Kerstblog 2016: dankjewel Tijn

Ik heb net mijn laatste uurtjes gewerkt voor de Kerst en zit nu heerlijk rustig thuis op de bank. Langzaam tikken de laatste uren weg tot Kerstavond. Voor mij waren de laatste weken weer een periode waarin mijn gedachten geen moment stil lijken te staan. Want wanneer de Kerst en het einde van het jaar naderen gaan bij mij de raderen draaien.

Zo sluit ik het afgelopen jaar stukje bij beetje af om fris het nieuwe jaar in te gaan en ga ik op zoek naar het Kerstgevoel. Want Kerst is voor mij niet 2 dagen op bezoek bij of bezoek krijgen van. Niet de overvolle tafels en de luxere hapjes en drankjes. Nee, Kerst is voor mij veel meer dan dat, het is een gevoel. Wanneer ik kijk naar de problemen in de wereld, de tegenstellingen in de maatschappij maar ook het onrecht welke je dicht bij huis ziet gebeuren.

En dit jaar was ik niet van plan om mijn gedachten kronkels om te zetten in een blog. Kronkels die ontstaan uit ergernissen. Verpakt in een vergelijking van mooie woorden probeer ik enige nuance aan te brengen in de hoop dat ook anderen tot een besef komen en zo bewuster zijn van een mooie Kerst.

Want wie zit er nog te wachten op mijn klaagzang wanneer deze niet veel verschilt van de voorgaande jaren. Het laatste wat ik wil is dat lezers van een blog denken: daar heb je hem weer! Iets wat ik me voor kan stellen aangezien mijn ergernissen dit jaar weinig verschillen van voorgaande jaren. Laat het los Frank! Je kan er toch niks aan veranderen!

Moet ik er dan inderdaad maar eens mee stoppen? De wereld is nou eenmaal aan het veranderen. En niet altijd ten goede als je het mij vraagt. En nee, niet alles was vroeger beter.

Maar de wereld is gewoon een stuk sneller geworden. Het nieuws raast overal om je heen. Het gaat niet altijd meer om de inhoud van het nieuws maar eerder om wie het nieuws als eerste brengt. Halve waarheden en leugens gaan boven de waarheid en oprechtheid. En nog sneller dan het nieuws waait er een orkaan aan reacties over de sociale media. Ondoordacht schreeuwen ze over de beeldschermen van smartphone’s en tablets. Nieuws wordt gedeeld met teksten als: dat zeg ik al maanden en wijzende naar Den Haag geven ze de schuld aan een ander. En de geen die de meest makkelijke weg kiest en de simpelste oplossing uitschreeuwt krijgt ook het meeste gevolg.

Ikzelf heb ook de oplossing niet, maar ik weet wel dat die oplossing een stuk complexer is dan wat ons soms wordt voorgehouden. In Berlijn reed slechts kort geleden een vrachtwagen in op een Kerstmarkt. Een terroristische daad die niet mag gebeuren en welke ik ook zeker niet goed wil praten. Maar in hoeverre zijn wij zelf niet de oorzaak van dit gebeuren? Anders gezegd: wanneer je voor iemand gaat staan, hem een tirade aan verwensingen om de oren slingert, op zijn tenen gaat staan stampen en dan zegt dat hij op moet rotten…. Denk je dan echt dat hij rustig vertrekt? Ik denk het niet…

Met dit in gedachten kijk ik met enige bezorgdheid uit naar 2017. We razen nou eenmaal door over een snelweg. We kijken voor ons op de weg wat er gebeurd en dan vergeten we soms om af te remmen en om ons heen te kijken. Met de focus op de weg zien we de rijke natuur niet meer om ons heen.

In de razende wereld die we zelf hebben gecreëerd vraag ik me dan af hoe je nog door kan dringen tot de mensen. Heeft zo’n Kerstblog dan nog wel enige waarde. En dat Kerstgevoel waar ik naar zocht leek even verder weg dan ooit tevoren.

Ik staar voor me uit en zie naast de Kerstboom een stalletje staan. Een eeuwenoud tafereel, een verhaal dat al meer dan 2000 jaar wordt doorverteld. De geboorte van een kind. Een kind die een man mocht worden. Een man die al vrij snel wist dat hem een gruwelijk lot te wachten stond. Maar met al zijn krachten droeg hij zijn kruis en leerde ons wijze lessen.

In de huidige tijd vergeten we die lessen nog wel eens. Maar rond Kerst en Pasen herbeleven we zijn weg. Maar het lijkt of we die wijze lessen naast ons neer leggen.

Jaren later ontstond het verhaal “a christmas carol”. Een verhaal over de wrekkerige Scrooge. Maar was het niet de zieke Tiny Tim die ieders hart heeft gestolen met zijn woorden “and God bless us all”?

Dan is het bijna Kerst. Op tv staat serious request aan. Een vader staat met zijn zoontje bij de microfoon. Het verhaal wat ze vertellen is er niet één die over rozen gaat. Een jongen van 6 die ongeneeslijk ziek is. Zijn lot is al bekend en het gezin staat een lijdensweg te wachten die ik niemand gun. Maar ondanks dit vooruitzicht rechten ze de rug. Zonder enig eigenbelang zijn ze een actie gestart om te proberen €100,- op te halen. Voor €1,- lakken we nagels.

Maar dit kleine gebaar werd ineens heel groot. Een kind die ongeneeslijk ziek is hier in Nederland zet zich in voor kinderen in landen hier ver vandaan waar zoiets simpels als een longontsteking al een ongeneeslijke ziekte lijkt. Hij gaf de actie een gezicht. Hij staat daar niet meer als gewone jongen maar als het symbool voor alles wat er nog goed is in deze wereld.

