Zie mij nou zitten. Middernacht. In die ene stoel die net echt meer past bij de rest van het meubilair. Maar het is mijn stoel. Een deken verbergt de slijtage in de zitting. Mijn voeten geparkeerd op het bijhorende voetbankje. Laptop op schoot en verzonken in gedachten.
Het is stil in en om het huis. Alles slaapt en alles lijkt zo vredig. Al ben ik graag onder de mensen en praat ik graag. Vind ik het heerlijk om samen met mijn lief op de bank te zitten. Toch is dit voor mij een heerlijk moment. Alle druk verdwenen en alle gekte is in rust. Tussen de lamellen door staar ik naar een eenzame ster in de lucht en ik laat mijn gedachten spelen.
Gedachten. Iedereen die heeft gedachten. En elke gedachten is een mysterie. Gedachten zijn voor jezelf. En alleen jij bepaald wat je van die gedachten vrij wilt geven aan een ander.
Lopend over straat kijk ik naar de mensen. Gezichten om me heen vertellen elk een ander verhaal. Een kind rent lachend tussen de mensen door. Een man staart in de leegte die er niet is en een dame glimlacht als de wind haar wangen aait. Ik probeer te raden wat ze denken. Waarom lacht het kind en waarom zit de man te staren? En hoe ontstaat een glimlach bij een vrouw die alleen over straat heen loopt? Hoe zeer ik ook mijn best doe, nooit zal ik het antwoord weten. Als je de kans zou krijgen kon je deze mensen eens goed in de ogen kijken. En zelfs dan geven ze slechts een tipje van de sluier.
Met een glimlach op mijn gezicht loop ik verder en vraag me af of er iemand op straat loopt die zich afvraagt wat ik op dat moment denk.
En zo verzink ik nog even in mijn gedachten. Zittend in mijn heerlijk foute stoel genietende van de stilte om me heen. Alleen met mijn gedachten.
Soms veroordelen we mensen op één uitspraak of een verwijtende blik. Doen we ze af als arrogant of chagrijnig. Maar mogen we dat wel doen als we de verhalen van deze mensen niet kennen? Als we slechts kunnen raden naar hun gedachten? Als we niet weten waar we over praten. Waarom maakt de onwetendheid het leven soms zo ingewikkeld?
Of dit blog de waarheid verteld? We kunnen er alleen maar naar raden, want dit hele blog berust slechts op een gedachten.
30-10-2010
11-09-2010
Over leven
Een kat sluipt door de weide. Nauwelijks zichtbaar tussen het hoge gras loert hij naar zijn prooi. Niks lijkt hem te kunnen storen. Maar de schijn bedriegt. Bij het minste of geringste spits hij zijn oren, kijkt op en verdwijnt. Zijn prooi ontspringt de dans en hij ook. Overleven.
Er staat een boom op de heide. Krachtig als ze is stelt ze haar bladeren tentoon. Het ene blad nog groener dan de andere. Onlangs heeft de storm genadeloos toegeslagen en een tak brak af. Maar dat zal haar niet stoppen. Haar wortels graven dieper en dieper. Zoekende naar de kracht om de wond te helen. En ondanks de wond zijn haar bladeren groener en mooier dan ooit tevoren. Overleven.
Een jongen speelt in het bos. Samen met zijn vrienden geniet hij van het leven. Ze hebben de grootste lol en je weet dat ze kattenkwaad uit gaan halen. Het is te lezen in hun ogen. Zijn petje staat ontdeugend op zijn hoofd maar dat is niet de rede dat hij hem draagt. Wie hem kent, die weet wel beter, maar hij laat het niet zien. Overleven.
Een man en een vrouw staan hand in hand langs de weg. Ze lijken gelukkig en je voelt de liefde. Maar wie lang genoeg naast ze staat voelt ook de angst en het verdriet. Ze geven niet toe aan zelfmedelijden. Samen kijken ze naar hun dochters. Eén is zichtbaar door het leven aangeraakt. Maar ook de ander heeft al lessen geleerd die menig persoon nooit zal hoeven leren. En toch wordt er gelachen en genoten. Ze fietsen rondjes en al is de weg nog zo lang, ze trappen door. Bij hun staat “winnen” voor in het woordenboek, en “opgeven” is in hun versie doorgekrast. Overleven.
Ik ken ze allemaal, de kat, de boom, de jongen en het gezin.
