Kerst blog 2015

Het jaar loopt weer langzaam op z'n einde. Morgen mag ik nog één dagje werken en dan begint voor mij de kerst.
Het zijn voor mij de dagen die door de jaren heen steeds zijn veranderd. Dagen van traditie, van gezelligheid. Maar ook van ergernissen en verplichtingen.

Wanneer ik terug kijk door de jaren die achter me liggen dan zie ik die veranderingen. En ondanks dat niet elke kerst me bracht waar ik op hoopte, ben ik blij met elke kerst die ik heb kunnen vieren.

Laat ik gewoon eens beginnen met wat ik me kan herinneren. En dan begin ik natuurlijk thuis. Nee, niet thuis nu. Niet mijn eigen gezin. Nee, de kerst vroeger, toen ik als kleine jongen thuis woonde. Want uiteindelijk ligt daar de grootste basis voor hoe ik kerst nu beleef.
Ik kan niet zeggen dat er een jaar is geweest die erboven uit sprong. Een jaar dat er iets gebeurde wat zo bijzonder was dat het me voor altijd bij is gebleven. Wat dat betreft was elke kerst eigenlijk hetzelfde. Maar daardoor niet minder mooi. En dan waren er voor mij drie dingen die me bij zijn gebleven en die nog steeds invloed hebben op mijn huidige kerstdagen.

Als eerste is dat de kerststal. Ik kan het mis hebben, maar in mijn beleving stond hij altijd onder de boom. Wanneer de boom stond werd door mijn ouders de stal geplaatst. Werden stuk voor stuk alle beeldjes erin gezet. Van de herders met hun kudde schapen tot de os en de ezel. De 3 wijzen uit het oosten naast de stal, want die kwamen pas later op kraamvisite met hun weinig kindvriendelijke cadeautjes. En dan natuurlijk Jozef en Maria. Alle beeldjes op hun eigen plek. Maar er was één beeldje die niet altijd door mijn ouders in de stal werd gezet. Dat deden mijn zus en ik om het jaar. En dat was het belangrijkste beeldje. Die ene waar de hele kerst om draait. Het kindeke Jezus.

Het volgende wat ik nog steeds met me meedraag is het geloof. In mijn jonge jaren kwamen we regelmatig in de kerk. Door de jaren heen is dat afgenomen. Maar voor kerst sloegen we zelden over. Of het nu de kinder mis, de nachtmis of kindje wiegen was, voordat de kerst begon kwamen wij in de kerk. Bij ons in Voorburg was de kerk eigenlijk maar een lelijk vierkant ding. Niet te vergelijken met kerken gebouwd met grote zuilen en mooie bogen. En toch had onze kerk iets. Of eigenlijk iemand. Want wij hadden pastoor Kramer. Een oudere pastoor wiens ogen iets uitpuilde, zo slecht zag dat hij met een bril, een loep en een heel groot lettertype de teksten moest lezen. Wat de kerk aan uitstraling miste, dat maakte hij meer dan goed. Hij droeg voor mij de mis niet voor, hij liet mij de mis beleven. En die beleving ben ik hem nog steeds dankbaar voor.

Tot slot zijn daar dan nog de kerstdagen thuis. Wanneer de kerstfilms op tv kwamen en we deze tezamen keken. Het kerstdiner wat, net als nu, net even iets luxer was dan normaal. Van gourmet tot aan de konijn met abrikozen gevuld met jam welke ik een paar keer uit het kookboek vandaan heb klaargemaakt. Maar het mooiste wat er in mijn geheugen staat is de bandrecorder. Wanneer ik nu mijn ogen sluit hoor ik nog steeds het doffe, soms krakende geluid van de kerstmuziek die hij voortbracht. Wanneer ik nu een cd opzet, spotify open of een usb-stick aansluit, dan hoor ik de mooie klanken. Elke noot klinkt helder als glas. Elke oneffenheid is weggepoetst. Maar niets haalt het bij dat doffe, soms krakende geluid van de kerstmuziek die via de bandrecorder werd gespeeld.

Zo verstreken de jaren en komt er een moment dat je uit huis gaat. Een eigen stekkie. Op eigen benen staan. In de eerste jaren probeer je alles hetzelfde te houden als vroeger. Maar al snel blijkt dat dat niet werkt. Ik moest op zoek naar mijn eigen kersttradities en gebruiken. Maar hoe kan je dat gevoel vinden als je met kerst niet thuis bent? Want in de eerste jaren zaten we steevast één dag met mijn toenmalige schoonfamilie bij elkaar. En dan wil je voor je gevoel niet je eigen ouders overslaan. En zo werd kerst meer een verplichting. Ook al was dat misschien niet zo, het voelde zo voor mij. En wanneer je met meerdere verschillende huishoudens bij elkaar gaat zitten. Wanneer een ieder een net iets ander idee heeft van een gezamenlijk kerstfeest, dan kan je erop wachten dat er ergens een bommetje barst. Vrede op aarde, maar niet bij ons aan het kerstdiner.

En zo werd de kerst langzaam een bron van ergernis en verplichtingen voor mij. Na jaren kwam het dat ik weer vrijgezel werd. En het eerste jaar dat de kerst weer kwam heb ik met alles willen breken. Twee dagen thuis op de bank. Joggingbroek en fleece-trui aan en elke foute kerstfilm kijken. Mijn nichtje vond dat haar oom Frank niet alleen mocht zijn met kerst en zo kwam het dat op eerste kerstdag mijn ouders, mijn zus, neef en nichtjes onaangekondigd voor de deur stonden. Allen in joggingbroek en fleece-trui. Het lijkt zo simpel, maar voor het eerst sinds jaren voelde ik weer iets wat op kerst moest lijken zoals ik dat graag wil voelen.