Ook ik heb meegedaan aan de actie en heb mijn nagels gelakt. De afgelopen 2 dagen heb ik gewerkt met rood en groen gekleurde nagels. Waar je anders gek wordt aangekeken waren de reacties van klanten nu anders. Er heerst een gevoel van herkenning en begrip, van respect. Een simpele kleur op de nagels zorgt ineens voor verbroedering.

In het jaar waar ik bang was dat mijn verhalen er niet meer toe zouden doen, waar ik twijfelde of je iemand nog kan raken in het diepste van de ziel. Waar het kerstgevoel niet wilde komen bij mij. In dat jaar was daar TIJN!!!!

Lieve Tijn. Mag ik je bedanken? Jij hebt me weer even laten zien dat er altijd hoop is. Dat zelfs in donkere tijden slechts één heldere ster genoeg licht kan laten schijnen om alle harten te verlichten. En ergens hoop ik dat ook jouw verhaal over 2016 jaar nog verteld wordt. In jouw nog korte leven heb jij iets bereikt wat met geen geld of woorden beschreven kan worden.
Lieve Tijn, bedankt voor het Kerstgevoel!!!!!

En voor iedereen die het weer gelukt is om dit stuk tot het einde te lezen:
Prettige Kerstdagen en alvast een gelukkig nieuwjaar.
Frank de Jong.

08-09-2016 De eerste stap

“Life is what happens to you while you’re busy making other plans” (John Lennon)

Een regel die ik al honderden keren heb geschreven, gehoord of gezegd. Het is zo’n beetje mijn motto geworden, een kompas welke me telkens de juiste richting aan mijn gedachten geeft.

Dingen gebeuren nou eenmaal. Het maakt niet uit hoe je alles onder controle wilt houden, hoe je dingen plannen wilt of hoe je het liefste wilt dat ze gebeuren. Er is zoveel wat we niet in de hand hebben, wat niet gestuurd kan worden. En dat is niet erg, de vraag is hoe we dan verder gaan. De keuze om niet te blijven hangen in hoe het had kunnen zijn maar doorgaan met wat is. Het lijkt zo’n makkelijke keuze. Helaas is de praktijk niet zo zwart wit.

Maar die ene zin, die houdt me scherp. Die verteld me om door te gaan, me aan te passen en er telkens weer het beste van te maken.

Dit alles is slechts een inleiding op een keuze die ik moet maken. Eén die in het niets valt bij de grote problemen en de grote veranderingen die je in een leven tegen kan komen. Waarschijnlijk ook iets waar velen van denken: waar maak je je druk om?

Het is nu een paar weken terug dat ik samen met Monica en Bram een wandeling ben gaan maken in het bos. Een druilerige dag midden in de week. Nadat we eerst hadden gekeken bij “de Eik van Bram” reden we door naar mijn vertrouwde stukje bos.
Wanneer ik de auto parkeer bekruipt mij al zo’n heerlijk gevoel. Want hier kan niks en niemand mij raken. Hier ben ik op mijn best. Het lijkt of alle ellende van de wereld hier niet bestaat. En gedachten en kwellingen die nog spoken door mijn hoofd krijgen hier een plek. Op nog geen tien minuten lopen vanaf de parkeerplaats ben ik op de plek die mij tot rust kan brengen. Waar de haastige tijd geen grip op mij heeft en waar de natuur mij helpt om de ergste dingen te relativeren. Ik ben er bijna…

Alleen al dat idee zorgt ervoor dat ik de regen van die druilerige dag niet voel. We lopen over een smal pad tussen de bomen door, heuveltje over en komen bij het ven. Hier is door de jaren veel veranderd. Het ven ligt er nog steeds en de route langs de linkerkant is slechts veranderd doordat de natuur niet stil staat in de jaren. Bomen zijn gegroeid en de takken hangen wat verder over het pad dan voorheen.
Hoe anders is dat wanneer je het pad volgt langs de andere zijde. De ooit zo grote bomen wiens takken het oppervlak van het water aaide. Die bomen zijn er niet meer. In plaats daarvan is er jonge aanplant. Bomen zo jong dat de meeste mensen er nog overheen kunnen kijken. Een verandering waar ik even aan moest wennen, maar welke wel een mooi open beeld geeft op het ven. De zon heeft er nu vrij spel en zorgt voor een magische aanblik. Van de frisse lente kleuren tot de veelkleurige herfst.

Voorbij het ven is het pad weer wat breder. De jonge aanplant maakt weer plaats voor de bomen die mij als kind al voorbij zagen komen. De stille getuigen die al mijn bezoekjes hier hebben meegemaakt. Ze zagen hoe ik hier in de kinderwagen lag terwijl mijn ouders me duwden. Hoe ik met de crossfiets de paden onveilig maakte. Wanneer ik samen met mijn vrienden de verse bramen afschoot door een blaaspijp. En nu zien ze me lopen met mijn gezin. En ik hoop dat ze de liefde voelen die ik in mijn hart koester. De liefde voor mijn vrouw, mijn zoon en voor hun, voor deze plek. De oude bomen van het bos, die mij op zagen groeien tot wie ik nu ben. Ze kennen mijn leven, ze voelden mijn pijn. Mijn god, wat hou ik van deze plek.

Even verder loopt er weer een smal pad. Een stukje de heuvel op. Al lijkt het voor Bram de zwaarste beklimming ooit. En dan weer naar beneden. Naar de plek waar ik het meeste geniet. “De heide”

Ook deze plek is door de jaren heen veranderd. De mooiste veranderingen zijn die van een levende natuur. Hoe alles groeit en bloeit. Maar ook hier hebben mensenhanden hun sporen achtergelaten. De grootste verandering was bijna 4 jaar geleden. Die dag was ik ook niet alleen. Samen met Monica, onze ouders en de beste vrienden die een mens zich kan wensen liepen we hetzelfde pad. De bomen zagen een gelukkige man. Trots op zijn gezelschap en met zijn hoofd in de wolken. De getuigen van mijn leven waren tevens getuigen op mijn trouwdag.

