Verloren tijd, gewonnen kracht.

De nacht is gevallen. Alles slaapt. Alles is stil.

De nacht volgt de dag die op haar beurt de vorige nacht heeft verdreven.
En zo gaan de dagen steeds voorbij.

Er zijn momenten dat de tijd voorbij lijkt te vliegen. Momenten van geluk lijken maar even te duren. Je probeert ze vast te houden maar dan ineens besef je dat ze uit je handen zijn gegleden. Alsof het een eeuwigheid geleden is gebeurt.

Vannacht probeer ik het te winnen van de tijd. Mijn gedachten dwalen af naar het moment. Ik hou haar vast en de tijd staat stil. Ik denk aan alles wat er de afgelopen tijd is gebeurt. Ik haal de eeuwigheid terug en geniet van de momenten die voorbij zijn gevlogen. Ik sta op de bergen en geniet van het uitzicht. Ik loop door de diepe dalen en zie hoe ook hier de bloemen kunnen bloeien.

Ik sluit mijn ogen en luister naar de stilte. Alles slaapt.
Dan hoor ik zachtjes hoe de klok de seconden weg tikt.
Eerst zachtjes, tik - tak. Dan steeds harder, TIK - TAK.

Hoe graag ik soms zou willen, de tijd wint het steeds maar weer.
Een seconde gaat voorbij, een minuut, een uur, een dag, een maand.
En dan is er vannacht alweer een jaar voorbij. En morgen weer een jaar erbij.

Al wil ik soms in het moment blijven, het gaat zo snel. Voor je het weet heeft de tijd je ingehaald dus geniet. Van elke seconde. Van alles om je heen. Er is zoveel moois om ons heen maar we vergeten soms om daar bij stil te staan. De tijd is niet te stoppen. Maar door intens te leven in het moment lukt het soms om de tijd te rekken voordat die verdwijnt in de eeuwigheid die achter ons ligt.

Verloren in de tijd die achter me ligt hebben ze me geleerd hoe ik vooruit kom. De lessen nemen mijn gemis niet weg. Maar ze maken me sterker dan ik was.

Een nieuw begin

Het is donker in Borculo. Met de laptop op schoot zit ik languit op de bank. Mijn lief is al vertrokken naar droomland. Thomas, de kat, heeft net een kwartier naast me gezeten in de hoop dat ik de laptop weg zou zetten zodat hij op schoot kon liggen. Uiteindelijk heeft hij de moed opgegeven en is naast me op de bank tegen mijn been aan gaan liggen.

Mijn gedachten dwalen af. Er is geen rede of oorzaak voor maar ineens begeef ik mij op een vertrouwde plek. De vlakte geeft mijn gedachten de ruimte om te spelen. De bomen aan de rand geven me het gevoel dat ik de top bereiken kan. De wind neemt mijn zorgen mee en de zon of de regen maken het plaatje compleet.

Het is nog geen jaar geleden dat de mooiste boom uit dit landschap verdween. Een boom die me hielp om gedachten te ordenen. Om het soms oneerlijke in het leven een plek te kunnen geven. Helaas won de oneerlijkheid en daarmee is de boom verdwenen. Ze was niet meer nodig in mijn beleving. Ze had haar werk gedaan en verdween uit het landschap welk mij zo lief is.

Maar ondanks dat haar werk is gedaan, het gemis is er niet minder om. Regelmatig dwaal ik af naar de tijd dat ik die boom zo nodig had. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid op een dag die ik nooit meer zal vergeten. Die dag werd de bladzijde omgeslagen en begon er een nieuw hoofdstuk. Ik zie de gouden zonnestraal nog steeds stralen op de plek waar ze ooit in volle bloei haar kracht had laten zien.

Nu ben ik dus terug op deze magische plek. Ik hoor de vogels en blijf zo stil mogelijk staan. Over het veld rent een konijn om snel beschutting te zoeken. Hetgeen mij duidelijk maakt dat ik al teveel geluid heb gemaakt en het geen zin heeft om te hopen om meer dieren te zien.