In de jaren daarna ben ik gaan beseffen dat ik kerst gewoon thuis moet vieren. En wat ooit als verplichting was gaan voelen werd weer traditie. Op kerstavond ga ik nog steeds naar de kerk. Niet omdat ik zo gelovig ben, maar omdat het er voor mij gewoon bij hoort om in de sfeer te komen voor de dagen erna. En het is dan ook traditie voor mij geworden om dat te doen met de mensen die mij leerde wat kerst is. Met mijn ouders.
Ik ben ook niet verplicht om naar mijn schoonouders te gaan, en juist daarom hebben we ze dit jaar uitgenodigd om te komen. Niet omdat het hoort of moet, maar omdat het kan.

En zo is mijn kerst ontstaan. Onze eigen tradities en ons eigen gevoel. Een mengeling van vroeger en nu. Want de kerststal die ik hier heb staan is er één die al jaren in de familie is. Beelden die versleten zijn, opnieuw gelijmd zelfs. En daarmee is dat al een stukje gevoel wat ik elk jaar heel voorzichtig neerzet. Alle beeldjes zorgvuldig op hun eigen plaats. De herders en de schapen, de wijzen, de os, de ezel, Jozef en Maria. Allen op dat ene beeldje na. Want die mag ik van mezelf nooit zelf in de stal zetten. Dat hoort gewoon niet. Nee, dat ene beeldje wordt geplaatst door iemand die zo diep in mijn hart zit dat het woordje liefde al tekort schiet om dat te beschrijven. De afgelopen jaren mocht mijn eee lief dit doen. En dit jaar heeft mijn kleine Knabbel voor het eerst het kindeke Jezus in de stal gezet.

En ik weet dat mijn kerst in de komende jaren nog zal veranderen. En ik hoop dat er jaren ver van hier een jongen zal schrijven dat zijn kerstgevoel, de waardering en de basis voor zijn eigen kerst is begonnen in een huisje in Borculo. Bij zijn moeder en bij mij.

Het heeft even geduurd totdat ik het ware gevoel heb gevonden. Een gevoel wat er altijd al was, diep weggestopt om het te beschermen tegen een wereld die steeds harder wordt. Waar oplossingen steeds vaker bestaan uit one-liners die zo makkelijk op de social media worden gegooid. Waar veel wordt gezegd hoe het zou moeten. En wanneer je het daar niet mee eens bent je niet moet opkijken van de harde reacties die daar weer op volgen. Mensen die uit angst voor dreigende agressie zelf veranderen in de agressor.
En nu weet ik dat juist dat weggestopte gevoel de enigste manier is om me te weren tegen dit alles.

Ik hoop dat een ieder die dit leest vandaag of morgen even een minuutje voor zichzelf neemt. Even nadenkt waar zijn of haar gevoel van kerst vandaan komt. En wat de waarde is die je daaraan kan geven. Even dat besef, even dat ene momentje van bezinning en daarna....

Dan wens ik een ieder de mooiste kerst die hij of zij zich maar kan wensen en alvast de beste wensen voor 2016

Ik moet het toch weer even kwijt...

En dit jaar gaat het anders!!!!!

Tenminste, dat dacht ik aan het begin van de week. Toen dacht ik nog gewoon een weekje vrij te hebben. Nog even een weekje rustig aan doen voordat langzaam de decemberstress weer toe gaat slaan in de winkels. Weinig plannen gemaakt van tevoren. En op ons gemak die paar dingen doen die we gedaan willen hebben deze week.

Zo zijn we bijvoorbeeld vandaag lekker wezen shoppen in Enschede. Vrijdag ben ik jarig, dan komt de Spaanse brigade weer 2 weken schoenen vullen, is Bram daarna jarig en vervolgens gaan we richting de Kerst. Dus mooi een dagje om ons voor te bereiden op al deze dagen.

Inmiddels ben ik ook aan het aftellen naar zondag. Dan gaan we naar de nieuwste James Bond film kijken. Ik heb de hele collectie hier compleet en als liefhebber was het zien van 007 een must voor in de vakantie.

Eigenlijk bestaat de hele week dus uit relaxen, leuke dingen doen, voorbereiden op de komende weken en mijn verjaardag.

En vandaag. Vandaag..... vandaag.... zucht.... vandaag...

Hey Fleur, gefeliciteerd met vandaag. Jouw dag, jouw verjaardag.
Ik had me nog zo bedacht om er niet teveel mee bezig te zijn dit jaar. Niet dat ik je wil vergeten hoor, integendeel. Ik heb al eens gezegd dat ik mijn verjaardag niet kan vieren zonder dat ik de dag daarvoor het glas heb geheven op de jouwe. En dat glas hef ik met een glimlach. Kijkende naar je schilderij dwaal ik dan even af. Laat me dan maar even, ik droom dan naar een plek waar alleen ik het bestaan van ken. Een plaats die ik niet onder woorden kan brengen. Een plek waar ik jou eventjes ontmoet.

Het klonk me zo makkelijk en simpel in de oren toen ik het tegen mezelf zei. Hef eventjes het glas. Sta even stil bij datgene wat jij mij hebt laten zien, wat je me hebt geleerd en hoe je mij hebt geholpen. Ook al heb je dat nooit beseft of geweten. En daarna gaat de dag langzaam over in de nacht. En begint de 13e vanzelf een keer.