Maar eenmaal over de laatste heuvel strekte een kale vlakte zich voor ons uit. Om deze plek te verjongen was de heide verwijderd door mensenhanden. Wat rest is een zanderige kale vlakte. Her en der waren er wat jonge bomen geplaatst. Een kleine rilling liep er door mijn lichaam bij de aanblik van dit alles. Maar zo magisch deze plek, welke mij steeds laat relativeren. Die me de in de natuur laat zien wat parallel loopt in mijn leven. Die magie greep me en zag het nieuwe begin. Het begin van het huwelijk, van een ongeboren kind en van de heide.
Zoals ik erop vertrouwde dat alles goed zou gaan met mijn gezin, zo vertrouwde ik dat het ook met de heide goed zou komen.

Midden op de heide staat een groepje bomen. Voldoende om beschutting te bieden aan hen die stilte en geborgenheid zoeken. Een plek voor een denker die ongestoord zijn gedachten wil ordenen. Voor het ouder wordende kind die hoog in een boom wil dromen. “DE PLEK” voor mij.

Hier heb ik uren doorgebracht. De plek waar je me kan vinden wanneer alles me teveel wordt maar waar ik niet gevonden wil worden. Waar een uur voelt als een minuut en andersom. Vanwaar ik een boom zag staan die in al haar kracht stormen doorstond. Die beschadigd raakte en vervolgens verdween uit mijn levende schilderij. Vanwaar ik kinderen zie spelen die hier niet meer zijn. Waar mijn opa waakt. Dit is voor mij de hemel en ik alleen kan deze taferelen zien. Dit is “MIJN PLEKKIE”

En dan ben ik weer terug op een druilerige donderdagmiddag. Samen met Rex, de buurhond, loop ik vooruit. Monica en Bram kort achter mij aan. Een eerste glimp stemt mij vrolijker dan de voorgaande jaren. Ik zie een paarse gloed die ontstaat wanneer de waterige zon de jonge heide streelt. Het heeft bijna 4 jaren geduurd voor ik weer mocht genieten van dit beeld. Met frisse zin stap ik verder. Ik stap uit de bosrand de heide op.

Maar nog maar amper 3 stappen verder sta ik als aan de grond genageld. Mijn maag draait zich om en even lijkt het of al het bloed uit mijn hoofd wegzakt. Een rilling, -stilte- Het duurt even voor ik besef wat mijn ogen zien. Of moet ik zeggen wat ze niet zien? Niet bewust van mijn ontdekking lopen Bram en Monica langs me heen. En op dat moment mompel ik: “MIJN PLEKKIE!!!”

Het groepje bomen is verdwenen, weggevaagd, gerooid. Mijn toevluchtsoord, veilige haven, mijn denkbeeldige arm om me heen. Weg…. De plaats waar alles in mijn hoofd de juiste plek vond creëert ineens chaos. Die ene plek die zoveel waarde heeft dat een miljardair nog tekort zou komen. Verdwenen….

Waar de natuur mij telkens hielp te relativeren, die mij beelden liet zien waardoor alles begrijpelijk werd heeft een rommel achter gelaten. En even weet ik niet meer hoe ik dit moet plaatsen. Ik wil nog niet geloven dat de natuur mij hier iets wil laten zien. Dwingt ze mij om anders te kijken? Om een andere invalshoek te zoeken? Ik leef niet in het verleden, ik laat los wat is geweest en ga verder. Maar ik wil weten waar ik vandaan kom, wie mij hebben geholpen om te zijn wie ik nu ben! Ik zoek de schimmen uit mijn jeugd, ik heb ze nodig en ze waren hier. Waar is mijn houvast, mijn gids, waar?

Sinds mijn laatste bezoekje voel ik een leegte. Meer en meer besef ik hoeveel die plek voor mij betekende. Het knaagt aan me. Ik ben verdwaald in mijn gedachten. Of ik stuurloos door moet gaan. Ik zoek de weg terug maar wie helpt me? Niemand kan me helpen. Chaos. Ik zoek een kompas, een kompas,

Een kompas!!!!!

“life is what happens to you while you’re busy making other plans”

En dus moet ik door. Ik moet op zoek. Maar wat moet ik zoeken? Zoek ik gewoon een ander plekje op mijn geliefde heide? Zoek ik opnieuw naar beschutting, bescherming en rust? Of moet ik opnieuw op zoek naar mezelf?
Ik weet dat ik het ga vinden ook al weet ik nog niet wat ik zoek. De magie van dit speciale bos heeft me nog nooit in de steek gelaten. Al duurt het een uur, een week, een maand of langer. Ik weet dat het weer komt. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik geen idee waar ik moet beginnen.

En dus begin ik zoals alles in beweging komt. Parkeer ik straks mijn auto op die ene plek. En dan zet ik, in gezelschap van Rex, gewoon de eerste stap.

Kerst blog 2015

Het jaar loopt weer langzaam op z'n einde. Morgen mag ik nog één dagje werken en dan begint voor mij de kerst.
Het zijn voor mij de dagen die door de jaren heen steeds zijn veranderd. Dagen van traditie, van gezelligheid. Maar ook van ergernissen en verplichtingen.

Wanneer ik terug kijk door de jaren die achter me liggen dan zie ik die veranderingen. En ondanks dat niet elke kerst me bracht waar ik op hoopte, ben ik blij met elke kerst die ik heb kunnen vieren.

Laat ik gewoon eens beginnen met wat ik me kan herinneren. En dan begin ik natuurlijk thuis. Nee, niet thuis nu. Niet mijn eigen gezin. Nee, de kerst vroeger, toen ik als kleine jongen thuis woonde. Want uiteindelijk ligt daar de grootste basis voor hoe ik kerst nu beleef.
Ik kan niet zeggen dat er een jaar is geweest die erboven uit sprong. Een jaar dat er iets gebeurde wat zo bijzonder was dat het me voor altijd bij is gebleven. Wat dat betreft was elke kerst eigenlijk hetzelfde. Maar daardoor niet minder mooi. En dan waren er voor mij drie dingen die me bij zijn gebleven en die nog steeds invloed hebben op mijn huidige kerstdagen.