Wanneer ik wandel over het veld kom ik bij de plek waar de gouden zonnestraal de aarde raakte. De plek waar zij nog geen jaar geleden stond. Ik hou stil en kijk om me heen. Deze plek verrast me telkens door mijn gevoel te versterken of te temperen. En dan valt plots mij oog op weer zo’n magisch moment. Op slechts een paar passen van de plek waar ooit zo’n krachtige boom stond steekt een klein stammetje de grond uit. Nog geen 10 cm hoog en met slechts een paar blaadjes groeit een nieuwe boom. Een nieuw hoofdstuk dient zich aan bij het besef van dit nieuwe leven.

Nadat ik enige tijd heb staan genieten van 3 groene blaadjes op een stokje loop ik verder. Ik bedenk me dat de lege plek die nog geen jaar geleden ontstond niet gevuld kan worden. Maar dat er genoeg nieuws in de buurt is om van te genieten. Dit nieuwe wondertje dat ontstaat zal ik koesteren. Ik zal het verzorgen met alles wat ik heb. Ik zal het beschermen zolang het mijn bescherming nodig heeft. En ik zal het laten groeien tot een boom die in alle kracht de schoonheid van dit leven laat zien.

Genoeg gezien, genoeg te zien...

Het is alweer even geleden dat ik besloot om de laptop op schoot te nemen en een leeg word documentje opende. Om vervolgens mijn vingers over de toetsen te laten gaan om mijn gedachten weer even te ordenen.

Of het nodig is? Nee, niet zo nodig als dat het in het verleden wel eens is geweest. Dat mijn hoofd op klappen leek te staan en ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. Maar de tijd staat niet stil. En dat betekend dat er weer genoeg dingen om me heen gebeurd zijn. Leuke dingen zoals het weerzien van oude vrienden. 22 jaar bijpraten alsof je elkaar de week ervoor nog hebt gezien.

Maar door de maanden heen lees je hoe mensen worstelen met zichzelf en de wereld. Die ooit zo vertrouwd was maar nu zo anders is. Hoor je dat iemand, die een onbezorgd leventje zou moeten hebben, zoveel zorgen heeft. Gebeuren er weer eens dingen die je zo anders had gepland. En nu is dan even het moment dat ik dat witte scherm vol tik. Even stil sta, denk en daarmee orde schep in mijn hoofd. Ik heb gewoon weer even “genoeg gezien”

“Second star to the right and straight on till morning”
Een simpele zin uit Disney’s Peter Pan. Een zin die altijd in mijn hoofd zit. Een simpele routebeschrijving naar “Neverland” waar alles bestaat uit fantasie. Waar je niet volwassen hoeft te worden. Leven in een land van kinderlijke onschuld. Volgens de film zijn er maar 3 dingen nodig om daar te komen. Ik ken de weg, heb aan “happy thoughts” geen gebrek, maar waar vind ik toch die “Fairy Dust”???

Gelukkig heb ik zo mijn eigen manier om te ontsnappen uit deze wereld en te verdwalen in een droom. Eén waar alles goed is. Mijn eigen “Neverland”
Wie wil mag met me meedromen, dan wacht ik even op het randje van mijn dromen en dan neem ik je mee. Maar vannacht droom ik even alleen.

De mist hangt boven de velden. Gevangen door de bomen die eromheen staan wordt ze langzaam verdrongen door de nog zwakke ochtendzon. Ik wandel langs de velden en geniet van dit schilderachtige tafereel.
Dan hoor ik plots een vrolijk gegiechel achter me. Zonder om te kijken weet ik wie daar aankomt. Die lach herken ik uit duizenden. Het is de lach van een jong meisje die vaker in mijn dromen verschijnt. Een meisje die de antwoorden kent op al mijn vragen maar die ze me nooit prijs geeft. Zonder om te kijken stop ik en sluit mijn ogen. Ik voel hoe haar hand in de mijne glijd en een gevoel van verlichting stroomt door mijn lichaam. Het zware gevoel wat ik met me meedroeg verdwijnt net zo langzaam als de mist verdwijnt wanneer ze wordt aangeraakt door de zonnestralen.