Maar dan is het 11 november. En naarmate de klok langzaam doortikt richting middernacht. Zo langzaam merk ik dat er een onrust binnen in mij ontstaat. Geen vervelende en zeker geen onbekende onrust. Het zijn die gedachten die ik had willen bundelen tot dat ene momentje dat ik voor je schilderij sta met het glas geheven. Maar hoe ik dat ook probeer, het lukte me niet.

En zo zit ik hier dan weer. Net na middernacht. Het is dus 12 november.
Ik heb de laptop maar op schoot genomen en tik elke gedachten in dit blogje. Ik ken mezelf en ik weet dat ik dit van me af moet tikken als ik nog een beetje nachtrust wil hebben. Een haast onbedwingbare drang om mijn hoofd leeg te tikken.

Een deel van die onrust wordt versterkt omdat ik besef dat ik niet héél dicht bij je sta. Dat ik weet dat je ouders, je zus, opa's en oma's en je beste vriendin de komende dag ook weer door moeten. Hoe zullen zij met jou bezig zijn vandaag wetende dat ik al zo onrustig ben. Is dat voor hun dan keer 10? 20?
Ik denk dat daar geen maat op staat, maar het houdt me nu nog even wakker.

Het klinkt allemaal zo zwaar, wanneer ik mijn gedachten hier weg tik. Maar zo voelt het niet. Het is denk ik de mix van emoties die me onrustig maken. Want terwijl de eerste traan al over mijn wang heeft gerold, zo voel ik ook de vreugde die horen bij een verjaardag, de dankbaarheid voor wat je mij gegeven hebt, de liefde van een hecht gezin en het respect voor hoe een ieder die elke dag doorleeft met jou in hun hart.

Lieve Fleur, van harte gefeliciteerd, bedankt en we maken er hoe dan ook een mooie dag van.

Er was eens.....

Het is alweer 4 jaar geleden dat ik een blogje afsloot met deze zin. De zin waar elk sprookje mee begint. Het sprookje waar ik alleen maar op kon hopen. Het sprookje wat ik een ieder gun maar niet voor iedereen is weggelegd.

Die dag, 4 jaar geleden zijn we opnieuw begonnen met schrijven. En met veel moeite ontstond langzaam een nieuw hoofdstuk.
Men zegt wel eens: "waar blijft de tijd" of "wat is de tijd voorbij gevlogen"

Wanneer ik terugdenk aan die ene dag, nu precies 4 jaar geleden dan herinner ik het als de dag van gisteren en bekruipt mij ook het gevoel dat de tijd maar door gaat. Het leven heeft niet stil gestaan. Nieuw leven is ontstaan en we hebben afscheid moeten nemen. En elk afscheid is moeilijk. Maar zelden viel een afscheid mij zo zwaar als die ene dag.

Vaak nog ga ik terug naar mijn plekje in het bos. Die ene plek waar ik mijn verstand kan uitschakelen. Waar ik leef op mijn gevoel en waar ik de rust vind tussen de chaos in mijn hoofd. Een plek waar ik weg kan dromen uit de realiteit en me in kan beelden hoe het had moeten zijn.

En ook vandaag zoek ik die plek weer even op. En starend naar de plek waar ooit een gehavende boom haar pracht liet zien, zie ik nu een gezin lopen. Ze genieten van de dag. Ze genieten van elkaar. Wie niet beter weet zou zeggen dat het zo moet zijn. Een hecht gezin die het geluk laten stralen.

Maar wie het weet ziet de last die ze dragen. Het litteken dat achter is gebleven en welke nooit meer zal verdwijnen.
2 Volwassenen, 2 tieners en een vrolijk lachende kleine meid. Samen lopen ze door het bos en laten de hond uit. Ik zie hoe ze genieten. Het ideale plaatje gevormd door mijn verbeelding. Maar wie naast me zit en kijkt in de realiteit van de dag, die mist die ene tiener.

Voor mij leeft ze weer even. In de warmte van een zonnestraal. In het briesje welke langs hun wangen aait. In de vlinder die met ze mee vliegt en in de fleurige heide waar ik over uit kijk.

Ondanks alles blijf ik geloven in het sprookje. Dat we ooit kunnen schrijven dat ze nog lang en gelukkig leven. Hoe in elk sprookje tegenslagen worden overwonnen en we uiteindelijk leren om te leven met wat we hebben.

Maar de realiteit is geen sprookje welke in een boek past van 100 pagina's. Die niet te verfilmen is in een film van 2 uur. Nee, de realiteit duurt een leven lang.

Ik sta op van mijn plekje en stap weer vooruit mijn eigen leven in. Samen met mijn lief en mijn zoon loop ik verder. Een dromer in het echte leven. En ik zou niet anders willen.

En nog even denk ik terug aan die ene zin die ik 4 jaar geleden schreef. Aan die donkere dag waarna niks meer hetzelfde voor me was. De jaren zijn verstreken en we leven verder met wat bestaat.

Er was eens..... En in hart, hoofd en verbeelding ben je er nog steeds.

02-04-2015 Witte donderdag: Mijn Passie

Bijna 23.30 uur wanneer ik begin aan dit blog.
Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst achter het lege witte scherm ging zitten om mijn gevoelens weg te tikken. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik niet het juiste gevoel had. Er moet iets in mijn hoofd blijven hangen, iets zijn wat me niet los wil laten, een trigger. En zodra dat punt er is, dan wil ik het kwijt, wil ik het verwoorden. Dan ga ik zitten en dan lijken de woorden niet meer te stoppen.