Als eerste is dat de kerststal. Ik kan het mis hebben, maar in mijn beleving stond hij altijd onder de boom. Wanneer de boom stond werd door mijn ouders de stal geplaatst. Werden stuk voor stuk alle beeldjes erin gezet. Van de herders met hun kudde schapen tot de os en de ezel. De 3 wijzen uit het oosten naast de stal, want die kwamen pas later op kraamvisite met hun weinig kindvriendelijke cadeautjes. En dan natuurlijk Jozef en Maria. Alle beeldjes op hun eigen plek. Maar er was één beeldje die niet altijd door mijn ouders in de stal werd gezet. Dat deden mijn zus en ik om het jaar. En dat was het belangrijkste beeldje. Die ene waar de hele kerst om draait. Het kindeke Jezus.

Het volgende wat ik nog steeds met me meedraag is het geloof. In mijn jonge jaren kwamen we regelmatig in de kerk. Door de jaren heen is dat afgenomen. Maar voor kerst sloegen we zelden over. Of het nu de kinder mis, de nachtmis of kindje wiegen was, voordat de kerst begon kwamen wij in de kerk. Bij ons in Voorburg was de kerk eigenlijk maar een lelijk vierkant ding. Niet te vergelijken met kerken gebouwd met grote zuilen en mooie bogen. En toch had onze kerk iets. Of eigenlijk iemand. Want wij hadden pastoor Kramer. Een oudere pastoor wiens ogen iets uitpuilde, zo slecht zag dat hij met een bril, een loep en een heel groot lettertype de teksten moest lezen. Wat de kerk aan uitstraling miste, dat maakte hij meer dan goed. Hij droeg voor mij de mis niet voor, hij liet mij de mis beleven. En die beleving ben ik hem nog steeds dankbaar voor.

Tot slot zijn daar dan nog de kerstdagen thuis. Wanneer de kerstfilms op tv kwamen en we deze tezamen keken. Het kerstdiner wat, net als nu, net even iets luxer was dan normaal. Van gourmet tot aan de konijn met abrikozen gevuld met jam welke ik een paar keer uit het kookboek vandaan heb klaargemaakt. Maar het mooiste wat er in mijn geheugen staat is de bandrecorder. Wanneer ik nu mijn ogen sluit hoor ik nog steeds het doffe, soms krakende geluid van de kerstmuziek die hij voortbracht. Wanneer ik nu een cd opzet, spotify open of een usb-stick aansluit, dan hoor ik de mooie klanken. Elke noot klinkt helder als glas. Elke oneffenheid is weggepoetst. Maar niets haalt het bij dat doffe, soms krakende geluid van de kerstmuziek die via de bandrecorder werd gespeeld.

Zo verstreken de jaren en komt er een moment dat je uit huis gaat. Een eigen stekkie. Op eigen benen staan. In de eerste jaren probeer je alles hetzelfde te houden als vroeger. Maar al snel blijkt dat dat niet werkt. Ik moest op zoek naar mijn eigen kersttradities en gebruiken. Maar hoe kan je dat gevoel vinden als je met kerst niet thuis bent? Want in de eerste jaren zaten we steevast één dag met mijn toenmalige schoonfamilie bij elkaar. En dan wil je voor je gevoel niet je eigen ouders overslaan. En zo werd kerst meer een verplichting. Ook al was dat misschien niet zo, het voelde zo voor mij. En wanneer je met meerdere verschillende huishoudens bij elkaar gaat zitten. Wanneer een ieder een net iets ander idee heeft van een gezamenlijk kerstfeest, dan kan je erop wachten dat er ergens een bommetje barst. Vrede op aarde, maar niet bij ons aan het kerstdiner.

En zo werd de kerst langzaam een bron van ergernis en verplichtingen voor mij. Na jaren kwam het dat ik weer vrijgezel werd. En het eerste jaar dat de kerst weer kwam heb ik met alles willen breken. Twee dagen thuis op de bank. Joggingbroek en fleece-trui aan en elke foute kerstfilm kijken. Mijn nichtje vond dat haar oom Frank niet alleen mocht zijn met kerst en zo kwam het dat op eerste kerstdag mijn ouders, mijn zus, neef en nichtjes onaangekondigd voor de deur stonden. Allen in joggingbroek en fleece-trui. Het lijkt zo simpel, maar voor het eerst sinds jaren voelde ik weer iets wat op kerst moest lijken zoals ik dat graag wil voelen.

In de jaren daarna ben ik gaan beseffen dat ik kerst gewoon thuis moet vieren. En wat ooit als verplichting was gaan voelen werd weer traditie. Op kerstavond ga ik nog steeds naar de kerk. Niet omdat ik zo gelovig ben, maar omdat het er voor mij gewoon bij hoort om in de sfeer te komen voor de dagen erna. En het is dan ook traditie voor mij geworden om dat te doen met de mensen die mij leerde wat kerst is. Met mijn ouders.
Ik ben ook niet verplicht om naar mijn schoonouders te gaan, en juist daarom hebben we ze dit jaar uitgenodigd om te komen. Niet omdat het hoort of moet, maar omdat het kan.

En zo is mijn kerst ontstaan. Onze eigen tradities en ons eigen gevoel. Een mengeling van vroeger en nu. Want de kerststal die ik hier heb staan is er één die al jaren in de familie is. Beelden die versleten zijn, opnieuw gelijmd zelfs. En daarmee is dat al een stukje gevoel wat ik elk jaar heel voorzichtig neerzet. Alle beeldjes zorgvuldig op hun eigen plaats. De herders en de schapen, de wijzen, de os, de ezel, Jozef en Maria. Allen op dat ene beeldje na. Want die mag ik van mezelf nooit zelf in de stal zetten. Dat hoort gewoon niet. Nee, dat ene beeldje wordt geplaatst door iemand die zo diep in mijn hart zit dat het woordje liefde al tekort schiet om dat te beschrijven. De afgelopen jaren mocht mijn eee lief dit doen. En dit jaar heeft mijn kleine Knabbel voor het eerst het kindeke Jezus in de stal gezet.