Wanneer het zware gevoel compleet verdwenen is open ik mijn ogen. Aan de hand van het meisje zweef ik nu boven de velden. Ik zie hoe het eerste vee, na een lange winter op stal, weer rondloopt en geniet van het jonge voorjaarsgras. Boven de bomen kijk ik naar beneden. Ik kan door de takken heen de grond nog zien. Zo anders is dat wanneer de bladeren volgroeit zijn. Dan is de grond niet meer te zien en kijk je uit over een groene deken die over het bos heen valt. Maar ondanks dat de lente nog maar net begonnen is zie je al hoe een lichte groene gloed op de takken verschijnt. Afgewisseld met roze bloesem krijgt mijn schilderij weer langzaam een vrolijke uitstraling.

Langzaam zweven we verder omhoog. De zon lijkt warmer te worden naarmate we stijgen. Of is het slechts het warme gevoel welke ik krijg bij het aanblik van zoveel moois. Hoger en hoger. De wereld, waar zoveel is gebeurd, lijkt hier zo klein en onbelangrijk. Hoger. Nog even en dan moeten we wel zo hoog zijn dat ik de hemel aan kan raken. Maar dan dalen we weer langzaam. Zo hoog neemt het meisje mij niet mee. Want ik krijg de antwoorden nog niet. Zo is het nou eenmaal en dat accepteer ik dan ook. Al zou je toch eens een keer….. Maar nee, dat hoort niet.

Langs een heldere regenboog dalen we weer af naar een plek die ik uit duizenden ken. Het is mijn plekkie. Mijn open heideveld in het midden van het bos. Als met het fijnste penseel zijn de kleuren van het voorjaar ingeschilderd. Dan landen we naast een boom die in het open veld staat. Ik heb de boom al duizenden keren bekeken maar zelden zag de bloesem er zo perfect uit. Een ware kunstenares is hier bezig geweest. Ik weet wie het was en ik kijk ademloos naar de perfectie. En dan lijkt de bloesem ineens tot leven te komen. Uit de bloesem komt plots een vlinder die, meegevoerd door de wind, langzaam uit mijn zicht verdwijnt.

Door al het moois om me heen is het me niet opgevallen dat mijn hand weer is losgelaten. Vluchtig kijk ik om me heen, maar het meisje is uit het zicht verdwenen. Nog even hoor ik een lief en zacht gegiechel tussen de bomen vandaan komen. En vlak voordat de vlinder helemaal is verdwenen zet ze nog een laatste roze veeg op mijn levend schilderij.

Ik sluit mijn ogen en besef dat mijn droom ten einde loopt. Dat het weer tijd is om te ontwaken en de wereld weer vol goede moed in te stappen. Slechts één gedachte vult nu nog mijn hoofd.
Er is nog steeds genoeg te zien……..

Kerstgevoel

Het is 25 december 2011. 1ste Kerstdag.

De afgelopen weken waren weer druk, chaotisch en hectisch. Het standaard recept als je in een winkel werkt. Lange boodschappenlijstjes en volle karren staan in file voor de kassa.
Onderweg naar huis zie ik een zee van lichtjes door de ramen schijnen. De kerstbomen zijn in alle pracht opgetogen en complete tuinen zijn versierd. Eenmaal thuis pak ik de volgende lading kaarten van de mat en plof, na een lange dag werken, uitgeput op de bank.

Tot zover gaat alles hetzelfde als andere jaren. Maar op de één of andere manier voel ik het niet. En het gevoel lijkt zover weg dat zelfs de kerstspullen nog boven op zolder staan. Eigenlijk hebben we gewoon de tijd niet genomen om het erbij te pakken. En als we al even de tijd hadden, dan was de behoefte niet om eraan te beginnen.