En wat maakt dan dat ik hier nu zit? Dat ik de woorden hun werk laat doen en het witte scherm voller en voller maak?
Vanavond "Witte donderdag" was voor het 5e jaar "The Passion" op tv. Echter zat ik niet thuis voor de buis. Deze keer stond ik op het plein in Enschede waar het zich allemaal afspeelde. En ik kan je zeggen dat het erg indrukwekkend was.



Het verhaal over de laatste dagen van Jezus. Zijn weg, de broederschap, het verraad, de liefde en.... de kruisiging.
Een eeuwenoud verhaal in een eigentijds jasje verteld aan de hand van Nederlandstalige liederen.
Wat mij het meest geraakt heeft kan ik niet zeggen. Want de manier waarop elk nummer geplaatst wordt in het verhaal is indrukwekkend.
"Mag ik dan bij jou" vertolkt door Jezus (Jim de Groot) en Petrus (Jeroen van der Boom)
"Wit licht" door Judas (Jeroen van Koningsbrugge) of "Je vecht nooit alleen" door Maria (Shirma Rouse)
Stuk voor stuk geweldig en ik heb daar met kippenvel gestaan. Nee, nog verder, want het was niet alleen de regen die mijn wangen vochtig maakte.



Het is een algemeen verhaal. Een verhaal die in elke taal en in elke kerk hetzelfde is. Een verhaal die vele mensen kennen zoals het is. Maar mijn hoofd gaat verder dan dat. Ik plaats het in het alledaagse. Ik beleef het verhaal in wat ik heb gezien of meegemaakt. Want wanneer Maria het nummer "de Weg" vertolkt op een indringende manier. Dan sta ik met de tranen in mijn ogen en een vriendin in gedachten. Zij die al jaren alleen verder gaat, alleen.
We leefde ons leven om samen te sterven! Heb je voor altijd mijn hart gegeven. Ik draag je bij me tot het licht straks dooft.
En nu ik deze zinnen tik bekruipt mij weer dat zelfde gevoel.



Hij heeft geleden voor ons mensen. Wij moesten leren van zijn slot. Hij is gestorven om onze zonden weg te nemen.
Maar wat zegt ons dat nu nog? Een verhaal van 2000 jaren terug. Leren wij nog steeds? Zijn we dan zonder zonden? En is Jezus echt opgestaan uit de dood?

Op die laatste vraag heb ik mijn eigen antwoord. Iets wat door de jaren voor mij als "waarheid" is geworden. En daar mag je het mee eens zijn of niet.
Want ja, Jezus is opgestaan. Maar niet in vlees en bloed. Hij is opgestaan in ons. En op die manier laat Hij ons elke dag weer een eeuwenoud verhaal herbeleven. Want nog steeds zijn er mensen die moeten lijden. En de enige vraag die wij ons kunnen stellen is of we dat nog steeds zien? Leren we nog steeds van het lijden van een ander? Of zijn we bang om te lijden onder de ellende van een ander en keren we ze de rug?



Want zagen we naast de lijdensweg van Jezus ook het dilemma van Judas? Of de tweestrijd van Pilatus? Of werden we verblind door de grootheid van Hem?
Zien we die man, zittende in een steegje? Die, buiten zijn schuld om, alles kwijtraakte wat hij had? Zien we hem als de zoveelste zwerver of zien we ook zijn lijden nog?
Zien we wanneer iemand gevangen zit in haar eigen leven? Die de keuze heeft gemaakt om een nieuwe start te maken maar nog niet los kan komen van het oude?
En zien we het zieke kind, vechtende, de oneerlijke strijd? Zien we in haar lijden niet de lessen die we moeten leren? De kracht die zij had? Is dat niet van een zelfde grote als de kracht die Hij liet zien toen hij moedig zijn Kruis droeg?



En nee, zelfs wanneer ik dit zo tik, ik ben zelf echt niet Roomser dan de Paus. Want ook ik kijk soms weg van het lijden van een ander. Want niemand is sterk genoeg om al het leed van de wereld te kunnen dragen. Maar ik kijk wel om me heen, ik heb geleerd van sommige en kijk niet altijd weg. Het klinkt zo simpel. Je helpt je medemens toch? Dat is normaal? Maar nee, dat is niet normaal! Al zou het wel zo moeten zijn. Die ene persoon die knielt bij de man in het steegje. Die vriend die luistert naar het verhaal van de gevangen vrouw en haar helpt om de moed niet te verliezen. En de ouders van een Kanjer. Die zijn speciaal, dat zijn de helden, die weten de waarde van het eeuwenoude verhaal.



En dat is dan "mijn passie" Het vertellen van mijn verhaal, mijn gevoel, op mijn manier. Niet het leed van de wereld op mijn schouders nemen maar ook niet blind zijn of het niet willen zien. En daar waar mogelijk te luisteren of te helpen. Ik wil het leven leren. En helaas is de les soms hard en is het lijden van anderen soms zwaar. En ik kan alleen maar hopen dat wanneer het mijn tijd word om te moeten lijden. Dat ik dan net zo moedig en met net zoveel kracht mijn kruis kan dragen.

Hoe dan ook, ik wens jullie allen een vrolijk Pasen.

Kerstblog 2014

En daar zit ik dan weer eens. Op de bank, voetjes omhoog en laptop op schoot.
Op televisie is het begin van Serious Request te zien. Thomas ligt lekker warm tegen mijn been aan. Monica is even weg en Bram is vertrokken naar dromenland.

De decembermaand is weer in volle gang. En met Bram zijn verjaardag hoppen we van het ene feestje door naar het andere. Het sportgala is weer geweest en we weten dus wie sportman, sportvrouw en coach van het jaar zijn geworden. En ook de politicus van 2014 is bekend. Het zijn van die dingen die elk jaar weer terug komen. Ooit begonnen en inmiddels een traditie. De "All you need is love kerstspecial" komt er nog aan en gevestigde kerstfilms zullen weer op de diverse zenders de revue passeren.