Ik was het minste of geringste en zag hoe de prooi uit de klauwen bleef van de kat. Ik gaf de kat te eten.
Ik ben die jongen die stil aan de rand van het bos zit en uitkijkt over de heide. Ik zie de boom en ben erbij als ze haar bladeren tentoonstelt. Opdat ze daar niet voor niks staat. Ik lees haar verhaal in mijn hoofd.
Ik was één van de vrienden. Ook ik had lol en zin in kattenkwaad. Ik kende de redenen maar liet me er nooit door leiden. Ik heb het wel gezien, maar niet zo kunnen ervaren. Dat besef ik nu.
En nu sta ik langs de weg. Ik voel de liefde en herken de angst en het verdriet. Ik voel niet wat de man en vrouw voelen en toch voel ik de pijn en onmacht. Kijkend naar de twee meiden komt een energie naar boven. Een onbekende kracht en een positieve uitstraling voeden de hoop.
Nu zie ik wat ik toen niet heb ervaren. En daar leer ik dan nu mijn lessen uit. Als ik mijn ogen sluit hoop ik even dat ik weer 10 ben. Om even zorgeloos naar de wereld te kunnen kijken. Maar die tijd is vervlogen en in mijn hoofd proberen de gebeurtenissen hun plek te vinden.
Dan tik ik mijn hoofd weer leeg en laat de koele wind de laatste vragen met zich meenemen. Want net als de kat, de boom, de jongen en het gezin kan ik overleven.
Er staat een boom op de heide. Krachtig als ze is stelt ze haar bladeren tentoon. Het ene blad nog groener dan de andere. Onlangs heeft de storm genadeloos toegeslagen en een tak brak af. Maar dat zal haar niet stoppen. Haar wortels graven dieper en dieper. Zoekende naar de kracht om de wond te helen. En ondanks de wond zijn haar bladeren groener en mooier dan ooit tevoren. Overleven.
Een jongen speelt in het bos. Samen met zijn vrienden geniet hij van het leven. Ze hebben de grootste lol en je weet dat ze kattenkwaad uit gaan halen. Het is te lezen in hun ogen. Zijn petje staat ontdeugend op zijn hoofd maar dat is niet de rede dat hij hem draagt. Wie hem kent, die weet wel beter, maar hij laat het niet zien. Overleven.
Een man en een vrouw staan hand in hand langs de weg. Ze lijken gelukkig en je voelt de liefde. Maar wie lang genoeg naast ze staat voelt ook de angst en het verdriet. Ze geven niet toe aan zelfmedelijden. Samen kijken ze naar hun dochters. Eén is zichtbaar door het leven aangeraakt. Maar ook de ander heeft al lessen geleerd die menig persoon nooit zal hoeven leren. En toch wordt er gelachen en genoten. Ze fietsen rondjes en al is de weg nog zo lang, ze trappen door. Bij hun staat “winnen” voor in het woordenboek, en “opgeven” is in hun versie doorgekrast. Overleven.
Ik ken ze allemaal, de kat, de boom, de jongen en het gezin.
Ik was het minste of geringste en zag hoe de prooi uit de klauwen bleef van de kat. Ik gaf de kat te eten.
Ik ben die jongen die stil aan de rand van het bos zit en uitkijkt over de heide. Ik zie de boom en ben erbij als ze haar bladeren tentoonstelt. Opdat ze daar niet voor niks staat. Ik lees haar verhaal in mijn hoofd.
Ik was één van de vrienden. Ook ik had lol en zin in kattenkwaad. Ik kende de redenen maar liet me er nooit door leiden. Ik heb het wel gezien, maar niet zo kunnen ervaren. Dat besef ik nu.
En nu sta ik langs de weg. Ik voel de liefde en herken de angst en het verdriet. Ik voel niet wat de man en vrouw voelen en toch voel ik de pijn en onmacht. Kijkend naar de twee meiden komt een energie naar boven. Een onbekende kracht en een positieve uitstraling voeden de hoop.
Nu zie ik wat ik toen niet heb ervaren. En daar leer ik dan nu mijn lessen uit. Als ik mijn ogen sluit hoop ik even dat ik weer 10 ben. Om even zorgeloos naar de wereld te kunnen kijken. Maar die tijd is vervlogen en in mijn hoofd proberen de gebeurtenissen hun plek te vinden.