En ik weet dat mijn kerst in de komende jaren nog zal veranderen. En ik hoop dat er jaren ver van hier een jongen zal schrijven dat zijn kerstgevoel, de waardering en de basis voor zijn eigen kerst is begonnen in een huisje in Borculo. Bij zijn moeder en bij mij.

Het heeft even geduurd totdat ik het ware gevoel heb gevonden. Een gevoel wat er altijd al was, diep weggestopt om het te beschermen tegen een wereld die steeds harder wordt. Waar oplossingen steeds vaker bestaan uit one-liners die zo makkelijk op de social media worden gegooid. Waar veel wordt gezegd hoe het zou moeten. En wanneer je het daar niet mee eens bent je niet moet opkijken van de harde reacties die daar weer op volgen. Mensen die uit angst voor dreigende agressie zelf veranderen in de agressor.
En nu weet ik dat juist dat weggestopte gevoel de enigste manier is om me te weren tegen dit alles.

Ik hoop dat een ieder die dit leest vandaag of morgen even een minuutje voor zichzelf neemt. Even nadenkt waar zijn of haar gevoel van kerst vandaan komt. En wat de waarde is die je daaraan kan geven. Even dat besef, even dat ene momentje van bezinning en daarna....

Dan wens ik een ieder de mooiste kerst die hij of zij zich maar kan wensen en alvast de beste wensen voor 2016

Ik moet het toch weer even kwijt...

En dit jaar gaat het anders!!!!!

Tenminste, dat dacht ik aan het begin van de week. Toen dacht ik nog gewoon een weekje vrij te hebben. Nog even een weekje rustig aan doen voordat langzaam de decemberstress weer toe gaat slaan in de winkels. Weinig plannen gemaakt van tevoren. En op ons gemak die paar dingen doen die we gedaan willen hebben deze week.

Zo zijn we bijvoorbeeld vandaag lekker wezen shoppen in Enschede. Vrijdag ben ik jarig, dan komt de Spaanse brigade weer 2 weken schoenen vullen, is Bram daarna jarig en vervolgens gaan we richting de Kerst. Dus mooi een dagje om ons voor te bereiden op al deze dagen.

Inmiddels ben ik ook aan het aftellen naar zondag. Dan gaan we naar de nieuwste James Bond film kijken. Ik heb de hele collectie hier compleet en als liefhebber was het zien van 007 een must voor in de vakantie.

Eigenlijk bestaat de hele week dus uit relaxen, leuke dingen doen, voorbereiden op de komende weken en mijn verjaardag.

En vandaag. Vandaag..... vandaag.... zucht.... vandaag...

Hey Fleur, gefeliciteerd met vandaag. Jouw dag, jouw verjaardag.
Ik had me nog zo bedacht om er niet teveel mee bezig te zijn dit jaar. Niet dat ik je wil vergeten hoor, integendeel. Ik heb al eens gezegd dat ik mijn verjaardag niet kan vieren zonder dat ik de dag daarvoor het glas heb geheven op de jouwe. En dat glas hef ik met een glimlach. Kijkende naar je schilderij dwaal ik dan even af. Laat me dan maar even, ik droom dan naar een plek waar alleen ik het bestaan van ken. Een plaats die ik niet onder woorden kan brengen. Een plek waar ik jou eventjes ontmoet.

Het klonk me zo makkelijk en simpel in de oren toen ik het tegen mezelf zei. Hef eventjes het glas. Sta even stil bij datgene wat jij mij hebt laten zien, wat je me hebt geleerd en hoe je mij hebt geholpen. Ook al heb je dat nooit beseft of geweten. En daarna gaat de dag langzaam over in de nacht. En begint de 13e vanzelf een keer.

Maar dan is het 11 november. En naarmate de klok langzaam doortikt richting middernacht. Zo langzaam merk ik dat er een onrust binnen in mij ontstaat. Geen vervelende en zeker geen onbekende onrust. Het zijn die gedachten die ik had willen bundelen tot dat ene momentje dat ik voor je schilderij sta met het glas geheven. Maar hoe ik dat ook probeer, het lukte me niet.

En zo zit ik hier dan weer. Net na middernacht. Het is dus 12 november.
Ik heb de laptop maar op schoot genomen en tik elke gedachten in dit blogje. Ik ken mezelf en ik weet dat ik dit van me af moet tikken als ik nog een beetje nachtrust wil hebben. Een haast onbedwingbare drang om mijn hoofd leeg te tikken.

Een deel van die onrust wordt versterkt omdat ik besef dat ik niet héél dicht bij je sta. Dat ik weet dat je ouders, je zus, opa's en oma's en je beste vriendin de komende dag ook weer door moeten. Hoe zullen zij met jou bezig zijn vandaag wetende dat ik al zo onrustig ben. Is dat voor hun dan keer 10? 20?
Ik denk dat daar geen maat op staat, maar het houdt me nu nog even wakker.

Het klinkt allemaal zo zwaar, wanneer ik mijn gedachten hier weg tik. Maar zo voelt het niet. Het is denk ik de mix van emoties die me onrustig maken. Want terwijl de eerste traan al over mijn wang heeft gerold, zo voel ik ook de vreugde die horen bij een verjaardag, de dankbaarheid voor wat je mij gegeven hebt, de liefde van een hecht gezin en het respect voor hoe een ieder die elke dag doorleeft met jou in hun hart.