En zo is het voor mij inmiddels ook een traditie om voor het einde van het jaar een blogje te schrijven. Soms voor de kerst, soms voor oud en nieuw. Het is mijn manier om het jaar af te sluiten. En meestal gaat het om iets wat me heeft bezig gehouden in dat jaar.
Zo heb ik menig jaar dingen om me heen meegemaakt. Het overlijden van dierbaren. Mensen die buiten hun schuld werkeloos thuis zitten of, zoals vorig jaar, ik terug kijk op mijn eigen situatie. Deze dingen verpak ik dan in een hoop letters en woorden. En zo laat ik mezelf weer even beseffen hoe rijk ik ben. En met dat gevoel begint voor mij dan de kerst.

Want nee, kerst is voor mij niet zomaar 2 dagen op visite gaan bij familie of vrienden om je alleen maar tegoed te doen aan al het overtollige eten. Kerst moet voor mij iets extra hebben. Een gevoel, een besef. Niets is vanzelfsprekend. Elke kerst is een wonder wanneer je het kan vieren met iedereen die je lief hebt en op de manier zoals je dat het liefste doet.
En stiekem hoop ik dat ik een stukje gevoel en besef meegeef aan een lezer van dit blog zodat ook zijn of haar kerst net een beetje mooier wordt.

En al vertel ik graag mooie verhalen, dit jaar zijn er een aantal ergernissen die ik kwijt wil. Dingen waaruit voor mij blijkt hoe koud en kil de samenleving langzaam wordt. En de eerste ergernis gaat over het eerste feestje in december: Sinterklaas.
Want de hele pieten discussie kan je haast niet hebben gemist. En ik zal meteen maar zeggen, ik ben pro zwart. En daarmee is het erg voor de hand liggend dat ik me erger aan de anti zwarten. Maar niets is minder waar. Want ik weet dat niet iedereen gelijk kan zijn. Dus dat er mensen zijn die mijn mening niet delen is niet meer dan normaal. Ik zou eerder willen dat iedereen elkaar gewoon in de waarden laat. Accepteren dat hier al jaren op deze manier een kinderfeest wordt gevierd. En zo accepteer ik op mijn beurt dat er andere geloven bestaan met hun tradities. En waar ik me dan echt kwaad om kan maken is een groep "volwassen" mensen die dit uit gaan vechten voor de ogen van onschuldige kinderogen. En helaas zwichten ze op TV voor deze, in mijn ogen, zinloze discussie.

Zo, die is er uit. Zet je schrap, er komen er nog een paar.

Het volgende wat me de afgelopen weken pijnlijk duidelijk is geworden is het feit dat er grenzen zijn. Zoals ik al aan het begin schreef is Serious Request weer begonnen. En ineens hoor en lees je dat er mensen tegen deze actie zijn. Iets wat je bij de eerste editie nog niet hoorde. Nu zijn we bij editie 12 en gaat het wat minder in Nederland. De kosten gaan omhoog evenals de werkeloosheid. Meer mensen leven onder de armoede grens en daarom mag er volgens sommige geen geld naar het buitenland. Eigen volk eerst.
Serious Request zamelt dit jaar geld in voor vrouwen en kinderen die seksueel misbruikt zijn of worden in oorlogsgebieden. Deze vrouwen en kinderen worden vervolgens verstoten door hun samenleving. Ze leven in schande. Vaak zonder één enkele cent, geen dak meer boven hun hoofd en door de schande kunnen ze ook niet aan een baan komen. En in tegenstelling tot hier in Nederland hebben ze ook geen sociaal plan waarbij ze nog wat geld krijgen voor de eerste levensbehoefte.
En nee, ik ga nu niet zeggen dat er hier in Nederland geen schrijnende gevallen zijn of dat we het hier zo goed hebben. Maar alleen omdat er grenzen bestaan schijnen sommige mensen te denken dat, wat er binnen onze grenzen gebeurd, voorrang moet krijgen op rampen elders in de wereld. Want het leven van een Nederlander is meer waard dan een vrouw in Afrika?

Maar gelukkig heeft Nederland de "Jumbo"
Deze supermarktketen heeft samen met een handvol BN-ers een reclame gemaakt en via een geweldige actie kunnen we voedselpakketten en kerstdiners doneren. Helaas, want ook hierdoor staan er mensen weer klaar met hun kritieken. Want wat kost dat wel niet? Al die BN-ers, de reclamezendtijd. Nee, dat geld hadden ze beter meteen over kunnen maken naar de voedselbanken. Mensen, waar gaat het over??? Dan wordt er wat gedaan voor ons "eigen volk" is het nog niet goed. Maar over de andere supermarkten hoor je ze niet. Want ook de Albert Heijn maakt deze periode weer volop reclame. En ook deze reclame's kosten flink wat geld en naar mijn weten doen zij niet een soortgelijke actie voor de minder bedeelden?

Het valt me eigenlijk gewoon op dat naarmate het slechter gaat in ons landje de verschillen tussen de mensen groeien. Er hoeft maar iets te gebeuren en de kritieken worden alweer over en weer gesmeten. Er ontstaat een soort van "groeps-egoïsme" Want als "wij" het maar goed hebben en als "wij" maar kunnen doen wat we altijd hebben gedaan, dan kan de rest....... pffffff
Als ik de woorden van mijn tante goed heb onthouden dan citeer ik:
Hoe beter je de mensen leert kennen, hoe meer je van je hondje gaat houden.