Dan wordt het langzaam Kerstavond. Traditioneel ga ik dan naar de Kerstmis in de kerk. Het klinkt altijd schijnheilig. Ik kom alleen nog in de kerk voor de rouw- en trouwtjes. En, zoals gezegd, op Kerstavond. Als ik op Kerstavond niet naar de kerk ga, dan heb ik daarna 2 vrije dagen. Ga ik wel, dan heb ik Kerst. Maar ook dit jaar is dat gevoel anders. Meer beladen lijkt het wel. Hopende om dat speciale kerstgevoel te vinden. Eenmaal in de kerk spelen gedachten door mijn hoofd. Wat is het dan wat dit jaar zo anders is? Er is wel het besef van Kerst maar wat is het dan waardoor ik er zo anders naar toeleef als normaal?

Dan komt het eerste pijnlijke momentje. Op een A4-tje waar de liederen op staan, staat een lied welke me kort een rilling geeft. “Dona nobis pacem” Ik spreek geen latijn en heb het ook nooit gestudeerd. Maar van deze woorden weet ik dat het “Geef ons vrede” betekend. Het is nu zo’n 25 jaar geleden dat ik deze tekst heb geleerd. Robert Long zong deze tekst indertijd. En ditzelfde nummer is gespeeld op de uitvaart van een veel te vroeg overleden vriend uit die tijd.

En nu zit ik thuis op de bank. Laptopje op schoot en tik ik deze teksten. Op de televisie heb ik de kerstspecial van “All you need is love” aangezet. De tranentrekker van kerstavond. Gedurende enkele uren zien hoe mensen van over de hele wereld naar Nederland komen om de kerst door te brengen met hun familie en geliefden.

En dan valt alles weer eens op z’n plek. Er is het afgelopen jaar gewoon teveel gebeurd. Teveel om luchtig de Kerst in te stappen en alles maar voor lief te nemen. Gisteren heb ik de avond door kunnen brengen met mijn ouders. Zit ik nu met mijn eee lief op de bank en liggen Thomas en Paula lekker lui in hun mandje of op de bank. Gaan we straks naar mijn schoonouders. Omdat het kan.

Maar mijn gedachten zijn deze dagen meer bij hen die dit niet “gewoon” meer kunnen doen. In iets meer dan een half jaar heeft Monica haar oma, haar nichtje en haar oom verloren. De laatste nog maar 2 weken geleden. Haar tante zit nu thuis, zonder man, zonder dochter.

Mijn neeffie uit Maarssen heeft in dezelfde periode afscheid genomen van zijn schoonvader. Een man die ik heb leren kennen toen ik ceremoniemeester was op mijn neeffie’s huwelijk. Die ik heb leren kennen als een geweldige man, vader, opa en vriend.

Nadat we afscheid hebben genomen van de oom van Monica, kwam diezelfde avond het nieuws dat een oud collega van mij verongelukt was. De beste vriend van Ferry. Ferry, de man van een zeer dierbare vriendin van mij. Een man die ook veel te jong is heengegaan.

En dan Fleur. Een naam die ik nooit voluit genoemd heb in mijn blogjes. Maar die me de afgelopen jaren heeft geïnspireerd. In mijn blogjes van de afgelopen 2 jaar komt steeds een boom terug. De boom van het leven. Zij heeft me opnieuw leren genieten. Opnieuw leren kijken en laten zien wat het is om door te gaan. Doorgaan ondanks alles. En ook zij zal gemist worden deze kerst.