Dan tik ik mijn hoofd weer leeg en laat de koele wind de laatste vragen met zich meenemen. Want net als de kat, de boom, de jongen en het gezin kan ik overleven.
26-08-2010
I Still Cry.....
Hey meissie,
Daar zitten we dan weer. Op de rand van mijn dromen. Alweer een jaar verder. En weer eens een jaar die me meer vragen heeft gebracht dan antwoorden. Inmiddels ben ik er wel achter dat het leven altijd zo zal zijn. Een groot mysterie waar we allemaal onze rol in spelen.
Ook op deze regenachtige dag neem je me weer even mee. En dat begon vanmiddag al. Ik heb zeker een half uur staan genieten van de regen. Het had maar weinig gescheeld of ik was buiten gaan staan in die enorme plensbui. Maar ik heb het bij pootje baden gehouden. Even flink staan springen in de plassen in de tuin.
En daar zitten we dan weer. Starende over de velden welke jij me steeds weer laat zien. Hoe je me laat zoeken naar het mooie op de wereld. Hoe je me steeds weer weet te verrassen als je met de kleuren speelt. En hoe je dan opeens wegbent. Mij achterlatende met het gevoel dat het goed is.
In mijn hoofd weerklinken de woorden van een lied. Dit lied speelt altijd door mijn hoofd als jij weer eens komt buurten.
“I still cry, sometimes when I remember you.
I still cry, sometimes when I hear your name.
I’ve said goodbye, and I know you’re alright now.
But when the leaves start falling down, I still cry.”
De tranen die volgen zijn niet alleen van verdriet en van gemis. De tranen zijn ook van bewondering, geluk en al het mooie om ons heen.
Terwijl ik kijk hoe jij mijn leven nog wat extra kleuren geeft stel ik je één van de vragen die me op dit moment zo bezighoudt. Waarom niet ik, of iemand die er al aan toe is? Waarom de ogenschijnlijke willekeur die mensen zo diep in het hart treft? Waarom mocht jij niet zo lang bij ons zijn? En waarom moeten er mensen vechten die in plaats daarvan zouden moeten leven?
Met een laatste streek geef je een laatste accent aan de dag en verdwijn je weer in het niets. In de verte hoor ik je nog even lachen, en lach ik met je mee. Nee, ook jij geeft me de antwoorden niet. Jij bent er voor mij om het dragelijk te maken. Maar je zal nooit de geheimen van dit mysterieuze leven prijsgeven. “I may not have all the answers, I wouldn’t have it any other way” klinkt er nog even door mijn hoofd. En zo is het, en zo zal het altijd blijven.
Morgen is er weer een dag, een gewone dag voor de meeste. Maar niet voor ons. Nee, morgen zullen we weer even aan je denken. En het zal niet lang meer duren en dan kom je weer even langs. Op de rand van mijn dromen om me even uit de werkelijkheid weg te halen. En me weer even te laten zien dat er genoeg is om voor te leven.
Dag lieve Gemma, het was me weer een mooie ervaring.
Dikke knuffel,
Oom Frank…..!!
Daar zitten we dan weer. Op de rand van mijn dromen. Alweer een jaar verder. En weer eens een jaar die me meer vragen heeft gebracht dan antwoorden. Inmiddels ben ik er wel achter dat het leven altijd zo zal zijn. Een groot mysterie waar we allemaal onze rol in spelen.
Ook op deze regenachtige dag neem je me weer even mee. En dat begon vanmiddag al. Ik heb zeker een half uur staan genieten van de regen. Het had maar weinig gescheeld of ik was buiten gaan staan in die enorme plensbui. Maar ik heb het bij pootje baden gehouden. Even flink staan springen in de plassen in de tuin.
En daar zitten we dan weer. Starende over de velden welke jij me steeds weer laat zien. Hoe je me laat zoeken naar het mooie op de wereld. Hoe je me steeds weer weet te verrassen als je met de kleuren speelt. En hoe je dan opeens wegbent. Mij achterlatende met het gevoel dat het goed is.
In mijn hoofd weerklinken de woorden van een lied. Dit lied speelt altijd door mijn hoofd als jij weer eens komt buurten.
“I still cry, sometimes when I remember you.
I still cry, sometimes when I hear your name.
I’ve said goodbye, and I know you’re alright now.
But when the leaves start falling down, I still cry.”