En nee, ik ben niet roomser dan de paus. Ook ik zal wel eens uitspraken doen die mijn hele betoog hierboven tegenspreken. Maar ik probeer het niet te doen, en wanneer iemand me er op wijst zal ik de eerste zijn die spijt zal betuigen.

Al jaren begint mijn kerstperiode met hetzelfde kerstlied. Christmas is Quiet van Cliff Richard. Het beschrijft een droom van mij. Een huisje in de bergen. Ver weg van alle gekte in de wereld. En hoe meer de mensen van elkaar vervreemden. Hoe meer ze elkaar afrekenen op dingen die werkelijk nergens meer over gaan. Hoe liever ik naar dat huisje wil gaan. Samen met de twee mensen die ik het meest lief heb. Mijn vrouw die, ondanks kleine ergernissen, mij mezelf laat zijn. En soms vraag ik me wel eens af of ze echt wel weet hoezeer ik dat waardeer en dat ik haar onder andere daarom zo lief heb. En natuurlijk Bram, mijn kleine Knabbel. De reden dat ik alles aan kan, ik van alles doe om er maar voor te zorgen dat hij een zo'n onbezorgd mogelijk leven kan hebben. En tot slot mogen Thomas en Paula ook mee.

Ergens in de bergen. En waar je ook kijkt, niks dan bergen, bossen en bergbeekjes. Geen tv, geen internet en dus ook geen nieuws. Geen ongelijkheid en geen kritieken. De open haard aan en op de tafel een eenvoudige maaltijd als kerstdiner. Naast de 3 borden die we zelf gebruiken is er voldoende ruimte voor anderen. Voor diegene die, net als mij, de soms harde werkelijkheid even willen ontvluchten. Gewoon de rust. Een tafel vol mensen die zich, ondanks hun verschillen, als één voelen. Op de achtergrond klinken zachte kerst melodieën. Het is een droom waarvan ik hoop dat hij ooit werkelijkheid wordt. Voor nu kan ik alleen maar vragen of je met me mee droomt.



Zo, dat ben ik weer even kwijt. En natuurlijk weet ik ook wel dat niet alles zo slecht is als hierboven beschreven. Maar laten we, in ieder geval met kerst, de gaten die er vallen in de wereld proberen te verkleinen. Accepteren in plaats van bekritiseren.

En tot slot wens ik iedereen natuurlijk weer een gezegende kerst en alvast een geweldig begin van het nieuwe jaar.

Het is goed.

En dan gaat de wekker. Ik draai me om en kijk op de klok. 05:45 uur.

De nacht is voorbij maar ik ben nog moe. Toch sta ik op en loop naar de badkamer. Misschien dat een douche me wakker krijgt. Wanneer ik de slaap uit mijn ogen heb gewassen gaat alles even snel.

Aankleden, de laatste spullen in de auto, de katten eten geven, nog eens op het lijstje kijken of ik niks vergeet. Alles werkt inmiddels op volle toeren maar mijn hoofd voornamelijk als een vergiet.
Ook Monica is de dag begonnen en doet de dingen die ze moet doen. Dan haalt ze Bram uit bed en geeft hem zijn pap terwijl ik broodjes klaar maak.

07:45 uur
We zijn onderweg.
Tot op dit moment lijkt het nog of we vertrekken richting een dierentuin of pretpark. Dat we op tijd vertrekken om de file's voor te zijn. Of dat we een lange weg moeten rijden naar een vakantie adres.
Niks is minder waar. De rede van dit vroege ochtendritueel is helaas wat minder mooi. Vandaag vertrekken we zo vroeg om mijn oma te begeleiden naar haar laatste rustplaats.

Natuurlijk zijn dit niet de dagen waar je op zit te wachten. Het zijn dagen van verdriet en gemis. Dagen van tranen en soms van gevoelens van onrecht.
Maar tot dit moment valt het allemaal nog mee. Het verdriet en de tranen zijn er nog niet. En een gevoel van onrecht is hier niet van toepassing. Oma heeft de mooie leeftijd van 103 mogen bereiken. En daarom is het goed. De jaren hebben haar dan uiteindelijk ingehaald.
Je zou kunnen denken dat het een paar jaar geleden al zover had mogen zijn. Want de kwaliteit van het leven was niet de kwaliteit die je haar nog gunde. Maar ze hield nog even vast aan het leven. Totdat ze op 11 augustus dan toch toegaf aan de eeuwige rust.
Geen tranen maar berusting, geen onrecht maar ouderdom, geen pijn want het is goed. En dan toch even het besef dat mijn laatste grootouder is verdwenen. Nooit meer "ik heb" maar "ik had".

11:00 uur
De kerk, de kist, de nabestaande. De mis gaat zo beginnen en samen met andere kleinkinderen van oma dragen we haar richting het altaar. Voor mij is dit het laatste wat ik voor haar kan doen. En daarom doe ik dit met heel mijn hart voor haar. Dan nemen we plaats in de banken. Om me heen kijkend zie ik enkele tranen en rode ogen. Ik grijp in de binnenzak van mijn jasje en pak mijn rozenkrans. Iets tastbaars waar ik grote waarde aan hecht. Het is een houten, net zo één als opa vroeger had. Zelfs toen ik nog niet wist waar hij voor diende had hij die waarde al, want het was er net zo één als die van hem. Ik draai hem om mijn hand heen op zoek naar een gevoel. Emotioneel als ik kan zijn verbaasd het mij dat ik nog geen traan heb laten vloeien. Maar vooralsnog blijft het bij berusting.