Misschien is dat wel het gevoel, het besef waar ik dit jaar naar op zoek ben geweest. Ik vier de kerst dit jaar met die mensen die het afgelopen jaar heel dicht bij me hebben gestaan. Ik kan dat. En jij? Zit jij deze dagen aan de tafel met hen die je het dierbaarste zijn? Met die mensen met wie je de rest van je leven zou willen delen? Zo ja, kijk ze dan eens diep in de ogen en laat ze weten hoeveel je van ze houdt. Maak van deze kerst dat ene bijzondere momentje waar je beseft dat je het niet voor lief kan en mag nemen. Dat elke kerst die je “compleet” mag vieren speciaal is.

Mijn gedachten zijn bij hen die missen en gemist worden.

Zalig Kerstfeest.

Nog een weekje......

Het is alweer bijna 3 maanden geleden dat ik voor het laatst een blog heb geschreven. Het blogje wat al tijden in mijn hoofd zat. Welke langzaam vorm kreeg. Een vervolg op de blogjes daarvoor en welke ik het liefste nooit had willen schrijven.

Uiteindelijk is het slot geschreven en geplaatst. En na dat blogje had ik er ook even genoeg van. Het schrijven helpt me vaak om mijn hoofd even leeg te maken, maar deze keer was ik echt helemaal op. En bleef er juist een leeg gevoel over. En hoe verwoord je de leegte?

Nu, bijna 3 maanden later stroomt mijn hoofd weer langzaam vol met herinneringen en gedachten en is de tijd gekomen om de draad weer op te pakken en mijn hoofd weer even leeg te tikken.

3 maanden geleden scheen de zon maar was het nog steeds niet echt zomer. 3 maanden geleden waren de bomen nog groen en fris. Nu is het 18 graden en dus eigenlijk nog steeds geen herfst, maar nu zijn de bomen bruin, rood en geel en op een enkel blad na al weer bijna kaal. Het besef dat de tijd niet stil heeft gestaan dringt langzaam tot me door. In gedachten loop ik door het bos, mijn bos, en zie hoe de kleuren van de herfst vorm krijgen in de bomen om me heen. Voor mijn gevoel zit ik in de achtbaan van het leven en raas ik van de ene gekte in de volgende drukte. Het is de hoogste tijd om weer even uit te stappen. Niet in gedachten door het bos te lopen maar de wandelschoenen aan en alles van me af te laten vallen.

Nog een goede week en dan ben ik weer jarig. De 13e van de 11e. Al jaren een excuus voor wie ik ben. Want als je verjaardag bestaat uit het ongeluks- en het gekkengetal, tja, wat kan je dan verwachten. Het is dit jaar weer net als andere jaren. Je nodigt het liefste iedereen uit maar het is altijd maar weer afwachten wie er komen. Jarenlang was er 1 zekerheid. En dat was het telefoontje van tante Jeanne. Het duurde misschien maar 2 minuten, maar elk jaar belde ze weer even op.

Toen ik op de middelbare school zat woonde tante Jeanne op de weg tussen school en huis. Heel soms ging ik in de pauze of na school even een kopje thee drinken. Later toen ik op me zelf ging wonen belde ik haar altijd even op als ze jarig was. Wel zo leuk omdat ik wist dat ze de dag daarna weer naar mij belde om mij te feliciteren. 12 november, dat was de verjaardag van tante Jeanne. 12 november de verjaardag van….. zucht, auw, traan.

Ja lieve Fleur, ik ben nooit op je feestje geweest. En je hebt mij nooit zo gekend zoals we jou hebben leren kennen. De blog van je vader en de strijd die je hebt gestreden hebben ervoor gezorgd dat we jou hebben leren kennen als een geweldige kanjer. Vele vragen zullen nooit beantwoord worden. Maar jij hebt laten zien wat strijden is. Dat het belangrijk is om te genieten. Een schilderij in de huiskamer laat me dat elke dag weer even beseffen.

Volgend weekend mag ik dan weer vieren dat ik jarig ben. Zondag ben ik echt jarig en zal het huis gevuld worden met vrienden en familie. Wie er komen weet ik niet, maar ik koester wie me lief is. Wie komt wil ik omhelzen, wie niet kan omhels ik in gedachten. En zo koester ik het leven en mijn vrienden.