De tranen die volgen zijn niet alleen van verdriet en van gemis. De tranen zijn ook van bewondering, geluk en al het mooie om ons heen.
Terwijl ik kijk hoe jij mijn leven nog wat extra kleuren geeft stel ik je één van de vragen die me op dit moment zo bezighoudt. Waarom niet ik, of iemand die er al aan toe is? Waarom de ogenschijnlijke willekeur die mensen zo diep in het hart treft? Waarom mocht jij niet zo lang bij ons zijn? En waarom moeten er mensen vechten die in plaats daarvan zouden moeten leven?
Met een laatste streek geef je een laatste accent aan de dag en verdwijn je weer in het niets. In de verte hoor ik je nog even lachen, en lach ik met je mee. Nee, ook jij geeft me de antwoorden niet. Jij bent er voor mij om het dragelijk te maken. Maar je zal nooit de geheimen van dit mysterieuze leven prijsgeven. “I may not have all the answers, I wouldn’t have it any other way” klinkt er nog even door mijn hoofd. En zo is het, en zo zal het altijd blijven.
Morgen is er weer een dag, een gewone dag voor de meeste. Maar niet voor ons. Nee, morgen zullen we weer even aan je denken. En het zal niet lang meer duren en dan kom je weer even langs. Op de rand van mijn dromen om me even uit de werkelijkheid weg te halen. En me weer even te laten zien dat er genoeg is om voor te leven.
Dag lieve Gemma, het was me weer een mooie ervaring.
Dikke knuffel,
Oom Frank…..!!
11-08-2010
De leegte....
De nacht valt over Borculo. Als ik naar buiten kijk zie ik slecht de donkere nacht. Starende in het duister probeer ik mijn gedachten te ordenen. In mijn hoofd zweven de woorden, beelden en vragen door elkaar heen.
Hoe kan ik beschrijven welke leegte ik nu voel. Terwijl mijn hoofd zo vol zit voel ik me leeg. Mijn ogen zitten vol met tranen en toch voel ik me leeg.
Het liefste wil ik schrijven hoe mooi de wereld is. Maar vandaag lukt dat me even niet. Er is zoveel moois te zien. Ook vandaag. Hoe de zon langzaam ondergaat aan de horizon. En de kleuren die daardoor verschijnen. Hoe een boom midden in het bos zich staande houdt in al haar schoonheid. En hoe een vogel zweeft op het zomerbriesje die koel langs mijn wangen aait.
De zon gaat ook vandaag weer onder, maar de kleuren lijken vaag. De boom is niet verdwenen, maar haar schoonheid dringt niet tot me door. En de vogel zweeft door maar ik voel het lentebriesje niet.
Normaal is er niks mooiers dan kijken, voelen en genieten van al deze kleine wonderen der natuur. En ik weet dat ik hier binnenkort ook zeker weer van zal genieten. Maar vandaag lukt me dat even niet. En ik denk dat ik hiermee het beste kan omschrijven wat de leegte met mij doet.
Starende in het duister dwalen mijn gedachten af. Ik denk aan een kleine kanjer die vecht tegen de kanker. Aan haar ouders die ondanks alles mee blijven vechten en aan haar zusje die minstens net zo’n grote kanjer is. Vandaag kregen ze te horen dat de kuren van de afgelopen weken niet hebben gedaan wat ze moesten doen.
Natuurlijk wist ik dat er een mogelijkheid was dat deze uitkomst zou komen. Maar positief als je wilt zijn hoop je toch op ander nieuws. En ook nu blijf ik geloven dat het goed zal komen. Maar nadat ik dit nieuws vandaag te horen kreeg was alles even weg. En de leegte die bleef over. Zo rot als ik me nu voel kan ik me alleen maar verbeelden hoe hard deze klap aan is gekomen bij het zojuist beschreven gezin. Hoe zal het hun lukken om ook nu weer positief te blijven? Het idee alleen al knaagt aan me. Ik wil iets doen maar wat? De ziekte wegnemen dat kan ik niet. En toch wil ik wat doen, wat betekenen. Als ik maar eens wist waar ik beginnen kon.
