Dit is het moment dat ik besluit om weer eens een leeg word document te openen en wat dingen die in mijn hoofd rond razen van me af te tikken.
Er is een tijd geweest dat ik ongeveer maandelijks een blogje schreef. Voor mij altijd de manier geweest om de chaos in mijn hoofd een plek te geven. Om de wereld die soms zo onbegrijpelijk is te maken tot iets wat te behappen is. Of om het los te kunnen laten en verder te gaan.
Wie in die tijd mijn blogjes las, die weet dat ik daarvoor altijd naar het bos ga, naar mijn plekje op de heide. Daar waar ik uren kan zitten kijken naar de natuur om me heen. Hoe een koude winter verandert in een frisse lente . Hoe de vogels zich laten dragen door een nog koel lentebriesje. Hoe de konijnen de snijdende winterse kou ontvluchten en in hun holletjes kruipen. Hoe een ree trots met de borst naar voren over de heide staart.
Ik heb mezelf altijd verbaasd hoe ik die grote problemen, de willekeur van het leven, het onrecht en de pijn terug kon brengen naar iets simpels wat zich op de heide afspeelde. Soms zag ik het meteen, soms gingen er wat weken overheen. Maar die plek stelt nooit teleur en laat mij het leven relativeren. Die grote wereld past dan ineens in een paar hectare bos. Waar de bomen de stille getuigen zijn van mijn bestaan. Waar ik in een kinderwagen door mijn ouders doorheen ben geduwd. Waar ik kattenkwaad uithaalde met mijn vriendjes. Ze zagen mij op mijn trouwdag met de beste vrienden die ik me kan wensen. Ze zien hoe ik nu vader ben.
De bomen in het bos kennen mij al 50 jaar.
En dat is dus vandaag. De dag dat ik Abraham mag zien. Dat ik weet waar hij de mosterd haalt. Al ga ik er natuurlijk gewoon van uit dat hij dat bij de ALDI doet.
Het is nu nog even rustig hier. De visite komt pas later vandaag. Want zo’n dag moet gevierd worden en dat gaan we ook zeker doen. Maar nu nog even niet.
Nu probeer ik de gedachten van de afgelopen weken te verwoorden. Want ondanks dat het een dag is zoals alle anderen, het gewoon de zoveelste verjaardag is, draait mijn hoofd op volle toeren al is dat geen onbekend terrein voor mij. Dat doet mijn hoofd namelijk altijd. En ook toen ik 49 werd was dat zo.
Maar toch heb ik nu de behoefte om even terug te kijken naar de tijd die al achter me ligt.
Ik zie hoe Bram opgroeit en zie in hem mezelf terug. Gelukkig niet in alles, want Bram is Bram en niet een kopie van mij. Maar ik begrijp hem. Ik weet hoe vol zijn hoofd kan zijn. Ik zie zijn vragen, ik voel zijn angst. Ik weet hoe hij soms worstelt met de wereld om hem heen. En ik weet dat ook hij ooit een manier gaat vinden om die storm in zijn hoofd tot bedaren te brengen zoals mij dat ook is gelukt. Die tijd gaat komen kerel!
Ik kijk terug naar de mensen die mijn leven kleur hebben gegeven. De donkere vegen van mensen die ik achter me heb gelaten, de streken van een kwajongen, de zachte tinten van een eerste liefde, de warme kleuren van mijn gezin.
Door de jaren zijn er ook vlekken op mijn schilderij gekomen van de mensen die ik heb zien gaan. Uit het leven weggenomen. Soms op een acceptabele leeftijd, maar ook te vroeg. Veel te vroeg. Ik denk aan mijn opa, die ik maar 5 jaar heb mogen kennen, die het bos voor me heeft geschilderd. Mijn nichtje, die maar een paar maanden hier is geweest, en sindsdien de dagen kleur geeft. Van een grijze wolkenlucht tot een gouden zonnestraal. Ik draag ze allemaal nog met me mee en ze hebben hun plekje op het schilderij.
En ondanks dat ik ze met me meedraag en niet zal vergeten. Er zijn er altijd een paar die op de voorgrond komen. Gisteren stond ik, zoals elk jaar opnieuw, te kijken naar het schilderij van Fleur. Op haar dag. Dan proost ik op haar voordat mijn dag kan beginnen. En precies een week terug zou mijn neef zijn verjaardag moeten vieren. Ik heb zijn kinderen ooit verteld wat hij voor me betekent heeft. Hij was die neef die een paar jaar ouder was. Waar ik tegenop keek omdat hij al was waar ik nog moest komen. Ik ben de hele week al onrustig geweest zonder dat ik kon verklaren waarom. Tot ik me ineens besefte dat ik hem nu voorbij ben. Ik ben 50.
En de vlekken? Daar zijn ze met een kwast overheen gegaan tot er een blijvende herinnering op het doek verscheen. Zodat ik kan blijven genieten van de wereld die ze met mij hebben gecreëerd.
En zo begint mijn verjaardag. Het feest moest nog even wachten tot mijn hoofd weer rustig was. Hoe ik even terug moest denken aan iedereen die mijn leven kleur heeft gegeven en dat nog steeds doet.
Bedankt dat jullie mijn leven kleur geven, en blijf dat vooral ook doen!
En dat schilderij? Dat is nog lang niet af!!!