Uiteindelijk duurt het niet lang meer voordat ook ik een enkele traan voel rollen over mijn wang. Het is het moment tijdens de mis dat opa wordt genoemd. Ik denk terug aan de tijd dat hij er nog was. Hoe hij altijd in het hoekje zat aan de bar op zolder. Hoe hij mijn knuffel op zijn hand zette en met slechts een enkele beweging mijn "grote beer" omhoog liet schieten waarna die op zijn schouder bleef liggen. Ik heb de beer nog steeds. En nu, 32 jaar na zijn dood, lukt het mij nog steeds niet om dat kunstje na te doen.
De korte herinneringen aan hem zijn helder en als van gisteren. En zij bezorgen mij deze traan.
Dan ontstaat er iets wat ik nooit had verwacht. Verwarring.
We zijn hier toch samen om oma te gedenken? Waarom knap ik dan om opa? Waar zijn die heldere herinneringen aan mijn oma? Mijn oma welke ik 32 jaar langer heb mogen meemaken dan mijn opa? En onbewust ga ik op zoek naar die momenten, die kleine dingen waardoor zij zo bijzonder voor mij was.

NIKS

Ook wanneer we op de begraafplaats zijn. We staan bij haar laatste rustplaats. Nog één keer het afscheid. Terwijl de pastoor de laatste woorden spreekt kijk ik in de richting van een boom die op de begraafplaats staat. Daar, bij die boom, daar lag opa.
Nadat ik mijn roos op de kist van oma heb gelegd en in gedachten nog eens denk: het is goed, loop ik in de richting van die boom. Iets trekt mij naar hem toe en ik besef dat ik de afgelopen dagen meer aan opa heb gedacht dan aan oma. En weer zoek ik in mijn herinneringen naar haar. Tevergeefs.

Uiteindelijk laat ik het even voor wat het is. Ik weet dat er wel een moment zal komen dat ik het begrijp. Dat ik besef wat er is gebeurd vandaag. Maar dat moment is er nog niet zodra we het kerkhof verlaten. En daarnaast moeten we Bram weer ophalen en nog 2 uur richting huis rijden. En dat te weten is het niet de tijd om de verwarring die is ontstaan de ruimte te geven om mijn gedachten te beheersen.

En nu zit ik hier, thuis op de bank. Bram, die zich de hele dag heerlijk heeft vermaakt bij vrienden, ligt heerlijk te dromen. Monica is ook al enige tijd geleden op bed gaan liggen. En dan komt mijn tijd.
Wanneer de wereld slaapt, als de drukte en de sleur van de dag verdwenen zijn, dan komt de tijd om gedachten te ordenen. Om de losse woorden die gedurende de dag in mijn hoofd zijn gekomen te gaan plaatsen in de "zin" van dit alles.

Langzaam aan besef ik waarom de herinneringen van oma niet zo snel en scherp tot mij kwamen. Mijn helderste herinneringen zijn die van extremen. Momenten in iemands leven waar ze uit de schaduw stapte. Waar ze in het middelpunt stonden en mijn aandacht en interesse wekte. Opa wist dat denk al toen ik klein was. Hij pakte telkens weer "mijn" knuffel. En door daarmee te spelen nam ik steeds die knuffel mee. "Opa? Doe dat nog eens een keertje met mijn grote beer!"

En pas nu ik hier zit besef ik dat oma nooit op de voorgrond trad. Mijn oma zorgde ervoor dat alles doorging. Onopvallend zorgde ze ervoor dat alles wat er moest gebeuren ook gedaan werd. Ze creëerde de rust die nodig was. En hoe langer ik erover nadenk begrijp ik dat ze daardoor misschien wel de belangrijkste rol vervulde. De basis.
En ik zie ook ineens dat haar dochter, mijn moeder ook die gave bezit. Want waar mijn vader altijd voor wat leven in de brouwerij zorgt door grappen te maken en gek te doen met zijn kleinkinderen, door te helpen met klusjes voor ze zoals het simpelweg plakken van een band. Zo is ook mijn moeder de basis. Want niet alleen ik kan bij haar schuilen, ook haar kleinkinderen weten bij haar altijd een arm te vinden. Een plekje op de bank tegen haar aan. Een plek waar woorden niet nodig zijn. Simpelweg de rust.
Iets wat onopvallend gebeurt maar zo belangrijk is. Iets wat je als gewoon beschouwt maar zo bijzonder is.

En daar heb ik u gevonden oma! In de kelder van mijn gedachten. Weggestopt in een kluisje waarvan bewondering en liefde de sleutels zijn om hem te openen. Daar waar de meest waardevolle herinneringen zijn verstopt. Daar was u al die tijd. Vanavond heb ik de sleutels weer gevonden. Heb ik de herinnering tot leven gebracht en, heb ik de tranen laten vloeien die u vandaag van mij verdient hebt.
Deze herinneringen gaan zo weer terug in het kluisje. Ze zijn te waardevol om weer kwijt te raken. Maar eens in de zoveel tijd zal ik hem openen. Zodat ik anderen kan vertellen over u. En dat ik met trots zeggen: Mijn oma, dat was pas een belangrijke vrouw!

En zo heb ik mijn gedachten weer op orde. Komt er een einde aan deze lange dag. En voor het eerst na uw overlijden kan ik, na dit besef, met alle eerlijkheid zeggen:

HET IS GOED!

Mijn moeilijkste kerstblog ooit.