In mijn vorige blog heb ik een start gemaakt om mijn neef te helpen bij de verkoop van de blauwe “JUST BEAT IT” bandjes. Dat moet het dan dus worden. Dat is iets wat ik wel kan. Het is niet veel, maar ik moet toch iets doen? Ik kan toch niet stil blijven zitten? Van het weekend haal ik de eerste bandjes op. En ik weet ook dat deze inmiddels al verkocht zijn. Dus de tweede lading komt er ook aan.
Aan wie dit leest wil ik graag de volgende vragen stellen. Kan je tijdens het uitgaan 1 drankje minder drinken? Denk je dat je in staat bent om 1 keer een zak snoep in de winkel te laten liggen? Denk je dat je 1 keer de fiets kan nemen naar het werk in plaats van de auto? Zo ja, dan hou je ergens wel 2 euro over. Dat kost het blauwe “JUST BEAT IT” bandje. 1 biertje, zakje snoep of beetje benzine. Slechts 2 euro om de strijd aan te gaan tegen kinderkanker. 2 euro om andere in de toekomst deze leegte en verhalen te besparen.
De nacht is begonnen en zal nog even duren. Maar ik weet dat morgen de zon weer opkomt. De nieuwe dag weer gaat beginnen en de wereld niet stil zal blijven staan. John Lennon heeft ooit de volgende tekst in de wereld gebracht, en ik kan niet anders zeggen dan dat hij gelijk heeft.
“Life is what happens to you while you’re busy making other plans…..”
En daar moeten we ons dan ook maar gewoon op aanpassen.
Hoe kan ik beschrijven welke leegte ik nu voel. Terwijl mijn hoofd zo vol zit voel ik me leeg. Mijn ogen zitten vol met tranen en toch voel ik me leeg.
Het liefste wil ik schrijven hoe mooi de wereld is. Maar vandaag lukt dat me even niet. Er is zoveel moois te zien. Ook vandaag. Hoe de zon langzaam ondergaat aan de horizon. En de kleuren die daardoor verschijnen. Hoe een boom midden in het bos zich staande houdt in al haar schoonheid. En hoe een vogel zweeft op het zomerbriesje die koel langs mijn wangen aait.
De zon gaat ook vandaag weer onder, maar de kleuren lijken vaag. De boom is niet verdwenen, maar haar schoonheid dringt niet tot me door. En de vogel zweeft door maar ik voel het lentebriesje niet.
Normaal is er niks mooiers dan kijken, voelen en genieten van al deze kleine wonderen der natuur. En ik weet dat ik hier binnenkort ook zeker weer van zal genieten. Maar vandaag lukt me dat even niet. En ik denk dat ik hiermee het beste kan omschrijven wat de leegte met mij doet.
Starende in het duister dwalen mijn gedachten af. Ik denk aan een kleine kanjer die vecht tegen de kanker. Aan haar ouders die ondanks alles mee blijven vechten en aan haar zusje die minstens net zo’n grote kanjer is. Vandaag kregen ze te horen dat de kuren van de afgelopen weken niet hebben gedaan wat ze moesten doen.
Natuurlijk wist ik dat er een mogelijkheid was dat deze uitkomst zou komen. Maar positief als je wilt zijn hoop je toch op ander nieuws. En ook nu blijf ik geloven dat het goed zal komen. Maar nadat ik dit nieuws vandaag te horen kreeg was alles even weg. En de leegte die bleef over. Zo rot als ik me nu voel kan ik me alleen maar verbeelden hoe hard deze klap aan is gekomen bij het zojuist beschreven gezin. Hoe zal het hun lukken om ook nu weer positief te blijven? Het idee alleen al knaagt aan me. Ik wil iets doen maar wat? De ziekte wegnemen dat kan ik niet. En toch wil ik wat doen, wat betekenen. Als ik maar eens wist waar ik beginnen kon.
In mijn vorige blog heb ik een start gemaakt om mijn neef te helpen bij de verkoop van de blauwe “JUST BEAT IT” bandjes. Dat moet het dan dus worden. Dat is iets wat ik wel kan. Het is niet veel, maar ik moet toch iets doen? Ik kan toch niet stil blijven zitten? Van het weekend haal ik de eerste bandjes op. En ik weet ook dat deze inmiddels al verkocht zijn. Dus de tweede lading komt er ook aan.