Voor wie zondag niet kan komen vier ik ook zaterdagavond mijn verjaardag.Die dag hoef ik niet meer te bellen naar tante Jeanne. Dat is een aantal jaren geleden al weggevallen uit de standaard rituelen. Dan vier ik het feestje wat jij had moeten vieren Fleur.
Wie er dan ook komen en hoe druk ik dan ook ben, er komt een moment dat ik aan je zal denken. Of een ander het door heeft of niet. Dan hef ik het glas naar jouw schilderij. Dat moment is voor jou. Die minuten stoort niks of niemand mij. Dit jaar en alle volgende. Wie dit weet en ziet doet met me mee, daar ben ik zeker van. Ik had je zoveel meer gegund, en dit is wel het minste wat ik je kan geven.

De sprookjesboom….. (vervolg op alleen, maar mooi…..)

En daar zit ik dan. Leeg, verloren, verzonken in gedachten en alleen.
Ik heb mijn plekje op de heide weer opgezocht. Met mijn rug tegen een boomstam staar ik in de leegte. Probeer ik mijn gedachten te ordenen en rust te vinden.

In mijn hoofd spelen de beelden van de afgelopen 2 jaar. Het slechte nieuws, de blogjes, de hoop, de klappen en nu……

Hoe orden je zulke gedachten? Een totale onbegrijpelijke chaos uitzoeken. De vragen die ontstaan maar geen antwoorden kennen. Meestal neemt een briesje wind deze vragen met zich mee en berust ik in het feit dat niet alles een antwoord kent.
Maar vandaag kan het waaien, stormen of kan er een orkaan woeden. De vragen blijven komen en de antwoorden blijven uit.

Kijkende over de vlakte mis ik haar aanwezigheid. Een gehavende boom die zoveel kracht uitstraalde. Die stormen doorstond en bleef vechten tegen de elementen. Ondanks alles bleef ze van een ongekende schoonheid en bood ze me rust. Haar schoonheid en kracht zijn nooit onopgemerkt gebleven. Konijnen vonden hun holletjes tussen haar stevige wortels, vogels bouwde er hun nestjes en herten vonden beschutting bij haar. Ondanks dat ze alleen stond in haar gevecht was ze nooit eenzaam. Ze werd omringd door vrienden.

En nu is de vlakte leeg. De boom die mij zo vaak rust bracht en me inspireerde om mijn gedachten te verwoorden is niet meer. Een lege plek op de heide wordt nu slechts beschenen door een gouden zonnestraal. De kleuren die ontstaan zijn van een ongekende schoonheid. Even lijkt het of de lege plek langzaam tot leven komt. Is het slechts de hoop? Of spelen mijn gedachten met mij en is het alleen het feit dat ik niet kan accepteren dat ze er niet meer is?

Droom of werkelijkheid, het maakt niet uit. Het helpt me nu nog niet.

Wanneer ik om me heen kijk naar de bosrand begint er het mooiste wat ik ooit heb gezien. Langzaam komt het bos tot leven. Stappen de herten weg uit de beschutting van het bos. Van alle kanten lopen ze het open veld op. Ook de andere bosbewoners wagen zich op de heide en verlaten de veiligheid die het bos ze biedt. Langzaam en stil vormen ze een cirkel om de plek waar ze ooit haar kracht en schoonheid uitstraalde.

Ook ik voeg me in de cirkel. En zonder woorden weten we allemaal waarom we hier zijn en wat we doen. We sluiten een hoofdstuk af. Slaan de bladzijde om en moeten verder. Wat we voor ons hebben is een lege pagina. Met een pen in de hand moeten we gaan schrijven. Het volgende hoofdstuk moet ontstaan maar de woorden zijn er nog niet.