Lieve Fleur, van harte gefeliciteerd, bedankt en we maken er hoe dan ook een mooie dag van.

Er was eens.....

Het is alweer 4 jaar geleden dat ik een blogje afsloot met deze zin. De zin waar elk sprookje mee begint. Het sprookje waar ik alleen maar op kon hopen. Het sprookje wat ik een ieder gun maar niet voor iedereen is weggelegd.

Die dag, 4 jaar geleden zijn we opnieuw begonnen met schrijven. En met veel moeite ontstond langzaam een nieuw hoofdstuk.
Men zegt wel eens: "waar blijft de tijd" of "wat is de tijd voorbij gevlogen"

Wanneer ik terugdenk aan die ene dag, nu precies 4 jaar geleden dan herinner ik het als de dag van gisteren en bekruipt mij ook het gevoel dat de tijd maar door gaat. Het leven heeft niet stil gestaan. Nieuw leven is ontstaan en we hebben afscheid moeten nemen. En elk afscheid is moeilijk. Maar zelden viel een afscheid mij zo zwaar als die ene dag.

Vaak nog ga ik terug naar mijn plekje in het bos. Die ene plek waar ik mijn verstand kan uitschakelen. Waar ik leef op mijn gevoel en waar ik de rust vind tussen de chaos in mijn hoofd. Een plek waar ik weg kan dromen uit de realiteit en me in kan beelden hoe het had moeten zijn.

En ook vandaag zoek ik die plek weer even op. En starend naar de plek waar ooit een gehavende boom haar pracht liet zien, zie ik nu een gezin lopen. Ze genieten van de dag. Ze genieten van elkaar. Wie niet beter weet zou zeggen dat het zo moet zijn. Een hecht gezin die het geluk laten stralen.

Maar wie het weet ziet de last die ze dragen. Het litteken dat achter is gebleven en welke nooit meer zal verdwijnen.
2 Volwassenen, 2 tieners en een vrolijk lachende kleine meid. Samen lopen ze door het bos en laten de hond uit. Ik zie hoe ze genieten. Het ideale plaatje gevormd door mijn verbeelding. Maar wie naast me zit en kijkt in de realiteit van de dag, die mist die ene tiener.

Voor mij leeft ze weer even. In de warmte van een zonnestraal. In het briesje welke langs hun wangen aait. In de vlinder die met ze mee vliegt en in de fleurige heide waar ik over uit kijk.

Ondanks alles blijf ik geloven in het sprookje. Dat we ooit kunnen schrijven dat ze nog lang en gelukkig leven. Hoe in elk sprookje tegenslagen worden overwonnen en we uiteindelijk leren om te leven met wat we hebben.

Maar de realiteit is geen sprookje welke in een boek past van 100 pagina's. Die niet te verfilmen is in een film van 2 uur. Nee, de realiteit duurt een leven lang.

Ik sta op van mijn plekje en stap weer vooruit mijn eigen leven in. Samen met mijn lief en mijn zoon loop ik verder. Een dromer in het echte leven. En ik zou niet anders willen.

En nog even denk ik terug aan die ene zin die ik 4 jaar geleden schreef. Aan die donkere dag waarna niks meer hetzelfde voor me was. De jaren zijn verstreken en we leven verder met wat bestaat.

Er was eens..... En in hart, hoofd en verbeelding ben je er nog steeds.

02-04-2015 Witte donderdag: Mijn Passie

Bijna 23.30 uur wanneer ik begin aan dit blog.
Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst achter het lege witte scherm ging zitten om mijn gevoelens weg te tikken. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik niet het juiste gevoel had. Er moet iets in mijn hoofd blijven hangen, iets zijn wat me niet los wil laten, een trigger. En zodra dat punt er is, dan wil ik het kwijt, wil ik het verwoorden. Dan ga ik zitten en dan lijken de woorden niet meer te stoppen.

En wat maakt dan dat ik hier nu zit? Dat ik de woorden hun werk laat doen en het witte scherm voller en voller maak?
Vanavond "Witte donderdag" was voor het 5e jaar "The Passion" op tv. Echter zat ik niet thuis voor de buis. Deze keer stond ik op het plein in Enschede waar het zich allemaal afspeelde. En ik kan je zeggen dat het erg indrukwekkend was.



Het verhaal over de laatste dagen van Jezus. Zijn weg, de broederschap, het verraad, de liefde en.... de kruisiging.
Een eeuwenoud verhaal in een eigentijds jasje verteld aan de hand van Nederlandstalige liederen.
Wat mij het meest geraakt heeft kan ik niet zeggen. Want de manier waarop elk nummer geplaatst wordt in het verhaal is indrukwekkend.
"Mag ik dan bij jou" vertolkt door Jezus (Jim de Groot) en Petrus (Jeroen van der Boom)
"Wit licht" door Judas (Jeroen van Koningsbrugge) of "Je vecht nooit alleen" door Maria (Shirma Rouse)
Stuk voor stuk geweldig en ik heb daar met kippenvel gestaan. Nee, nog verder, want het was niet alleen de regen die mijn wangen vochtig maakte.



Het is een algemeen verhaal. Een verhaal die in elke taal en in elke kerk hetzelfde is. Een verhaal die vele mensen kennen zoals het is. Maar mijn hoofd gaat verder dan dat. Ik plaats het in het alledaagse. Ik beleef het verhaal in wat ik heb gezien of meegemaakt. Want wanneer Maria het nummer "de Weg" vertolkt op een indringende manier. Dan sta ik met de tranen in mijn ogen en een vriendin in gedachten. Zij die al jaren alleen verder gaat, alleen.
We leefde ons leven om samen te sterven! Heb je voor altijd mijn hart gegeven. Ik draag je bij me tot het licht straks dooft.
En nu ik deze zinnen tik bekruipt mij weer dat zelfde gevoel.