Aan wie dit leest wil ik graag de volgende vragen stellen. Kan je tijdens het uitgaan 1 drankje minder drinken? Denk je dat je in staat bent om 1 keer een zak snoep in de winkel te laten liggen? Denk je dat je 1 keer de fiets kan nemen naar het werk in plaats van de auto? Zo ja, dan hou je ergens wel 2 euro over. Dat kost het blauwe “JUST BEAT IT” bandje. 1 biertje, zakje snoep of beetje benzine. Slechts 2 euro om de strijd aan te gaan tegen kinderkanker. 2 euro om andere in de toekomst deze leegte en verhalen te besparen.
De nacht is begonnen en zal nog even duren. Maar ik weet dat morgen de zon weer opkomt. De nieuwe dag weer gaat beginnen en de wereld niet stil zal blijven staan. John Lennon heeft ooit de volgende tekst in de wereld gebracht, en ik kan niet anders zeggen dan dat hij gelijk heeft.
“Life is what happens to you while you’re busy making other plans…..”
En daar moeten we ons dan ook maar gewoon op aanpassen.
17-05-2010
Kort vervolg op "alleen, maar mooi...."
Op een open plek in het bos staat een boom. Een boom die ik eerder al heb beschreven.
De winter was hard en zonder mededogen.
Koud en verlaten stond ze daar. Kaal en onbeschut.
Wie daar met mij heeft gestaan zou willen dat we haar konden beschermen. Konden behoeden voor de kou.
Maar hoe streng de winter ook was. Vandaag heb ik het gehoord. De lente is weer aangebroken. Omringt door alles wat mooi is op de wereld staat ze daar. De bloesem is langzaam verdwenen en het blad dat ze tentoonstelt is dit jaar onbeschrijfelijk mooi. Groener bestaat er niet.
Opgelucht kan ik dan ook weer genieten van haar prachtige “schoon”heid.
De winter was hard en zonder mededogen.
Koud en verlaten stond ze daar. Kaal en onbeschut.
Wie daar met mij heeft gestaan zou willen dat we haar konden beschermen. Konden behoeden voor de kou.
Maar hoe streng de winter ook was. Vandaag heb ik het gehoord. De lente is weer aangebroken. Omringt door alles wat mooi is op de wereld staat ze daar. De bloesem is langzaam verdwenen en het blad dat ze tentoonstelt is dit jaar onbeschrijfelijk mooi. Groener bestaat er niet.
Opgelucht kan ik dan ook weer genieten van haar prachtige “schoon”heid.
10-03-2010
Duel
Het voelt koud vandaag, nog steeds als winter. Al zegt het zonnetje mij dat de lente in aantocht is.
De hemel is smetteloos blauw en een zwak zonnetje verschijnt langzaam aan de horizon.
Een winterse nacht heeft een dun laagje ijs op de sloten gelegd en de velden geven een frisse gloed door de aangevroren rijp.
De gouden zonnestralen en de pareltjes op de velden steken nog af tegen de kale bomen.
Het is net of de seizoenen een duel aan het uitvechten zijn. Een winter die nog niet wil toegeven dat zijn einde nadert en een lente die langzaam maar zeker aan kracht begint te winnen.
Uiteindelijk zal de winter het weer verliezen van de lente. Zal er weer een frisse groene gloed ontstaan aan de bomen. Zullen de bloemen weer boven de grond uitkomen om de velden te laten kleuren. En zal de zon voldoende kracht krijgen om de koude te verdrijven.
Met een warme jas om mijn schouders geniet ik van deze strijd. Zie ik hoe de laatste sneeuw begint te smelten. En droom ik weer even weg in mijn levendig schilderij.
En vanaf vandaag weet ik het zeker. Weet ik zeker dat de lente weer gaat komen. Dat het schilderij weer de mooiste kleuren zal gaan krijgen. En dat de zon, de bomen, de bloemen en de vogels weer hun streken achter zullen laten.
Want vanaf vandaag begint JOUW seizoen. Neem je me weer mee op reis. Laat je me zweven en laat je me dromen. Je laat me weer even zien wat er zo mooi is aan dit leven en hoe rijk ik ben. Zie ik weer wat echt belangrijk is.
In gedachte zie ik hoe het zou zijn als jij er bij zou zijn. Zie ik je rennen door de velden. Om ineens te stoppen en de zon je gelaat te laten verwarmen. Hoe je jezelf verstopt zodat wij je moeten zoeken. Ik hoor je lachen en ondertussen klets je de oren van mijn hoofd.