Uiteindelijk hoop ik dat het vervolg een sprookje zal zijn. Dat de laatste woorden van dit boek zullen zijn: En ze leefde nog lang en gelukkig…..
Maar voor dat einde geschreven wordt zullen er nog vele woorden geschreven worden. Nog talloze hoofdstukken begonnen en weer afgesloten. Het is nu nog ondenkbaar dat die laatste regel ooit geschreven zal worden. Maar ik koester dat ene stukje hoop dat die regel er ooit eens komt.

Bedenkelijk zet ik mijn pen op het lege vel in het boek. Dan aarzel ik even voor ik begin. Mijn hand begint te bewegen en zonder verder na te denken ontstaat er een eerste zin. De zin waar bijna elk sprookje mee begint. En dan dringt nogmaals het pijnlijke besef tot me door en stromen de tranen rijkelijk over mijn wangen.

Door mijn tranen heen kijk ik naar het vel papier en lees ik de zin nog eens terug…….

ER WAS EENS……..

Alleen, maar mooi...... (deel 3)

Vandaag is de langste dag van het jaar. Althans, dat zegt men als de zon heel vroeg opkomt en pas heel laat weer ondergaat. Uiteindelijk duurt ook deze dag gewoon 24 uur. En wat is nou een dag op een mensenleven?

Ik denk dat deze vraag niet beantwoord kan worden. Er zijn nou eenmaal dagen die je het liefste snel vergeet. Waar 24 uur te lang is. En dan heb je dus ook de dagen die je het liefste vast wilt houden. Waar je uit alle macht probeert om de tijd stil te zetten om eindeloos te kunnen genieten van wat die dag je brengt.

Dan dwalen mijn gedachten af naar mijn plekje op de heide. In mijn verbeelding staar ik naar haar. Aangetast door de tijd staat ze in al haar kracht te stralen. Het mooie voorjaar heeft ervoor gezorgd dat ze nog groter, voller en krachtiger is dan ooit te voren. Leunende tegen een boomstronk zit ik me te verbazen over de kracht die ze uitstraalt.

Maar wie beter kijkt die ziet de pijn. Een flinke herfststorm heeft haar al aangetast en één van haar takken doen breken. Maar door haar totale plaatje vergeet je soms dat die tak er niet meer zit. Verborgen tussen de blaadjes en de andere takken is de wond te zien. Maar je kijkt er liever niet naar. Het is beter genieten van wat een schoonheid er nog staat dan te kijken naar wat er verloren ging.

Bleef het maar bij een zware storm. Bij een afgebroken tak. Konden we de tijd maar stilzetten. Genieten van de schoonheid en negeren wat er verder is. Als negeren de remedie was tegen alles wat er verder is, dan begon ik nu direct. Helaas.

Op een afstand lijkt alles zo mooi, de takken, de bladeren en de dieren eromheen. Maar heel dichtbij zie je dat het mis is. Onder de bast kraakt ze. Rot ze langzaam weg. Het is niet de grond waarop ze staat, die is stevig en goed gevoed. Waar het dan door komt weet niemand. Het zit er en is niet te stoppen.

Wetende dat er ooit een einde komt aan haar bestaan kan ik voor mijn gevoel niet meer stoppen met kijken. Wil ik de tijd stopzetten en eindeloos genieten. De zomer kan me niet lang genoeg duren dit jaar. Al vind ik de herfst met al zijn kleuren een mooi jaargetijde, van mij mag hij dit jaar wegblijven. Slaan we de winter gewoon een keer over. Een jarenlange eindeloze lente waarin ze blijvend blijft stralen. Mijn droombeeld is slecht een utopie. En langzaam maar zeker zal de herfst zijn intrede doen. Het pijnlijke besef van een niet te stoppen tijd.

Dus wat is nou een dag op een mensenleven? Elke dag is kostbaar. Elke dag is een juweel. Zelfs de slechtste dagen zijn gelukkig ook 24 uur. Want ook die dag is je gegeven! Dus hoe moeilijk het soms ook is, geniet van elke dag want het is er weer één uit het “leven”