Hij heeft geleden voor ons mensen. Wij moesten leren van zijn slot. Hij is gestorven om onze zonden weg te nemen.
Maar wat zegt ons dat nu nog? Een verhaal van 2000 jaren terug. Leren wij nog steeds? Zijn we dan zonder zonden? En is Jezus echt opgestaan uit de dood?

Op die laatste vraag heb ik mijn eigen antwoord. Iets wat door de jaren voor mij als "waarheid" is geworden. En daar mag je het mee eens zijn of niet.
Want ja, Jezus is opgestaan. Maar niet in vlees en bloed. Hij is opgestaan in ons. En op die manier laat Hij ons elke dag weer een eeuwenoud verhaal herbeleven. Want nog steeds zijn er mensen die moeten lijden. En de enige vraag die wij ons kunnen stellen is of we dat nog steeds zien? Leren we nog steeds van het lijden van een ander? Of zijn we bang om te lijden onder de ellende van een ander en keren we ze de rug?



Want zagen we naast de lijdensweg van Jezus ook het dilemma van Judas? Of de tweestrijd van Pilatus? Of werden we verblind door de grootheid van Hem?
Zien we die man, zittende in een steegje? Die, buiten zijn schuld om, alles kwijtraakte wat hij had? Zien we hem als de zoveelste zwerver of zien we ook zijn lijden nog?
Zien we wanneer iemand gevangen zit in haar eigen leven? Die de keuze heeft gemaakt om een nieuwe start te maken maar nog niet los kan komen van het oude?
En zien we het zieke kind, vechtende, de oneerlijke strijd? Zien we in haar lijden niet de lessen die we moeten leren? De kracht die zij had? Is dat niet van een zelfde grote als de kracht die Hij liet zien toen hij moedig zijn Kruis droeg?



En nee, zelfs wanneer ik dit zo tik, ik ben zelf echt niet Roomser dan de Paus. Want ook ik kijk soms weg van het lijden van een ander. Want niemand is sterk genoeg om al het leed van de wereld te kunnen dragen. Maar ik kijk wel om me heen, ik heb geleerd van sommige en kijk niet altijd weg. Het klinkt zo simpel. Je helpt je medemens toch? Dat is normaal? Maar nee, dat is niet normaal! Al zou het wel zo moeten zijn. Die ene persoon die knielt bij de man in het steegje. Die vriend die luistert naar het verhaal van de gevangen vrouw en haar helpt om de moed niet te verliezen. En de ouders van een Kanjer. Die zijn speciaal, dat zijn de helden, die weten de waarde van het eeuwenoude verhaal.



En dat is dan "mijn passie" Het vertellen van mijn verhaal, mijn gevoel, op mijn manier. Niet het leed van de wereld op mijn schouders nemen maar ook niet blind zijn of het niet willen zien. En daar waar mogelijk te luisteren of te helpen. Ik wil het leven leren. En helaas is de les soms hard en is het lijden van anderen soms zwaar. En ik kan alleen maar hopen dat wanneer het mijn tijd word om te moeten lijden. Dat ik dan net zo moedig en met net zoveel kracht mijn kruis kan dragen.

Hoe dan ook, ik wens jullie allen een vrolijk Pasen.

Kerstblog 2014

En daar zit ik dan weer eens. Op de bank, voetjes omhoog en laptop op schoot.
Op televisie is het begin van Serious Request te zien. Thomas ligt lekker warm tegen mijn been aan. Monica is even weg en Bram is vertrokken naar dromenland.

De decembermaand is weer in volle gang. En met Bram zijn verjaardag hoppen we van het ene feestje door naar het andere. Het sportgala is weer geweest en we weten dus wie sportman, sportvrouw en coach van het jaar zijn geworden. En ook de politicus van 2014 is bekend. Het zijn van die dingen die elk jaar weer terug komen. Ooit begonnen en inmiddels een traditie. De "All you need is love kerstspecial" komt er nog aan en gevestigde kerstfilms zullen weer op de diverse zenders de revue passeren.

En zo is het voor mij inmiddels ook een traditie om voor het einde van het jaar een blogje te schrijven. Soms voor de kerst, soms voor oud en nieuw. Het is mijn manier om het jaar af te sluiten. En meestal gaat het om iets wat me heeft bezig gehouden in dat jaar.
Zo heb ik menig jaar dingen om me heen meegemaakt. Het overlijden van dierbaren. Mensen die buiten hun schuld werkeloos thuis zitten of, zoals vorig jaar, ik terug kijk op mijn eigen situatie. Deze dingen verpak ik dan in een hoop letters en woorden. En zo laat ik mezelf weer even beseffen hoe rijk ik ben. En met dat gevoel begint voor mij dan de kerst.

Want nee, kerst is voor mij niet zomaar 2 dagen op visite gaan bij familie of vrienden om je alleen maar tegoed te doen aan al het overtollige eten. Kerst moet voor mij iets extra hebben. Een gevoel, een besef. Niets is vanzelfsprekend. Elke kerst is een wonder wanneer je het kan vieren met iedereen die je lief hebt en op de manier zoals je dat het liefste doet.
En stiekem hoop ik dat ik een stukje gevoel en besef meegeef aan een lezer van dit blog zodat ook zijn of haar kerst net een beetje mooier wordt.

En al vertel ik graag mooie verhalen, dit jaar zijn er een aantal ergernissen die ik kwijt wil. Dingen waaruit voor mij blijkt hoe koud en kil de samenleving langzaam wordt. En de eerste ergernis gaat over het eerste feestje in december: Sinterklaas.
Want de hele pieten discussie kan je haast niet hebben gemist. En ik zal meteen maar zeggen, ik ben pro zwart. En daarmee is het erg voor de hand liggend dat ik me erger aan de anti zwarten. Maar niets is minder waar. Want ik weet dat niet iedereen gelijk kan zijn. Dus dat er mensen zijn die mijn mening niet delen is niet meer dan normaal. Ik zou eerder willen dat iedereen elkaar gewoon in de waarden laat. Accepteren dat hier al jaren op deze manier een kinderfeest wordt gevierd. En zo accepteer ik op mijn beurt dat er andere geloven bestaan met hun tradities. En waar ik me dan echt kwaad om kan maken is een groep "volwassen" mensen die dit uit gaan vechten voor de ogen van onschuldige kinderogen. En helaas zwichten ze op TV voor deze, in mijn ogen, zinloze discussie.