Of de werkelijkheid ook echt zo zou zijn geweest zal ik nooit weten. Maar het beeld welke zich in mijn fantasie heeft gevormd bevalt me wel.
Aan de werkelijkheid ontsnapt besef ik het weer. Jij zal er altijd zijn. Je bent er om mijn wereld kleur te geven. Om even te kunnen ontsnappen aan de soms harde werkelijkheid.
Met mijn ogen gesloten droom ik hier weer even weg. Zweef ik naar je toe. Ik kan niet zeggen dat ik je mis. Want ik weet je steeds te vinden. En je bent er als ik je nodig heb. En terwijl we samen nog weer even doorzweven rest mij slechts 1 ding. Een paar simpele woorden die ik meerdere malen per jaar gebruik. Maar vandaag hebben ze voor mij net dat beetje meer waarde.
Van harte gefeliciteerd lieve Gemma.
De hemel is smetteloos blauw en een zwak zonnetje verschijnt langzaam aan de horizon.
Een winterse nacht heeft een dun laagje ijs op de sloten gelegd en de velden geven een frisse gloed door de aangevroren rijp.
De gouden zonnestralen en de pareltjes op de velden steken nog af tegen de kale bomen.
Het is net of de seizoenen een duel aan het uitvechten zijn. Een winter die nog niet wil toegeven dat zijn einde nadert en een lente die langzaam maar zeker aan kracht begint te winnen.
Uiteindelijk zal de winter het weer verliezen van de lente. Zal er weer een frisse groene gloed ontstaan aan de bomen. Zullen de bloemen weer boven de grond uitkomen om de velden te laten kleuren. En zal de zon voldoende kracht krijgen om de koude te verdrijven.
Met een warme jas om mijn schouders geniet ik van deze strijd. Zie ik hoe de laatste sneeuw begint te smelten. En droom ik weer even weg in mijn levendig schilderij.
En vanaf vandaag weet ik het zeker. Weet ik zeker dat de lente weer gaat komen. Dat het schilderij weer de mooiste kleuren zal gaan krijgen. En dat de zon, de bomen, de bloemen en de vogels weer hun streken achter zullen laten.
Want vanaf vandaag begint JOUW seizoen. Neem je me weer mee op reis. Laat je me zweven en laat je me dromen. Je laat me weer even zien wat er zo mooi is aan dit leven en hoe rijk ik ben. Zie ik weer wat echt belangrijk is.
In gedachte zie ik hoe het zou zijn als jij er bij zou zijn. Zie ik je rennen door de velden. Om ineens te stoppen en de zon je gelaat te laten verwarmen. Hoe je jezelf verstopt zodat wij je moeten zoeken. Ik hoor je lachen en ondertussen klets je de oren van mijn hoofd.
Of de werkelijkheid ook echt zo zou zijn geweest zal ik nooit weten. Maar het beeld welke zich in mijn fantasie heeft gevormd bevalt me wel.
Aan de werkelijkheid ontsnapt besef ik het weer. Jij zal er altijd zijn. Je bent er om mijn wereld kleur te geven. Om even te kunnen ontsnappen aan de soms harde werkelijkheid.
Met mijn ogen gesloten droom ik hier weer even weg. Zweef ik naar je toe. Ik kan niet zeggen dat ik je mis. Want ik weet je steeds te vinden. En je bent er als ik je nodig heb. En terwijl we samen nog weer even doorzweven rest mij slechts 1 ding. Een paar simpele woorden die ik meerdere malen per jaar gebruik. Maar vandaag hebben ze voor mij net dat beetje meer waarde.
Van harte gefeliciteerd lieve Gemma.
27-01-2010
Leegte (rust zacht Ferry)
Het is koud vandaag.
Buiten vriest het nog een paar graden. Maar het is niet deze kou die mij de rillingen geeft. Deze kilte is niet te bestrijden met een warme jas, een dikke trui of een verwarming.
Nee, deze kou zit in mij. Deze kou zal langzaam weg moeten vloeien. Deze kou is alleen te bestrijden met een warm gevoel. Een gevoel welke er nu nog even niet is.
Een ruimte gevuld met liefde, geluk en het geluid van mensen is veranderd in een eindeloos kille leegte. Het is de leegte die jij onbedoeld hebt achtergelaten. De mensen die jou kennen zijn er nog wel maar de woorden zijn vervlogen.
