn lieve kleine Knabbeltje.

De afgelopen dagen staat hier in huis de televisie op 101TV. 24 uur per dag wordt de actie van 3fm serious request uitgezonden. En dit jaar halen ze geld op om de baby-sterfte in de wereld tegen te gaan. En gezien de recente ontwikkelingen bij ons thuis is dit wel een erg aansprekend doel.

Voor de meeste mensen in Nederland is de Kerst iets om uitgebreid te vieren. De dagen worden gevuld met familie bezoek, lekker eten, cadeautjes en vooral gezelligheid. Op zo'n moment denk je niet aan het feit dat er elke 6 seconden ergens op de wereld een baby sterft. En dat hoeft ook niet. Tijdens de uitzendingen hoor je hartverscheurende verhalen van moeders hier uit Nederland die dankzij de goede zorgen een kind hebben gekregen. Een kind dat in vele andere uithoeken van de wereld geen kans zou hebben gehad.

Maar ook hoor je verhalen dat het helaas niet zo heeft mogen zijn. En dat zelfs onze gezondheidszorg tekort schoot. En wanneer het over kinderen gaat dan breekt er iets bij mij. Dat is altijd al zo geweest maar sinds 2 weken breekt het sneller en harder.

En hoe dicht staan deze verhalen bij jou?

Bij mij staat dit heel dicht bij me. Al op jonge leeftijd heb ik afscheid moeten nemen van een goede vriend. Ik was 10 en hij was 11. Jaren later heb ik moeten zien hoe mijn eigen zus haar dochter maar een paar maanden bij zich mocht houden. Een verlies welke je als moeder nooit te boven komt.

Tijd heelt alle wonden niet,
het scheelt misschien in tranen of wat een ander aan je ziet
maar tijd heelt alle wonden niet.

Bij Bram op de kamer hangt een schilderij. Een echte "Fleur"!!!!
Ik hoop dat ze zal waken over mijn kleine Knabbel. Tenminste als ze even tijd heeft. Want als ze al over iemand waken zal, dan natuurlijk haar zussen waarvan er één in 2013 wordt verwacht.

Nog geen half uur geleden lees ik op Facebook de zin: All I want for christmas is...... mijn gezinnetje weer compleet. Het keiharde besef dat de kerstdagen ook een keerzijde hebben.

Ik kan met dit blog de wereld niet verbeteren. Ik verricht geen wonderen door deze gezinnen het cadeau te geven waar ze zo innig naar verlangen.
Maar wat ik wel hoop is het volgende. Dat iedereen die dit leest, voordat ze aan het kerstdiner beginnen, eventjes de ogen sluit. Even een minuutje beseft dat een "complete" Kerst het echte wonder is. Even denkt aan die gezinnen die een lege stoel aan tafel hebben staan.

Geef daarna je kinderen, ouders, familie of vrienden die aan tafel zitten een welgemeende en liefdevolle knuffel. Voel en beleef de ware betekenis van Kerst. En vier daarna de dagen zoals je wilt. En GENIET!!!

Vanuit Borculo wens ik iedereen een paar mooie dagen toe.

Verloren tijd, gewonnen kracht.

De nacht is gevallen. Alles slaapt. Alles is stil.

De nacht volgt de dag die op haar beurt de vorige nacht heeft verdreven.
En zo gaan de dagen steeds voorbij.

Er zijn momenten dat de tijd voorbij lijkt te vliegen. Momenten van geluk lijken maar even te duren. Je probeert ze vast te houden maar dan ineens besef je dat ze uit je handen zijn gegleden. Alsof het een eeuwigheid geleden is gebeurt.

Vannacht probeer ik het te winnen van de tijd. Mijn gedachten dwalen af naar het moment. Ik hou haar vast en de tijd staat stil. Ik denk aan alles wat er de afgelopen tijd is gebeurt. Ik haal de eeuwigheid terug en geniet van de momenten die voorbij zijn gevlogen. Ik sta op de bergen en geniet van het uitzicht. Ik loop door de diepe dalen en zie hoe ook hier de bloemen kunnen bloeien.

Ik sluit mijn ogen en luister naar de stilte. Alles slaapt.
Dan hoor ik zachtjes hoe de klok de seconden weg tikt.
Eerst zachtjes, tik - tak. Dan steeds harder, TIK - TAK.

Hoe graag ik soms zou willen, de tijd wint het steeds maar weer.
Een seconde gaat voorbij, een minuut, een uur, een dag, een maand.
En dan is er vannacht alweer een jaar voorbij. En morgen weer een jaar erbij.

Al wil ik soms in het moment blijven, het gaat zo snel. Voor je het weet heeft de tijd je ingehaald dus geniet. Van elke seconde. Van alles om je heen. Er is zoveel moois om ons heen maar we vergeten soms om daar bij stil te staan. De tijd is niet te stoppen. Maar door intens te leven in het moment lukt het soms om de tijd te rekken voordat die verdwijnt in de eeuwigheid die achter ons ligt.

Verloren in de tijd die achter me ligt hebben ze me geleerd hoe ik vooruit kom. De lessen nemen mijn gemis niet weg. Maar ze maken me sterker dan ik was.