Zo, die is er uit. Zet je schrap, er komen er nog een paar.

Het volgende wat me de afgelopen weken pijnlijk duidelijk is geworden is het feit dat er grenzen zijn. Zoals ik al aan het begin schreef is Serious Request weer begonnen. En ineens hoor en lees je dat er mensen tegen deze actie zijn. Iets wat je bij de eerste editie nog niet hoorde. Nu zijn we bij editie 12 en gaat het wat minder in Nederland. De kosten gaan omhoog evenals de werkeloosheid. Meer mensen leven onder de armoede grens en daarom mag er volgens sommige geen geld naar het buitenland. Eigen volk eerst.
Serious Request zamelt dit jaar geld in voor vrouwen en kinderen die seksueel misbruikt zijn of worden in oorlogsgebieden. Deze vrouwen en kinderen worden vervolgens verstoten door hun samenleving. Ze leven in schande. Vaak zonder één enkele cent, geen dak meer boven hun hoofd en door de schande kunnen ze ook niet aan een baan komen. En in tegenstelling tot hier in Nederland hebben ze ook geen sociaal plan waarbij ze nog wat geld krijgen voor de eerste levensbehoefte.
En nee, ik ga nu niet zeggen dat er hier in Nederland geen schrijnende gevallen zijn of dat we het hier zo goed hebben. Maar alleen omdat er grenzen bestaan schijnen sommige mensen te denken dat, wat er binnen onze grenzen gebeurd, voorrang moet krijgen op rampen elders in de wereld. Want het leven van een Nederlander is meer waard dan een vrouw in Afrika?

Maar gelukkig heeft Nederland de "Jumbo"
Deze supermarktketen heeft samen met een handvol BN-ers een reclame gemaakt en via een geweldige actie kunnen we voedselpakketten en kerstdiners doneren. Helaas, want ook hierdoor staan er mensen weer klaar met hun kritieken. Want wat kost dat wel niet? Al die BN-ers, de reclamezendtijd. Nee, dat geld hadden ze beter meteen over kunnen maken naar de voedselbanken. Mensen, waar gaat het over??? Dan wordt er wat gedaan voor ons "eigen volk" is het nog niet goed. Maar over de andere supermarkten hoor je ze niet. Want ook de Albert Heijn maakt deze periode weer volop reclame. En ook deze reclame's kosten flink wat geld en naar mijn weten doen zij niet een soortgelijke actie voor de minder bedeelden?

Het valt me eigenlijk gewoon op dat naarmate het slechter gaat in ons landje de verschillen tussen de mensen groeien. Er hoeft maar iets te gebeuren en de kritieken worden alweer over en weer gesmeten. Er ontstaat een soort van "groeps-egoïsme" Want als "wij" het maar goed hebben en als "wij" maar kunnen doen wat we altijd hebben gedaan, dan kan de rest....... pffffff
Als ik de woorden van mijn tante goed heb onthouden dan citeer ik:
Hoe beter je de mensen leert kennen, hoe meer je van je hondje gaat houden.

En nee, ik ben niet roomser dan de paus. Ook ik zal wel eens uitspraken doen die mijn hele betoog hierboven tegenspreken. Maar ik probeer het niet te doen, en wanneer iemand me er op wijst zal ik de eerste zijn die spijt zal betuigen.

Al jaren begint mijn kerstperiode met hetzelfde kerstlied. Christmas is Quiet van Cliff Richard. Het beschrijft een droom van mij. Een huisje in de bergen. Ver weg van alle gekte in de wereld. En hoe meer de mensen van elkaar vervreemden. Hoe meer ze elkaar afrekenen op dingen die werkelijk nergens meer over gaan. Hoe liever ik naar dat huisje wil gaan. Samen met de twee mensen die ik het meest lief heb. Mijn vrouw die, ondanks kleine ergernissen, mij mezelf laat zijn. En soms vraag ik me wel eens af of ze echt wel weet hoezeer ik dat waardeer en dat ik haar onder andere daarom zo lief heb. En natuurlijk Bram, mijn kleine Knabbel. De reden dat ik alles aan kan, ik van alles doe om er maar voor te zorgen dat hij een zo'n onbezorgd mogelijk leven kan hebben. En tot slot mogen Thomas en Paula ook mee.

Ergens in de bergen. En waar je ook kijkt, niks dan bergen, bossen en bergbeekjes. Geen tv, geen internet en dus ook geen nieuws. Geen ongelijkheid en geen kritieken. De open haard aan en op de tafel een eenvoudige maaltijd als kerstdiner. Naast de 3 borden die we zelf gebruiken is er voldoende ruimte voor anderen. Voor diegene die, net als mij, de soms harde werkelijkheid even willen ontvluchten. Gewoon de rust. Een tafel vol mensen die zich, ondanks hun verschillen, als één voelen. Op de achtergrond klinken zachte kerst melodieën. Het is een droom waarvan ik hoop dat hij ooit werkelijkheid wordt. Voor nu kan ik alleen maar vragen of je met me mee droomt.



Zo, dat ben ik weer even kwijt. En natuurlijk weet ik ook wel dat niet alles zo slecht is als hierboven beschreven. Maar laten we, in ieder geval met kerst, de gaten die er vallen in de wereld proberen te verkleinen. Accepteren in plaats van bekritiseren.

En tot slot wens ik iedereen natuurlijk weer een gezegende kerst en alvast een geweldig begin van het nieuwe jaar.