In de leegte hangt slechts 1 vraag. Die ene vraag die iedereen stelt, die ene vraag waar niemand het antwoord op weet. Die ene vraag die nooit beantwoord zal worden. “WAAROM?”
De vraag blijft voorlopig nog wel even hangen en de leegte duurt nog een tijdje voort. Maar ik zal hopen, bidden en dromen dat de ruimte die jij achterlaat eens weer gevuld zal worden.
Langzaam zal de vraag vervagen en overgaan in herinneringen. Gesprekken over jou zullen ontstaan. Eerst voorzichtig want de wond is nog te vers. En het zal ook wel even duren voor de wond langzaam herstelt. Maar genezen zal hij nooit. Een litteken zal blijven bestaan. En zo langzaam het herstel zal gaan zullen ook langzaam de gedachten weer woorden krijgen. Word je herdacht met woorden van bewondering en liefde. En zal de kou weer verdwijnen.
Je kinderen zullen dan ooit horen hoe je van ons bent weggegaan. Maar belangrijker dan dat zullen ze horen hoe je hebt geleefd!
En als de leegte weer gevuld wordt met het rumoer waar wij mensen zo goed in zijn, dan vind je mij even terug in het midden. Ik sta daar dan met gesloten ogen. Ik luister naar alle mooie woorden die er over je gezegd worden. En dan zal mijn kou verdwijnen.
Iedereen zal je een plekje geven. De één noemt jou het engeltje op de schouder, een ander ziet je als een ster in de hemel. En ik, ik vind je in de natuur zodra je fluistert met de wind. Als zonnestraal van een mooie zonsopgang. We zullen je zeker weer vinden in ons hart.
En in dit alles heb ik slechts een beetje spijt. Dat ik je niet beter heb leren kennen dan dat ik nu doe.
Beste Ferry,
RUST ZACHT
Buiten vriest het nog een paar graden. Maar het is niet deze kou die mij de rillingen geeft. Deze kilte is niet te bestrijden met een warme jas, een dikke trui of een verwarming.
Nee, deze kou zit in mij. Deze kou zal langzaam weg moeten vloeien. Deze kou is alleen te bestrijden met een warm gevoel. Een gevoel welke er nu nog even niet is.
Een ruimte gevuld met liefde, geluk en het geluid van mensen is veranderd in een eindeloos kille leegte. Het is de leegte die jij onbedoeld hebt achtergelaten. De mensen die jou kennen zijn er nog wel maar de woorden zijn vervlogen.
In de leegte hangt slechts 1 vraag. Die ene vraag die iedereen stelt, die ene vraag waar niemand het antwoord op weet. Die ene vraag die nooit beantwoord zal worden. “WAAROM?”
De vraag blijft voorlopig nog wel even hangen en de leegte duurt nog een tijdje voort. Maar ik zal hopen, bidden en dromen dat de ruimte die jij achterlaat eens weer gevuld zal worden.
Langzaam zal de vraag vervagen en overgaan in herinneringen. Gesprekken over jou zullen ontstaan. Eerst voorzichtig want de wond is nog te vers. En het zal ook wel even duren voor de wond langzaam herstelt. Maar genezen zal hij nooit. Een litteken zal blijven bestaan. En zo langzaam het herstel zal gaan zullen ook langzaam de gedachten weer woorden krijgen. Word je herdacht met woorden van bewondering en liefde. En zal de kou weer verdwijnen.
Je kinderen zullen dan ooit horen hoe je van ons bent weggegaan. Maar belangrijker dan dat zullen ze horen hoe je hebt geleefd!
En als de leegte weer gevuld wordt met het rumoer waar wij mensen zo goed in zijn, dan vind je mij even terug in het midden. Ik sta daar dan met gesloten ogen. Ik luister naar alle mooie woorden die er over je gezegd worden. En dan zal mijn kou verdwijnen.
Iedereen zal je een plekje geven. De één noemt jou het engeltje op de schouder, een ander ziet je als een ster in de hemel. En ik, ik vind je in de natuur zodra je fluistert met de wind. Als zonnestraal van een mooie zonsopgang. We zullen je zeker weer vinden in ons hart.
En in dit alles heb ik slechts een beetje spijt. Dat ik je niet beter heb leren kennen dan dat ik nu doe.
Beste Ferry,
RUST ZACHT
Abonneren op:
Posts (Atom)