En daar zit ik dan weer. Een dag voor de kerst. Een paar uur verwijderd van kerstavond waar ik traditie getrouw naar de kerstmis ga. De lampjes in de kerstboom staan aan en de kerststal heeft weer een mooi plekje gekregen.

Buiten waait de wind om het huis heen en valt de regen met bakken uit de lucht. Niet bepaald het weer welke je deze dagen verwacht en zeker niet de witte kerst waar ik elk jaar weer op hoop.

Maar op de één of andere manier heb ik dit jaar het kerstgevoel weer gevonden. En meer dan de afgelopen jaren waarin er teveel was gebeurd. Dingen die het moeilijk maken om met een goed gevoel de kerst in te gaan. En toch is het me elk jaar weer gelukt om uit alle ellende iets te vinden waardoor ik de kerst meer ben gaan waarderen. En het schrijven van de jaarlijkse kerstblog helpt mij om de gebeurtenissen van het voorbije jaar een plek te geven. En dat gedaan te hebben kan ik met een goed en zuiver gevoel aan de kerstdagen beginnen.

Maar dit jaar kost het me wel erg veel moeite om dit blog te schrijven. Elk jaar gebeuren er wel wat dingen bij de mensen om me heen. Het verlies van een dierbare, de één op de andere tegenvaller krijgen en die steeds weer moeten verwerken of een gedwongen beslissing nemen die tegen al je gevoelens ingaat.
Steeds heb ik deze dingen verwerkt in mijn schrijven om zo die mensen een hart onder de riem te steken en om andere te laten lezen hoe gelukkig ze mogen zijn.
Maar wanneer het goed gaat met de mensen om je heen of je het idee hebt dat ze uit het dal omhoog klimmen, dan kan ik alleen maar blij zijn dat ik daardoor geen stof heb om over te schrijven.
En hoe verwoord je iets in een blog als het een keer niet over een ander gaat? Wanneer je zelf een minder jaar hebt gehad? Durf je jezelf dan bloot te geven?

En dat maakt dit meteen het moeilijkste kerstblog welke ik in al die jaren geschreven heb. Al weken loop ik te tobben en te draaien omdat ik niet weet hoe ik mijn gevoelens moet verwoorden. Want juist nu ons jaar niet zo is gelopen als gehoopt moet ik ook zo sportief zijn om dit verhaal te verwerken in een blog.

Om te beginnen wil ik zeggen dat we het niet slecht hebben. We zijn niet zielig en zo wil ik ook niet dat jullie dit lezen. Ik heb op mijn werk slechts een contract voor 24 uur. Ik moet hopen op de overuren zodat ik deze uit kan laten betalen. Mijn lief heeft nog geen werk kunnen vinden en sinds kort is haar uitkering ook stopgezet. En dat maakt dat we het financieel niet meer zo ruim hadden als eerder.

Dit vraagt de nodige aanpassingen. En de impulsiviteit die ik in mij heb wordt ook zwaar beperkt. Want even een vriendin verrassen op haar verjaardag is er niet bij. Even naar Den Haag heen en weer rijden om voor het eerst sinds jaren op haar verjaardag te komen is dan gewoon te duur.
En wanneer je leest dat iemand zijn of haar vakantie heeft geboekt voor de komende zomer of wanneer iemand de luxe heeft om te twijfelen of ze nog een keer naar het buitenland gaan, dan besef je dat je het met minder moet doen. Zoals het ernaar uitziet zullen de vakanties van ons gewoon in eigen huis plaats vinden. Het is niet anders.

Zo, dat is er uit. En dan nu weer de neuzen de goede kant opzetten. Want ik ben misschien maar een naïeve jongen die altijd het meest positieve eruit probeert te halen, maar dat maakt het voor mij allemaal te dragen. Ik wil niet kijken naar wat ik niet heb en niet kan. Want dat is nou eenmaal zo. Ik verander wat ik veranderen kan en met de rest neem ik genoegen. Er is namelijk ook genoeg wat ik wel heb.

Ik heb een geweldige vrouw die ondanks de moeilijkere tijden aan mijn zijde blijft staan. Samen accepteren we de situatie en blijven hopen en vechten voor betere tijden. En ons grootste geluk is ons kleine ventje. Na elke tegenslag is één blik van hem voldoende om alles weer te vergeten. Want voor hem doen we alles. En zonder dat hij het weet geeft hij er een veelvoud voor terug. En we zijn allemaal gezond.

En dan hebben we even wat minder te besteden. Alsof geld belangrijk is. Ik kan me een kerst herinneren dat ik alleen thuis zat. Joggingbroek en fleece-trui aan en elke foute kerstfilm op tv kijken. Mijn kerstdiner bestond uit boerenkool met worst en heel veel spekjes. Omdat mijn nichtje vond dat ik niet alleen mocht zitten met kerst kwamen mijn ouders, mijn zus, mijn neef en nichtjes even op de koffie met een slagroomtaart. En allen gekleed in joggingbroek en fleece-trui. Deze dagen hebben me hooguit €15,- gekost en het was één van de mooiste kerstdagen ooit.

Het gaat er dus niet om hoeveel je te besteden hebt deze dagen. Of wat je aan spullen hebt. Het gaat er alleen maar om hoe rijk je in je hart bent. Geniet niet van de dure cadeautjes onder de boom of van het uitgebreide kerstdiner. Dat zijn leuke dingen maar hebben geen waarde.
Geniet van de mensen met wie je dit feest mag vieren. Een glimlach kost geen geld maar vindt slechts zijn weg naar de emotie. En in die emotie vind je de echte rijken die op deze aarde leven.

Ik wens iedereen een geweldige kerst en dat jullie allen net zo rijk mogen zijn als mij.